ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ ΤΗΣ MARFIN.Η ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΑΦΕΝΤΙΚΟΥ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ.

 Νιώθω υποχρέωση απέναντι στους αδικοχαμένους συναδέρφους μου να πω αυτές τις αντικειμενικές αλήθειες. Στέλνω αυτό το μύνημα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και όλα τα ενημερωτικά sites. Όποιος έχει ακόμα συνείδηση, ας το δημοσιεύσει. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν να παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης.
● Η πυροσβεστική υπηρεσία δεν έχει δώσει έγγραφη άδεια για το συγκεκριμένο κτίριο, η συμφωνία ήταν κάτω από το τραπέζι, όπως άλλωστε γίνεται πρακτικά με όλες τις επιχειρήσεις και τις εταιρείες στην Ελλάδα.
● Το συγκεκριμένο κτίριο δε διαθέτει πυρασφάλεια και πυροπροστασία, ούτε μελέτη ούτε εγκατάσταση, δηλαδή ψεκαστήρες οροφής, εξόδους διαφυγής, πυροσβεστικές φωλιές. Μόνο φορητούς πυροσβεστήρες, οι οποίοι φυσικά δε μπορούν να αντιμετωπίσουν μια εκτεταμένη πυρκαγιά σε ένα κτίριο φτιαγμένο με προ πολλού ξεπερασμένες προδιαγραφές ασφαλείας.
● Κανένα κατάστημα της τράπεζας δε διαθέτει προσωπικό εκπαιδευμένο στην αντιμετώπιση πυρκαγιών. Ούτε καν στη χρήση των λιγοστών πυροσβεστήρων. Η διοίκηση προφασίζεται πάντα το κόστος και δεν κάνει ούτε στοιχειώδεις κινήσεις για να προφυλάξει το προσωπικό.
● Ποτέ δεν έχει γίνει άσκηση εκκένωσης οποιουδήποτε κτιρίου από τους εργαζόμενους της τράπεζας ούτε έχει γίνει σεμινάριο από πυροσβέστες, ώστε να δοθούν οδηγίες για τέτοιες καταστάσεις. Οι μόνες ασκήσεις που έχουν γίνει στη Mafrin Bank είναι για σενάρια τρομοκρατικών ενεργειών και διαφυγή των μεγάλων κεφαλιών της τράπεζας από τα γραφεία τους.
● Το συγκεκριμένο κτίριο δεν είχε ειδική πρόβλεψη για φωτιά, παρόλο που λόγω η κατασκευή του είναι πολύ ευαίσθητη κάτω από τέτοιες συνθήκες και παρόλο που ήταν γεμάτο με υλικά από πάνω μέχρι κάτω. Υλικά που παίρνουν φωτιά πολύ εύκολα, όπως χαρτί, πλαστικά, καλώδια, έπιπλα. Το κτίριο αυτό αντικειμενικά είναι ακατάλληλο για χρήση σαν τράπεζα λόγω της κατασκευής του.
● Καμία ομάδα προσωπικού ασφαλείας δεν έχει γνώση πρώτων βοηθειών και πυρόσβεσης, παρόλο που πρακτικά του ανατίθεται με προφορική εντολή κάθε φορά να προστατέψει το κατάστημα. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι καλούνται να γίνουν πυροσβέστες και σεκιούριτι ανάλογα με τις επιθυμίες του κάθε κ.Βγενόπουλου.
● Τα στελέχη της τράπεζας απαγόρεψαν κάθετα και κατηγορηματικά στους εργαζόμενους να φύγουν, παρόλο που οι ίδιοι το ζητούσαν επίμονα από νωρίς το πρωί, ενώ επέβαλλαν στους εργαζόμενους να κλειδώσουν τις πόρτες και επιβεβαίωναν συνέχεια τηλεφωνικά το κλείδωμα του κτιρίου. Όποιος φύγει να μην έρθει αύριο για δουλειά, ήταν η μόνιμη απειλή. Τους έκλεισαν ακόμα και την πρόσβαση στο διαδίκτυο για να μην επικοινωνούν με τον έξω κόσμο.
● Εδώ και μέρες επικρατεί πλήρης τρομοκρατία στην τράπεζα σχετικά με τις κινητοποιήσεις, με την προφορική προσφορά “ή δουλεύεις ή απολύεσαι”.
● Οι δύο αστυνομικοί της ασφάλειας που δουλεύουν στο συγκεκριμένο κατάστημα για τις ληστείες δεν εμφανίστηκαν σήμερα, παρόλο που τα στελέχη είχαν υποσχεθεί προφορικά ότι θα τους φέρουν εκεί.
Επιτέλους κύριοι, κάντε την αυτοκριτική σας και σταματήστε να περιφέρεστε παριστάνοντας τους σοκαρισμένους. Είστε οι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε σήμερα και σε κάποιο ευνομούμενο κράτος (σαν κι αυτά που κατά καιρούς χρησιμοποιείτε σαν παράδειγμα από τηλεοράσεως) θα ήσασταν ήδη κρατούμενοι για τις παραπάνω πράξεις. Με δόλο έχασαν τη ζωή τους οι συνάδερφοί μου σήμερα. Δόλο της τράπεζας και του κ.Βγενόπουλου προσωπικά, που έδωσε εντολή, όποιος δε δουλέψει να μην έρθει αύριο στο γραφείο.

