Τα δύο άκρα: Αυτοί και Εμείς

Η τερατογένεση του φασισμού και η αναγεννητική πορεία της Αριστεράς

του Ευτύχη Μπιτσάκη

Η Χρυσή Αυγή (εφεξής ΧΑ) επωάστηκε στο συνολικό κλίμα των τελευταίων χρόνων, ως η αντιδραστική – νεοναζιστική απάντηση στην κρίση της αγοραίας κοινωνίας μας. Και χρειάστηκε, μετά τη σωρεία των εγκλημάτων της εγκληματικής (κατά την κυβέρνηση) αυτής οργάνωσης, της συμμορίας κατ’ άλλους, η δολοφονία ενός νέου αντιφασίστα, για να ξυπνήσει η κυβέρνηση και να συλλάβει τον αρχηγό και ανώτερα στελέχη των νεοναζί.

Το γεγονός αυτό είναι κατ’ αρχήν θετικό. Δηλαδή η κυβέρνηση έπραξε αυτό που όφειλε να είχε κάνει: Εφάρμοσε «τον νόμον». Τώρα θέλει να παρουσιάζεται ως προστάτης της νομιμότητας και της Δημοκρατίας. Αλλά: Πρώτον, οι ευθύνες της είναι δεδομένες, επειδή άφησε το τέρας του νεοναζισμού να επωάζεται ανενόχλητο. Και δεύτερο, δεν εγκατέλειψε οριστικά την ιστορικά αβάσιμη, προπαγανδιστική «θεωρία των δύο άκρων».

Η συνωμοσιολογία εκδικείται: ποιος άραγε ωφελείται από τα άρθρα των Τ. Φωτόπουλου και Γ. Δελαστίκ;

Του Δ. Ψαρρά 

Την ώρα που το σύνολο σχεδόν των μέσων ενημέρωσης αποκαλύπτει την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής, διατυπώνεται μια ισχυρή ένσταση και μάλιστα από τα «αριστερά». Δύο γνωστοί αρθρογράφοι, στρατευμένοι στη δική του ο καθένας εκδοχή της Αριστεράς, προσφέρουν την ανάλυσή τους ως σωσίβιο στη ναζιστική οργάνωση, εν ονόματι της βαθιάς, υποτίθεται, αντίθεσής τους στο «σύστημα».

«Μέσα στον ωκεανό της αλήτικης δημοσιογραφίας, με τις ανάλογες αήθεις "αναλύσεις" των διαφόρων φερέφωνων του καθεστώτος, υπήρξε και μια εξαίρεση», γράφει ο ιστότοπος της Χρυσής Αυγής. Και εξηγεί: «Πρόκειται για τον δημοσιογράφο Τάκη Φωτόπουλο της "Ελευθεροτυπίας"» (23.9). Και την επομένη, ο Γιώργος Μάστορας (μισθωτός συνεργάτης του Αρχηγού, κατά κόσμον Γεώργιος Μισιάκας) ανακαλύπτει ένα άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ στην εφημερίδα «Πριν», το οποίο κατά τους ναζιστές «λέει τα αυτονόητα», δηλαδή ο δημοσιογράφος «δεν πιστεύει ότι το έγκλημα είχε πολιτικό κίνητρο, επομένως καταρρέει το τεράστιο ψέμα για εμπλοκή της Χρυσής Αυγής».

Άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ

Εξαιρετική ενόχληση προκάλεσε στη κυβέρνηση το άρθρο στο Πριν με τίτλο “ΕΕ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ απειλούν την δημοκρατία”. Ο λόγος ήταν ότι το άρθρο δεν περιοριζόταν στο προφανές, την ενοχή της Χρυσής Αυγής στη δολοφονία του αντιφασίστα αγωνιστή Παύλου Φύσσα, στην Αμφιάλη. Δεν υπάρχουν αριστεροί ή προοδευτικοί άνθρωποι, ακόμη και αρκετοί δεξιοί, που να μην γνωρίζουν πως δρουν τα ακροδεξιά, φασιστικά και νεοναζιστικά κόμματα, στα οποία προφανώς ανήκει και η Χρυσή Αυγή. Έχουν την βία, συμπεριλαμβανομένων και των δολοφονιών πολιτικών τους αντιπάλων ή κοινωνικών ομάδων που στοχοποιούν, τόσο ως ιδεολογία όσο και ως πρακτικό τρόπο άσκησης της πολιτικής τους. Αναφορικά με την ηγεσία της Χρυσής Αυγής αυτονόητο είναι για τους αναγνώστες του Πριν ότι όχι μόνο αυτή διαμορφώνει τα μέλη της σε παρακρατικό στρατό επίδοξων δολοφόνων αλλά και δεν έχει τον παραμικρό δισταγμό να κάνει όλη την βρόμικη δουλειά για το σύστημα το βαθύ κράτος και διάφορα κέντρα εξουσίας που υποκρίνεται ότι πολεμά. Υπάρχει αριστερός που να αμφιβάλλει αν η ηγεσία μιας νεοναζιστικής οργάνωσης μπορεί αδίστακτα να διατάξει μέλη της ακόμη και να δολοφονήσουν κάποιον είτε με δική της πρωτοβουλία είτε εκτελώντας εντολές άλλων κέντρων, πολιτικών ή επιχειρηματικών;

Δεν ενόχλησε όμως το άρθρο του Πριν την κυβέρνηση επειδή δεν στάθηκε στα εντελώς αυτονόητα και κοινότοπα για τους αναγνώστες του χαρακτηριστικά της Χρυσής Αυγής. Την ενόχλησε επειδή προχώρησε πέρα από το προφανές των πολιτικών και ποινικών ευθυνών της Χρυσής Αυγής και έθεσε επί τάπητος το θέμα ότι η Χρυσή Αυγή δρα εγκληματικά και με δική της πρωτοβουλία αλλά και κατόπιν εντολών από άλλα κέντρα εξουσίας. Ενοχλεί εντονότατα την κυβέρνηση η επισήμανση ότι πρέπει να δούμε αν ο χρυσαυγίτης δολοφόνος έδρασε κατ’ εντολήν της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής ή αν εκτελούσε διαταγή άλλων κέντρων η οποία διαταγή φυσικά πέρασε μέσα από την ηγεσία της Χρυσής Αυγής. Όταν τώρα αποδεικνύεται ότι πληθώρα αστυνομικών συγκάλυπταν την δράση της Χρυσής Αυγής και γι’ αυτό καθαιρούνται από την κυβέρνηση (ανεξαρτήτως των πολιτικών σκοπιμοτήτων του Σαμαρά που τώρα αποκαλύπτει κάποιους από τους αξιωματικούς της ΕΛΑΣ που έκαναν στραβά μάτια στη δράση της Χρυσής Αυγής) καθόλου παράδοξη δεν είναι η επισήμανση αυτή και καμιά συγκάλυψη δεν προσφέρει στην Χρυσή Αυγή.

Το άρθρο του Πριν δεν ενοχλεί την κυβέρνηση Σαμαρά γενικά κι αφηρημένα. Την ενοχλεί επειδή η κυβέρνηση έχει ήδη οργανώσει κι επιχειρεί τώρα να επιβάλει ένα νέο πλαίσιο πολιτικής δράσης, σαφώς πιο αυταρχικό, προκειμένου να αντιμετωπίσει την διαρκώς ογκούμενη λαϊκή οργή εναντίον της.

