Ας βροντοφωνάξουμε λοιπόν ΟΧΙ στις νέες δηλώσεις μετανοίας ΝΑΙ στη λαϊκή αντίσταση.

 Όχι  στις νέες δηλώσεις μετανοίας

 Η πολυποίκιλη ένταση της βίας του κυρίαρχου συστήματος, αποτελεί αναπόφευκτη συνέπεια, και συντελείται παράλληλα, με την αποδυνάμωση της συναίνεσης προς αυτό. Και αυτή η απώλεια συναίνεσης και ευρύτερης κοινωνικής αποδοχής είναι συνέπεια της αποσάθρωσης της αντικειμενικής βάσης πάνω στην οποία στηρίζονταν αυτές, δηλαδή της άγριας επίθεσης κατά των κατακτήσεων των εργαζομένων.

Πέρα λοιπόν από την ένταση της οικονομικής βίας, η οποία στη βάση της ολοένα και αυξανόμενης ανεργίας γίνεται όλο και πιο πιεστική , πέρα από την ένταση της άμεσης βίας των  κατασταλτικών μηχανισμών, εντείνονται και μορφές βίας όπως η ιδεολογική, η ψυχολογική και άλλες.

Σε αυτά τα πλαίσια εντάσσεται και η επιχειρούμενη δίωξη των κατηγορουμένων για τις εκδηλώσεις ενάντια στον Γερμανό Πρόξενο της Θεσσαλονίκης Φούχτελ, δηλαδή ενάντια σε κάποιον που συμβολίζει την ατέρμονη   βάρβαρη  επίθεση  που δέχεται ο λαός μας.

Οι διώξεις αυτές στοχεύουν  να εξευμενίσουν τους ιμπεριαλιστές επικυρίαρχους  της πατρίδας μας, να τιμωρήσουν όσους τολμούν να αντισταθούν,  να παραδειγματίσουν  όσους σκέφτονται να το πράξουν στο μέλλον.

Όμως χειρότερη ακόμη και από τις διώξεις είναι η επιχειρούμενη επαναφορά των δηλώσεων μετανοίας οι οποίες με τη μορφή της συγνώμης από τον Γερμανό Πρόξενο επιχειρείται να αποσπαστούν από τους κατηγορούμενους. 

Με αυτές  επιδιώκεται να καμφθεί το όποιοι πνεύμα αντίστασης, και να μετατραπεί σε πνεύμα υποτέλειας, επιδιώκεται η άρνηση στην υποταγή να αναχθεί σε αμάρτημα που απαιτεί συγχώρεση από του σύγχρονους Μαμωνάδες.

Πρόκειται για ένα ακόμη βήμα, που  όσο και αν οι τηλεοπτικοί    προπαγανδιστές της βαρβαρότητας , σπεύδουν  να το χαρακτηρίσουν ως ευπρεπή συμπεριφορά, στη πραγματικότητα αποτελεί τόσο πολιτικά όσο και ηθικά βήμα  επαναφοράς  στις πιο σκοτεινές περιόδους της σύγχρονης ιστορίας μας.

Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η ουσιαστική κατάργηση της  δημοσιότητας της δίκης που επιχειρήθηκε στην Θεσσαλονίκη.

Και δεν είναι τυχαίο ότι όλα αυτά συμβαίνουν σε μια περίοδο όξυνσης και διεύρυνσης των αγώνων κατά των απολύσεων,  κάτι που οι  κυρίαρχοι τρέμουν ότι μπορεί να αποτελέσει  τη σπίθα ενός  ευρύτερου   λαϊκού ξεσηκωμού.

Ας βροντοφωνάξουμε   λοιπόν ΟΧΙ  στις νέες δηλώσεις μετανοίας ΝΑΙ  στη λαϊκή αντίσταση.

                                                                                               Γιώργος Ρούσης    

Παρ' όλα όσα: Ψήφο στην Αριστερά

Του ΕΥΤΥΧΗ ΜΠΙΤΣΑΚΗ*

Η ελπίδα για έξοδο από την κρίση, το πρόγραμμα και η διαλεκτική στρατηγικής και τακτικής
Το «αόρατο χέρι της Αγοράς», οδηγημένο από τα δόγματα του «νεοφιλελευθερισμού», προκάλεσε τη σημερινή παγκόσμια κρίση. Η Ελλάδα ήταν ένας από τους «αδύναμους κρίκους». Εντούτοις, η κρίση ήταν δυνατόν να αντιμετωπιστεί με αξιοποίηση εγχώριων πηγών. (Βλ. σχετικό άρθρο μου, Ουτοπία, τ. 95, 2011). Αλλά ο Παπανδρέου, οι συν αυτώ και οι μετά απ' αυτόν, δεν θέλησαν: παρέδωσαν αμαχητί τη χώρα στα όρνεα του ΔΝΤ. Αναίσθητοι, θρασείς και ανήθικοι, τολμούν τώρα να ισχυρίζονται ότι θα σώσουν την Ελλάδα! Απειλούν και υβρίζουν. Την ίδια στιγμή επιχειρούν να ανασυγκροτήσουν το αστικό μπλοκ εξουσίας: την υποτελειακή Δεξιά! Μιλάν για τέλος της «μεταπολίτευσης».
Άλλη διαστροφή εννοιών: Κανένα τέλος και καμιά μεταπολίτευση. Πρόκειται για τη χρεοκοπία της χώρας, και την αντίστοιχη χρεοκοπία των αστικών κομμάτων: Οικονομική κρίση, κρίση εξουσίας, άνοδος της Αριστεράς. Αφύπνιση και κίνηση του λαϊκού παράγοντα. Μιλούσαμε για εργασιακό μεσαίωνα. Αλλά τον Μεσαίωνα υπήρχε σχετική σιγουριά: συντεχνίες, κοινοτική γη, αγρότες ελεύθεροι παραγωγοί. Ο Μεσαίωνας προετοίμασε την Αναγέννηση και μ' αυτή, την προλεταριοποίηση των αγροτικών πληθυσμών. Και σήμερα; Κατακτήσεις αιώνων πρέπει να ακυρωθούν. Ειδικά σε μας: Οι Έλληνες πρέπει να μετατραπούν σε εξουθενωμένο, ταπεινωμένο, ανέστιο λαό, με σκυμμένο κεφάλι.