Θέλουν να Κρυφτούν(..?!!) και η Χαρά δέν τους Αφήνει.!!

«Οι έλληνες πολίτες ψήφισαν αποφασιστικά, με συνείδηση ότι η χώρα χρειάζεται μια νέα αφετηρία, ένα νέο ξεκίνημα.

Ανέδειξαν με την ψήφο τους μια ισχυρή κυβέρνηση, δίνοντάς της την εντολή να ασκήσει την ισχυρή διακυβέρνηση που απαιτούν οι καιροί και η οριακή κατάσταση του τόπου.

Χρέος όλων μας, πλέον, είναι να συμβάλλουμε, ο καθένας από την πλευρά του, στο δύσκολο έργο μιας πραγματικής εθνικής αλλαγής, που δεν μπορεί να περιμένει».

Δήλωση του Προέδρου του ΣΕΒ κ. Δημήτρη Δασκαλόπουλου.

---

«Ως στέλεχος του ΠΑΣΟΚ είμαι χαρούμενος και ικανοποιημένος, για την μεγάλη νίκη του ΠΑΣΟΚ και του Γιώργου Παπανδρέου. Ως εκπρόσωπος όμως των εργαζομένων των Ελληνικών Συνδικάτων είμαι εξαιρετικά απαιτητικός. Χωρίς καθυστερήσεις και δολιχοδρομίες πρέπει οι δεσμεύσεις απέναντι στους εργαζόμενους να υλοποιηθούν, στο εισόδημα, στις εργασιακές σχέσεις, στην κατάργηση των αντεργατικών νόμων και των αντιασφαλιστικών διατάξεων. Οι καιροί ου με νετοί, εμείς θα είμαστε στο πλευρό της κυβέρνησης για κάθε θετικό για την εργατική τάξη, αλλά κριτικοί και αγωνιστικοί στα λάθη, στις παραλήψεις και σε οτιδήποτε είναι εναντίον μας.»
Δήλωση του Πρόεδρου της ΓΣΕΕ κ.Γιάννη Παναγόπουλου.

Αρθρο Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ

Επένδυση ελπίδας

Το εγχείρημα της Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Συνεργασίας για την Ανατροπή, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην οποία συσπειρώθηκαν 11 οργανώσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς, έχει σημαντικά πλεονεκτήματα και αποτελεί την πιο φερέγγυα λύση για κάθε κομμουνιστή, για κάθε αριστερό ριζοσπάστη.

Ποια θα πρέπει να είναι η στάση των κομμουνιστών και άλλων αριστερών αντικαπιταλιστών πολιτών στις ευρωεκλογές της 7ης του Ιούνη;
Κατ' αρχήν μια θεμιτή και καθ' όλα σεβαστή στάση είναι εκείνη της αποχής από την εκλογική διαδικασία, στο βαθμό που αυτή υποδηλώνει τόσο την αντίθεση στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα όσο και την αναποτελεσματικότητα των εκλογών και των θεσμών, όπως το ευρωκοινοβούλιο, που προκύπτουν από αυτές και τούτο από τη σκοπιά της ανατροπής της κυρίαρχης καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων.
Τη στάση αυτή θα επιλέξουν, όπως πάντοτε, οι συνιστώσες του αντιεξουσιαστικού-αναρχικού χώρου, οι οποίες και αποτελούν κομμάτι της ριζοσπαστικής Αριστεράς, με το οποίο, παρά τις όποιες διαφωνίες, θα πρέπει να επιδιώκεται η συνεργασία στο πεδίο των μαζικών αγώνων.
Την ίδια στάση είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν και πολλοί άλλοι κυρίως νέοι, απογοητευμένοι, τόσο από τα κόμματα εξουσίας όσο και από την κυρίαρχη Αριστερά. Και ανάμεσά τους υπάρχουν πολλοί που αύριο μπορεί να ενταχθούν σε ένα μαζικό κίνημα αντικαπιταλιστικής αντίστασης και ανατροπής.
Για όσους εκτιμούν ότι και οι εκλογές αποτελούν ένα, δευτερεύον έστω,μέσο πάλης υπάρχουν διάφορες επιλογές.
Μία από αυτές είναι το ΠΑΣΟΚ σαν το μη χείρον βέλτιστον σε σχέση με τη Ν.Δ. Ομως η παγκόσμια εμπειρία αλλά και το πρόσφατο ελληνικό παρελθόν της σοσιαλδημοκρατίας, μάλλον αποδεικνύουν ότι ακριβώς επειδή ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί τη σύγχρονη έκφραση του καπιταλισμού, όσοι, όπως το ΠΑΣΟΚ, δεν θέτουν σε αμφισβήτηση τον καπιταλισμό, μετατρέπονται και οι ίδιοι σε διεκπεραιωτές της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Αυτό συμβαίνει και με το ΠΑΣΟΚ. Ετσι τα μόνα αριστερά στοιχεία που του απέμειναν, είναι ο ψευδεπίγραφος σοσιαλιστικός του τίτλος και ένας αριστερός λαϊκός κόσμος που το ακολουθεί μη έχοντας συνειδητοποιήσει ότι έχει μετατραπεί σε πράσινη Δεξιά.
Μια άλλη επιλογή είναι οι Οικολόγοι. Η δημοσκοπική και όχι μόνο προβολή τους από τα μέσα του συστήματος, σε συνδυασμό με τη συντηρητική μετάλλαξή τους σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, μάλλον σαν στημένο και ελεγχόμενο από το σύστημα κυματοθραύστη της λαϊκής δυσαρέσκειας μπορεί να τους χαρακτηρίσει, παρά σαν δύναμη ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Απομένουν τα αριστερά σχήματα ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, μεμονωμένες δυνάμεις της Αριστεράς όπως το Μ-Λ ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Οι δυνάμεις αυτές λόγω των πραγματικών ουσιαστικών διαφορών τους είναι αδύνατον να υλοποιήσουν την πτυχή της προτροπής του σεβάσμιου αγωνιστή της Αριστεράς Μανώλη Γλέζου για κοινή κάθοδο στις εκλογές. Παρ' όλα αυτά η πρόταση Γλέζου δεν είναι ούτε «θέμα για επιθεωρήσεις», όπως έσπευσε να τη χαρακτηρίσει για να την απαξιώσει η Αλέκα Παπαρήγα, ούτε υλοποιείται μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως δήλωσε με περίσσια δόση αλαζονείας ο Αλέξης Τσίπρας.
Αντίθετα, όχι μόνον εκφράζει τον πόθο πολλών αγνών αριστερών, αλλά κυρίως την επιτακτική αναγκαιότητα κοινής, παρά τις διαφορές, δράσης ενάντια στη νεοφιλελεύθερη αντιλαϊκή λαίλαπα. Ως εκ τούτου με αυτήν τη μιορφή θα πρέπει να υιοθετηθεί και να σφυρηλατηθεί στο πεδίο των καθημερινών αγώνων και τούτο πέρα από τις όποιες εκλογικές συνεργασίες. Μπροστά λοιπόν σε αυτήν τη διασπασμένη εκ των πραγμάτων Αριστερά τι να επιλέξει κάποιος που πρεσβεύει την ανατροπή του καπιταλισμού και την επικράτηση της κατώτερης φάσης της κομμουνιστικής κοινωνίας, του σοσιαλισμού;
Ο ΣΥΡΙΖΑ και πιο ειδικά η κύρια συνιστώσα του, ο Συνασπισμός, παρά την αριστερή στροφή του στη μετά Κωνσταντόπουλο εποχή, συνεχίζει να αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από ΠΑΣΟΚους με πολιτικά, κι ακόμη από βαθύτατα συντηρητικές δυνάμεις, όπως με τον πιο περίτρανο τρόπο αποδείχτηκε πρόσφατα στον χώρο των πανεπιστημιακών. Στην κάθε περίπτωση, ακόμη και η κυρίαρχη αριστερή συνιστώσα του δεν προχωρεί πέρα από μια αντινεοφιλελεύθερη στάση και τελικά πέρα από την ουτοπία ενός καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο. Πιο ειδικά, ο φιλοευρωπαϊκός προσανατολισμός του είναι τέτοιος που ούτε την από μέρους του επικρότηση της συνθήκης του Μάαστριχτ δεν τολμά να αναιρέσει.