"Τώρα ήρθε η ώρα να προκαλέσω εγώ τον φόβο".

Είμαι ένας φτωχός και μόνος απολυμένος

«Εργάστηκα σκληρά καιρό τώρα σε ένα έργο που ανέλαβαν να φτιάξουν ελληνικές και ξένες εταιρείες. Είπαν πως είναι το πιο σημαντικό έργο για την Δυτική Ελλάδα. Δούλεψα με το κεφάλι κάτω μέσα στις γαλαρίες χωρίς να βλέπω το φως του ήλιου για 10 ώρες τη μέρα. Αναγκάστηκα να κάνω χίλιες δυο δουλειές για να μην με διώξουν. Έμπαινα με το ζόρι στην γαλαρία πριν ακόμη καθαρίσει η ατμόσφαιρα για να μην με διώξουν. Ανέχθηκα τον χλευασμό και τις απειλές για να μην με διώξουν. Ανέχθηκα να τρώω το κολατσιό μου στο πόδι μέσα στην τρύπα για να μην με διώξουν. Φοβόμουν να απεργήσω για να μην με διώξουν.
Χθες έμαθα πως οι τράπεζες που θέλουν να μου πάρουν το σπίτι γιατί καθυστέρησα τις δόσεις του δανείου σταματούν παράνομα να βάζουν λεφτά στο έργο. Έμαθα ακόμη πως οι εταιρείες που φτιάχνουν το έργο βάζουν ψίχουλα και πληρώνονται από τα διόδια. Το κράτος με κάλεσε να πληρώνω διόδια και να μην είμαι τζαμπαζής γιατί αλλιώς θα σταματήσουν τα έργα. Άρχισα να πληρώνω γιατί φοβήθηκα μην σταματήσει το έργο και με διώξουν.
Τα Χριστούγεννα έδιωξαν 30 συναδέλφους μου. Δεν φώναξα γιατί δεν ήμουν μέσα σε αυτούς. Αναγκάστηκαν είπαν να τους διώξουν αλλά αν ξαναρχίσει το έργο θα τους προτιμήσουν. Βέβαια ποτέ ως τώρα δεν ξαναπήραν κάποιον πίσω στη δουλειά.
Μετά τις απολύσεις έκανα όλο και πιο πολλές δουλειές γιατί φοβόμουν να μην με διώξουν. Περισσότερη κούραση περισσότερο άγχος και λίγες κουβέντες. Μόνο φήμες για κλείσιμο του έργου και περισσότερες απολύσεις. Έκανα πως δεν άκουγα γιατί φοβόμουν πως θα με απολύσουν και άντε να ξαναβρείς δουλειά.
Σήμερα με απέλυσαν μαζί με άλλους 40 συναδέλφους. Θα μας απολύσουν όλους είπαν Επιτέλους μου έφυγε ο φόβος.
Μα νιώθω οργή. Για το κράτος που δεν έκανε τίποτα για να μην απολυθώ. Οργή για τις τράπεζες που σταμάτησαν με το έτσι θέλω να βάζουν τα λεφτά και τώρα θα μου πάρουν το σπίτι. Για τις εταιρείες που φτιάχνουν το έργο τζάμπα και με πετούν στο δρόμο γιατί εκβιάζουν για περισσότερα.
Τώρα ήρθε η ώρα να προκαλέσω εγώ τον φόβο. Να σταματήσουν να απολύουν, να ξαναγυρίσουμε όλοι στις δουλειές μας και να τελειώσει ο δρόμος για να μην σκοτώνονται άνθρωποι οδηγώντας.
Δεν είμαι μόνος. Είμαστε πολλοί και θα νικήσουμε γιατί έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Τελικά ο φόβος δεν ήταν και ο καλύτερος σύμμαχος.»

Ένας από τους 70 απολυμένους της VINCI στον βωμό του κέρδους.

Πρώην φοβισμένος και νυν οργισμένος.

Συζήτηση για την κρίση με τον Δημήτρη Πατέλη.

Συζήτηση για την κρίση με τον σ. Δημήτρη Πατέλη (επίκουρο καθηγητή φιλοσοφίας στο Πολυτεχνείο Κρήτης, και μέλος της Διεθνούς σχολής «Λογική της Ιστορίας») στον όμιλο μελέτης της Επαναστατικής Θεωρίας Θεσσαλονίκης (12/06/2010)