Το ΚΚΕ παρά τις θετικές διακηρύξεις του περί αναγκαιότητας του σοσιαλισμού-κομμουνισμού, παρά το ότι είναι αναμφίβολα η πλέον μαζική οργανωμένη αριστερή δύναμη αντίστασης, παρά τη σαφή του στάση ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, με αποκορύφωμα το 18ο Συνέδριό του, έχει περάσει στην πλέον σεχταριστική περίοδο της μεταπολεμικής του ιστορίας.
Ο απομονωτισμός και η αντιμετωπική τακτική τού έχει γίνει δεύτερη φύση.
Η ίδια η έννοια της Αριστεράς αμφισβητείται από επιφανή στελέχη του για να καταδειχτεί και με αυτόν τον τρόπο η μοναδικότητά του. Πρόσφατα, επικύρωσε με τον πλέον επίσημο τρόπο τη σταλινική του στροφή αποδεικνύοντας ότι το όραμά του για το μέλλον είναι και οι πλέον σκοτεινές πτυχές του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Τέλος, κατά τη διάρκεια του νεολαιίστικου ξεσπάσματος του Δεκέμβρη, εκδήλωσε έντονα συντηρητικά χαρακτηριστικά θέτοντας σε αμφισβήτηση τον όποιο μέχρι σήμερα ριζοσπαστικό του χαρακτήρα.
Ετσι διέψευσε τις προσδοκίες που δημιούργησε σε ορισμένους από εμάς, μετά την έστω και άδηλη αυτοκριτική του απέναντι στα ατοπήματα της κυβέρνησης Τζαννετάκη και της ίδρυσης του Συνασπισμού, την προβολή της εναλλακτικής του σοσιαλισμού, τα όποια άτολμα έστω ανοίγματά του σε δυνάμεις πέρα από το ίδιο, τη δειλή έστω ανοχή της κριτικής στάσης απέναντι στον «υπαρκτό».
Οι διάφοροι μοναχικοί καβαλάρηδες της Αριστεράς τύπου ΜΛ-ΚΚΕ, παρά τη συνέπειά τους στο πεδίο των καθημερινών αγώνων, συνέπεια η οποία αφορά και τη μετωπική τους στάση στις μάχες του μαζικού κινήματος, εκτός του ότι δεν απέχουν ουσιαστικά πολύ από την πρόσφατη ανάλυση του ΚΚΕ περί «υπαρκτού», παρά την κρισιμότητα των καιρών, φαίνεται να θέτουν υπεράνω όλων την καθαρότητα του μικρομάγαζού τους.
Το εγχείρημα της Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Συνεργασίας για την Ανατροπή, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην οποία συσπειρώθηκαν 11 οργανώσεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς έχει σημαντικά πλεονεκτήματα και αποτελεί την πιο φερέγγυα λύση για κάθε κομμουνιστή, για κάθε αριστερό ριζοσπάστη.
* Η συγκρότησή του και μόνον αποτελεί απτή απόδειξη μιας αντισεχταριστικής στάσης, απόδειξη κατανόησης της αναγκαιότητας συγκρότησης ενός αντικαπιταλιστικού-αντιιμπεριαλιστικού μετώπου.
* Οι συνιστώσες της έχουν αποδείξει με τη στάση τους στους μαζικούς αγώνες και πιο ειδικά με τη στάση τους τον τελευταίο Δεκέμβρη ότι το κύριο μέλημά τους δεν είναι να καθησυχάσουν τους «φιλήσυχους πολίτες», αλλά να πλήξουν και τελικά να ανατρέψουν το σύστημα.
* Οι ίδιες συνιστώσες αντιμετωπίζουν κριτικά τον «υπαρκτό σοσιαλισμό» και ταυτόχρονα έχουν ανοίξει διάλογο για τον σοσιαλισμό του μέλλοντός μας.
* Οι θέσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενάντια στην Ε.Ε. είναι σαφέστατες θέτοντας ξεκάθαρα και το ζήτημα της αποδέσμευσης από αυτήν.
* Οι σύντροφοι που συγκροτούν τους ηγετικούς πυρήνες των οργανώσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ειδικότερα εκείνοι του ΝΑΡ, για την ιστορική ηγεσία του οποίου τυχαίνει να έχω ιδία αντίληψη, είναι γνήσιοι αγωνιστές της κομμουνιστικής Αριστεράς, οι οποίοι δεν θρέφονται από την πολιτική, όπως οι γραφειοκράτες, αλλά υπηρετούν ανιδιοτελώς την υπόθεση στην οποία έχουν ταχθεί.
Βεβαίως, η συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι μόνον η αρχή μιας επίπονης διαδικασίας, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη, και κανείς δεν μπορεί να προδικάσει ούτε τις δυνατότητες διείσδυσής της σε ευρύτερες λαϊκές μάζες ούτε την ίδια τη συνέπεια όλων των συνιστωσών της. Πάντως με τα σημερινά δεδομένα η εκλογική και κυρίως η μετεκλογική στήριξή της αποτελεί μια έντιμη, ξεκάθαρα αντικαπιταλιστική, συγκρουσιακή, μετωπική, αντισεχταριστική στάση, μια επένδυση ελπίδας για το κόκκινό μας μέλλον.
http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=47516#

Η Aνάγκη της Tρίτης Συνιστώσας της Αριστεράς.

Η συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ένα θετικό πρώτο βήμα, αλλά πρέπει να γίνουν ακόμα πολλά για να δημιουργήσουμε τον τρίτο πόλο
Η συγκρότηση της 'Αντικαπιταλιστικής Αριστερής Συνεργασίας για την Ανατροπή', της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αποτελεί σημαντικό και ελπίζω, ελπιδοφόρο βήμα για τη διαδικασία υπέρβασης του κατακερματισμού της εξωκοινοβουλευτικής - ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Για μια διαδικασία κοινής δράσης, θεωρητικού διαλόγου, συνεργασίας, αλληλογνωριμίας και άρσης προκαταλήψεως, συγκλίσεων που θα πρέπει να καταλήξουν στη συγκρότηση ενός πόλου και τελικά στην αυτοδιάλυση και στη δημιουργία ενός κόμματος που θα είναι και κομμουνιστικό και δημοκρατικό.
Γιατί χρειάζεται αυτός ο "πόλο";
Μια τρίτη συνιστώσα της ελληνικής Αριστεράς;
Αρχίζουμε από μια διαπίστωση: η κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου δεν ήταν μια "προσωρινή υποχώρηση", μια προσωρινή ήττα του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Ήταν μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της Ιστορίας, στρατηγική νίκη του καπιταλισμού.
Με την κατάρρευση τελειώνει τραγικά ο αιώνας των μεγάλων ελπίδων.
Αλλά η Ιστορία δεν τελείωσε, όπως βιάστηκαν να προφητεύσουν οι ιδεολόγοι του νικηφόρου (επί του παρόντος) καπιταλισμού. Τι κάνουμε λοιπόν; Φαίνεται ότι η ελληνική Αριστερά δεν κατανόησε ή δεν θέλει να κατανοήσει το μέγεθος της ιστορικής καταστροφής.
Η ηγεσία του ΚΚΕ έλυσε το πρόβλημα με την αντιμαρξιστική "θεωρία" της προδοσίας. Είκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση ακόμα δεν τολμά (και πλέον δεν μπορεί) να εξηγήσει το γεγονός.
Ο ΣΥΝ, από την πλευρά του, - αριστερό, αλλά όχι κομμουνιστικό κόμμα (παρόλο που στο ΣΥΝ είναι ενταγμένο ένα πλήθος κομμουνιστών και ορισμένοι με ηρωική ιστορία) - , δεν ασχολήθηκε ουσιαστικά με το πρόβλημα.
Οι μόνες σχεδόν επεξεργασίες (άρθρα, βιβλία, "αποφάσεις") έγιναν από άτομα, περιοδικά και οργανώσεις έξω από το χώρο των δυο κύριων συνιστωσών της Αριστεράς. Όμως μια συστηματική σφαιρική ερμηνεία, επιστημονικά - ιστορικά θεμελιωμένη, δεν υπάρχει ακόμα. Αλλά γιατί μας χρειάζεται αυτή η ερμηνεία; Η ανάγκη δεν είναι απλώς θεωρητική.
Η Αριστερά δεν έχει μέλλον, αν δεν ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς της με το παρελθόν. Αν, χωρίς εύκολους μηδενισμούς ή κουτοπόνηρες υπεκφυγές, δεν δει κριτικά την πορεία των επαναστατικών κινημάτων του εικοστού αιώνα. Αν δεν ερμηνεύσει την πρώτη μεγάλη πρακτική αποτυχία.
Αν δεν ανακτήσει, μέσα από τα ερείπια, το επιστημονικό κεκτημένο του μαρξισμού και αν δεν αναπτύξει τη θεωρία, ώστε να αντιστοιχεί στους πλανητικούς κινδύνους, αλλά και τις πρωτοφανείς δυνατότητες της φοβερής εποχής μας.
Ανάγκη λοιπόν να κατανοήσουμε ότι η ανθρωπότητα εισήλθε, όχι απλώς χρονολογικά, αλλά ουσιαστικά, σε ένα νέο αιώνα, όπου θα παιχθεί το μεγάλο στοίχημα του κομμουνισμού ή της αυτοκαταστροφής της. Τι πρέπει να κάνουμε;
Πρώτο, να μελετήσουμε την πορεία των εργατικών και κομμουνιστικών κινημάτων του αιώνα που πέρασε.
Δεύτερο, να γνωρίσουμε, επιτέλους, το μεγάλο άγνωστο, στο όνομα του οποίου μιλάμε: τη σημερινή εργατική τάξη, τη διαδικασία ενσωμάτωσης και κρίσης, αλλά και τις λανθάνουσες δυνατότητές της.
Να σκιαγραφήσουμε, έστω στις γενικές αλλά βασικές γραμμές, την εικόνα του σοσιαλισμού που προτείνουμε: τι θα γίνει με την εργατική δημοκρατία και το κόμμα και τον πάντα υπαρκτό κίνδυνο αυτονόμησης και επιβολής τους στην κοινωνία;
Με την κοινωνικοποίηση (όχι κρατικοποίηση) των μέσων παραγωγής;
Με τη μορφή που θα πρέπει να πάρουν οι σχέσεις μεταβολισμού ανθρώπου - φύσης, ώστε να αποφευχθεί (ει δυνατόν) η σπατάλη και η εξάντληση των φυσικών αποθεμάτων;
Τι θα γίνει με τον κίνδυνο αναπαραγωγής του αστικού κατακερματισμού εργασίας, ο οποίος συνεπάγεται, κατά τον Μαρξ "τη δολοφονία του λαού" κ.λπ. Όλα αυτά λοιπόν θα τα κάνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ειδικά το ΝΑΡ;
Προφανώς δεν είμαι τόσο αφελής. Αλλά τα ανοικτά προβλήματα πρέπει να επισημανθούν επειδή και στους χώρου; της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς έχει, λιγότερο ή περισσότερο αναπαραχθεί η διαχρονική αδυναμία δημιουργικής σύζευξης της στρατηγικής με την τακτική.
Έτσι είναι πάντα πρόχειρος ο επαναστατικός βερμπαλισμός που επικαλύπτει την έλλειψη της στρατηγικής , ενώ την ίδια στιγμή κυριαρχεί λιγότερο ή περισσότερο, ο ενδοαριστερός σεκταρισμός.
Κατά τον Μαρξ "οι νεκροί βαραίνουν σαν βραχνάς στα μυαλά των ζωντανών".
Οι νεκροί (μεγάλοι, σεβαστοί, ηρωικοί) βαραίνουν ακόμα και στα δικά μας μυαλά. Αλλά θα τιμήσουμε τους "νεκρούς" μας διδασκόμενοι από τις ιδέες και από το έργο τους και ταυτόχρονα υπερβαίνοντάς το.
Η πραγματικότητα, η ιστορία, έχει αποφανθεί. Ούτε ο σταλινισμός, ούτε ο μαοϊσμός, ούτε ο τροτσκισμός, θα είναι η θεωρία του κομμουνιστικού κινήματος του μέλλοντος (προφανώς δεν βάζουμε στην ίδια θέση τον Στάλιν με τις υπόλοιπες ηγετικές μορφές). Θεωρία και πράξη: να αναπτύξουμε τη θεωρία σε διαλεκτική σχέση με την καθημερινή πράξη.
Κοινή δράση στους καθημερινούς αγώνες. Κοινό μέτωπο εναντίον της ανεργίας και της φτώχειας, εναντίον του κράτους καταστολής που οικοδομεί συστηματικά η αστική τάξη, εναντίον των πολέμων της Νέας Τάξης. Κοινό μέτωπο για την ποιότητα της καθημερινής ζωής, για επιστημονική και ουμανιστική παιδεία, κ.λπ., κ.λπ. Ταυτόχρονα να ξεκαθαρίσουμε ποιοι είναι οι εχθροί και ποιοι ι σύμμαχοι στους καθημερινούς αγώνες.
Εχθρός μας δεν είναι το ΚΚΕ. Οι χιλιάδες έντιμοι αγωνιστές που έχουν εγκλωβιστεί από μια ηγεσία ανάξια των καιρών. Εχθρός μας δεν είναι ο "λαός" του ΣΥΡΙΖΑ, κομμουνιστές και μη. Με όλους αυτούς πρέπει να συμπορευθούμε στους κοινούς αγώνες. Και επειδή οι άνθρωποι δεν είναι πέτρες, αν οι ιδέες μας είναι πιο σωστές, αν έχουμε κότσια, θα τους επηρεάσουμε μέσα από την καθημερινή επικοινωνία. Θα επηρεάσουμε και θα επηρεαστούμε Ας χωνέψουμε επιτέλους ότι δεν χρειάζεται να λύσουμε το πρόβλημα του φύλου των αγγέλων, προτού συνεργαστούμε με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς.
Ο Μαρξ συνιστούσε στους οπαδούς του να ψηφίσουν τους φιλελεύθερους και ταυτόχρονα να ετοιμάζουν το σκοινί για να τους κρεμάσουν (εμείς ας ξεχάσουμε το σκοινί). Και ο Λένιν (που νομίζω δεν ήταν οπορτουνιστής) υποστήριξε πως πρέπει να συνεργαζόμαστε με τους άλλους σε ένα, δύο, τρία σημεία.Με ανθρώπους που κάποια στιγμή θα μας αφήσουν.
Και ο Γκράμσι, με τη σειρά του, δεν φοβόταν τη συνεργασία με τους "ρεφορμιστές". Εμείς τι κάνουμε;
Κοιτάμε από το ύψος της "καθαρής" επαναστατικής μας συνείδησης τους άλλους. Συχνά, αντί για κριτική, χρησιμοποιούμε ειρωνεία. Η ειρωνεία χρειάζεται ενίοτε. Αλλά απαιτεί αίσθημα δικαιοσύνης και ταλέντο.
Η δική μας ειρωνεία είναι συχνά έκφραση ανεπάρκειας.
Να ξεκινήσουμε λοιπόν το συντροφικό διάλογο, μεταξύ μας και με τους άλλους.
Να συμπορευτούμε στους καθημερινούς αγώνες.
Να μην παραιτηθούμε από το δικαίωμα (και το καθήκον) της κριτικής.
Αλλά να είναι δημιουργική.
Έτσι θα συμβάλουμε στην αλληλοκατανόηση και στην υπέρβαση των τραυματικών καταστάσεων που άφησαν οι διαδοχικές διασπάσεις και οι συγκρούσεις. Με αφορμή τις ευρωεκλογές έγινε ένα πρώτο, θετικό βήμα.
Ας ελπίσουμε ότι μέσα από μια διαδικασία κοινής δράσης και θεωρητικών επεξεργασιών θα συγκροτηθεί η τρίτη συνιστώσα της ελληνικής Αριστεράς. Και όταν η συνιστώσα αυτή θα αποκτήσει το αναγκαίο πολιτικό βάρος, όταν θα είναι μια υπολογίσιμη πολιτική δύναμη, τότε θα μπορεί και θα πρέπει να επιδιώκει μορφές συνεργασίας, με τον ΣΥΡΙΖΑ και με το ΚΚΕ (αν το τελευταίο υπερβεί το σημερινό αδιέξοδο) χωρίς τον κίνδυνο να μολυνθεί η "επαναστατική της καθαρότητα". Οι στρατηγικές και άλλε διαφορές δεν δικαιολογούν τον αυτοεγκλεισμό. Οι σωστές ιδέες και η αντίστοιχη πράξη δεν φοβούνται το ανοιχτό πεδίο της ταξικής πάλης. Ιδού η Ρόδος!

ΕΥΤΥΧΗΣ ΜΠΙΤΣΑΚΗΣ
ΠΡΙΝ 24/05/2009

Παρατηρητήριο Εργατικών Ειδήσεων

• Πόλεμος συμβασιούχων-ΥΠΠΟ με φόντο την Ακρόπολη

  • Στην αντεπίθεση περνά το υπουργείο Πολιτισμού μετά τις νέες κινητοποιήσεις των συμβασιούχων. Τους χαρακτηρίζει «μειοψηφία» και τους καταλογίζει «κομματικές σκοπιμότητες». Οι εργαζόμενοι ζητούν διευκρινίσεις για την τροπολογία Σαμαρά, η οποία, όπως υποστηρίζει ο υπουργός, λύνει το πρόβλημά τους

• Για την Κωνσταντίνα απο Βουλγαρία…

  • 

• Βιομήχανοι απειλούν με απολύσεις σε περιπτώσεις ελέγχων.

  • Αίσθηση έχει προκαλέσει δήλωση του υφυπουργού Ανάπτυξης Γ.Βλάχου ότι εταιρείες απειλούν με απολύσεις, σε περίπτωση που το ΥΠΑΝ πορχωρήσε σε ελέγχους τιμών

• Νέα δολοφονία εργάτη στα Χανιά

  • ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ "ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ" ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΕΡΓΑΤΩΝ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΗΣ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΑΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ.
  • 

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΗΘΟΥΣ - ΔΥΝΑΜΗΣ κ' ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ,ΚΥΡΙΟΙ ΚΑΡΕΚΛΟΛΑΓΝΟΙ

Σας αγαπώ αλλά δεν πολιτεύομαι

• • Με αυτά τα δύο χειρόγραφα μηνύματά της, που δημοσιεύουν σήμερα «ΤΑ ΝΕΑ», η κ. Κούνεβα αποδεικνύει ότι γνωρίζει πολύ καλά τι συμβαίνει έξω από τη Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας του «Ευαγγελισμού» όπου και νοσηλεύεται, αλλά και ότι δεν πρόκειται να ενδώσει στο πολιτικό φλερτ συγκεκριμένων παρατάξεων.
  • Από τότε, το παράπονο της Κωνσταντίνας ήταν ότι καμία από τις κυρίαρχες παρατάξεις δεν ενδιαφέρθηκε ουσιαστικά για τα προβλήματα του κλάδου της: από τη μια έπρεπε να αντιμετωπίσει τα εμπόδια των εργοδοτών κατά τους ελέγχους που πραγματοποιούσαν με την Επιθεώρηση Εργασίας και από την άλλη εισέπραττε παγερή αδιαφορία από πολιτικά ενεργούς συνδικαλιστές. Γι΄ αυτόν τον λόγο, ποτέ δεν εντάχθηκε σε κάποιο κόμμα.
    
  • Ήταν και είναι αυτό που λέμε αυτόνομη συνδικαλίστρια», λέει ο κ. Παναγιώτης Μπρόφας από την Πανελλήνια Ένωση Τεχνικών του ΟΤΕ, που ανήκει στον κλειστό κύκλο των συναγωνιστών της κ. Κούνεβα τα τελευταία τρία χρόνια. «Μετά τη δολοφονική επίθεση, συνδικαλιστές από διάφορα κόμματα προχώρησαν σε μεθοδεύσεις για την καλύτερη προσέγγισή της και διαγκωνίζονται πάνω από το κρεβάτι του πόνου της. Όμως η Κωνσταντίνα μένει σταθερή στις αξίες της», συμπληρώνει ο κ. Μπρόφας.
  • Εντύπωση στα μέλη της διοίκησης της ΠΕΚΟΠ είχε προκαλέσει από τότε το γεγονός ότι η κ. Κούνεβα ήταν πολύ συνεπής στις υποχρεώσεις της, ζητούσε να ενημερώνεται άμεσα για όποιες αλλαγές σε εργασιακά ζητήματα, ενώ όταν της προέκυπτε κάποιο πρόβλημα, άμεσα προσέτρεχε στο σωματείο για συμβουλές. «Το 2004 τής προτείναμε αν θέλει να μπει στη διοίκηση. Είχαμε εντυπωσιαστεί από το ότι ήταν πολύ δραστήρια και κοινωνική, καθώς και πάρα πολύ μορφωμένη», λέει η σημερινή πρόεδρος της ΠΕΚΟΠ κ. Βλασία Παπαθανάση.
  • «Εντάξει, μπορεί να μην ξέρω να μιλάω καλά και να γράφω, αλλά θα είμαι στη διάθεση του σωματείου», είχε πει δεχόμενη την πρόταση για υποψηφιότητα. Ωστόσο, από το 2004 που εκλέχθηκε έως το 2006 η ιδιότητά της ως συνδικαλίστρια παρέμεινε μυστική: αν και από αυτό το σημείο και έπειτα ο εργοδότης της δεν μπορούσε να την απολύσει, οι συνάδελφοί της κρατούσαν κρυφή την εκλογή της στη διοίκηση του σωματείου, «επειδή γνωρίζουμε εκ των έσω τον πόλεμο των εργοδοτών κατά των συνδικαλιστών». Έπρεπε το 2006 να απειλήσει την κ. Κούνεβα επόπτης, που την τράβηξε από τα μαλλιά και τα αυτιά, για να αποκαλυφθεί ότι ήταν μέλος της διοίκησης της ΠΕΚΟΠ και ότι δεν μπορούσαν να την απολύσουν. Έκτοτε πρωταγωνιστούσε στις μάχες του σωματείου για τα εργασιακά δικαιώματα των καθαριστριών. «Πολεμούσε για το μισάωρο διάλειμμα που είχαν επιβάλει οι εργολάβοι στους εργαζομένους, για τα βαρέα και ανθυγιεινά, για τα λευκά χαρτιά που έβαζαν τις καθαρίστριες να υπογράφουν. Δεχόταν εξώδικα για τη δράση της, τόσα πολλά που το παιδί της όταν χτυπούσε η πόρτα νόμιζε ότι πάλι κάποιος έφερε εξώδικο», λένε συνάδελφοί της.
  • Τέσσερις ημέρες μετά την επίθεση με το βιτριόλι οι κοντινοί της άνθρωποι αντιμετώπισαν το παράλογο. «Προσπαθούσαμε να βρούμε φύλαξη για το δωμάτιο όπου την είχαν στον Ευαγγελισμό, γιατί φοβόμασταν μήπως έρθει κάποιος την νύχτα και την αποτελειώσει. Δεν είχαν κάνει αναλύσεις στα ρούχα της, δεν είχαν πάρει δείγματα από το οξύ, τα προλάβαμε λίγο πριν τα πετάξουν. Κανένας από τους αρμόδιους για την εξιχνίαση αυτού του εγκλήματος είχε ευαισθητοποιηθεί», λέει ο κ. Μπρόφας
  • «Θέλουμε να ευχαριστήσουμε άλλη μία φορά όλο το κίνημα συμπαράστασης προς την Κωνσταντίνα Κούνεβα. Η γραμματέας του σωματείου μας όμως, δεν προσφέρεται ούτε για δακρύβρεχτα ρομάντζα ούτε για πολιτική εκμετάλλευση από καμία πλευρά. Δεν ήταν ούτε τώρα ούτε πριν μέλος κανενός πολιτικού κόμματος. Αγωνιζόταν για τα δικαιώματα όλων των καθαριστριών. Μετά τη βάρβαρη επίθεση δίνει την πιο μεγάλη της μάχη. Πάλι με το ίδιο πείσμα, την ίδια υπερηφάνεια και κυρίως με αξιοπρέπεια. Παλεύει για την υγεία της, για να ξανασταθεί όρθια, για να ξαναδεί το παιδί της, για να συνεχίσει να αγωνίζεται γι΄ αυτά που πίστευε και εξακολουθεί να πιστεύει. Ενημερώνεται και τα ξέρει όλα. Δεν θέλει και δεν προτίθεται να πολιτευτεί», γράφει η πρόσφατη ανακοίνωση της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού (ΠΕΚΟΠ) και καταλήγει: «Παρακαλείσθε μερικοί, μην πυροβολείτε την Κωνσταντίνα... έστω και με προτάσεις».