Ο Σαμαράς δια στόματος Λαζαρίδη είπε ότι το συμπέρασμα απο τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ “παραμένει εκτός συνταγματικού τόξου”. Ο Βενιζέλος προσπάθησε να πασάρει την θεωρία ότι η δολοφονία στο Κερατσίνι ήταν δήθεν …εσωτερική διαμάχη στο πλαίσιο του “αντιμνημονιακού τόξου” όπου ένας κατά την ορολογία του Βενιζέλου, “ακροδεξιός αντιμνημονιακός” έσφαξε έναν “δήθεν νεοριζοσπάστη αντιμνημονιακό”! Καθόλου καθησυχασμένοι για τις προθέσεις της κυβέρνησης δεν μπορούμε να αισθανόμαστε, όταν ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, Μάκης Βορίδης, αναρωτιέται δημοσίως από τα έδρανα της Βουλής, αν το ΚΚΕ ανήκει στο “συνταγματικό τόξο”. Εντονότατη ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι οι ειδικοί φρουροί της αστυνομίας στρέφονται με ανακοίνωσή τους εναντίον της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να καλύψουν συνάδελφό τους που πυροβόλησε στο ταβάνι καφετέριας της Δάφνης.

Η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου ονειρεύεται και μεθοδεύει προφανώς επιστροφή στην δεκαετία του 1950 τότε που όποιος τολμούσε να αντισταθεί στη κυβερνητική πολιτική της Δεξιάς υφίστατο ανηλεείς αστυνομικές, δικαστικές ή επαγγελματικές διώξεις.

Γιώργος Δελαστίκ 26.09.13

Δύο απόψεις για το ζήτημα της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα και τη χρυσή αβγή

..την άποψη ενός αριστερού δημοσιογράφου, για να δείξουμε πώς το έλλειμμα της μάχιμης, αριστερής παρέμβασης στο δημόσιο λόγο έτσι όπως διατυπώνεται απο επιφανείς δημοσιογράφους σε εφημερίδες της ανεξάρτητης αριστεράς, μπορεί εύκολα και γρήγορα να επικαλυφθεί, να αξιοποιηθεί και να διαστρεβλωθεί, απο άλλoυ είδους και στοχεύσεις και παρεμβάσεις, όταν οι πρώτοι, επιλέγουν να "αθωώσουν" την ηγεσία της χρυσής αβγής, μέσα απο αλλοπρόσαλλες (και αφελείς για την ανάγνωση των στόχων και των επιδιώξεων της ναζιστικής συμμορίας απέναντι στο κίνημα και την Αριστερά)πολιτικά ερμηνείες και ανεξήγητες "λογικές ακροβασίες", που διαμορφώνουν ένα κλίμα σύγχυσης και αναπροσανατολισμού των στοχεύσεων και των συλλογικών καθηκόντων σε μία εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο.

Ιδιωτικοποίηση ΔΕΗ Η τελευταία πράξη ενός προσχεδιασμένου εγκλήματος

19ο Συνέδριο ΚΚΕ: Το μοναστήρι να είναι καλά ή σύγχρονη κομμουνιστική Αριστερά;

Γιάννης Ελαφρός

»Η μετωπική λογική αποτελεί κριτήριο για το εάν κάποιος εννοεί όσα λέει για ανατροπή»

Κλειδώνω, αμπαρώνω, ο κλέφτης μέσα είναι. Την επόμενη Κυριακή το βράδυ, η ηγεσία του ΚΚΕ θα πανηγυρίζει ότι το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ επικύρωσε με συντριπτική πλειοψηφία τις Θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής. Καμία έκπληξη. Τα συνέδρια στο παραδοσιακό κομμουνιστικό κίνημα σχεδόν πάντα έληγαν με την ανακοίνωσή τους. Αλλά αυτή τη φορά, μέσα σε μια κρίση ιστορικού χαρακτήρα του καπιταλισμού, που δοκιμάζει όλες τις πολιτικές δυνάμεις, η αμφισβήτηση, μαζί με τα αμείλικτα ερωτήματα που θέτει η ταξική πάλη, θα εισβάλουν ξανά και ξανά μέσα στις όχι και τόσο συμπαγείς γραμμές του ΚΚΕ.

Η ηγεσία του ΚΚΕ και η Αλέκα Παπαρήγα κατακεραύνωσε όσους έχουν διαφορετική άποψη, όσους αναζητούν, όσους κριτικάρουν την πολιτική της. Αφού άσκησαν για χρόνια τον πόλεμο καθαρότητας ενάντια σε κάθε άλλη αριστερή δύναμη και με ιδιαίτερη μοχθηρότητα ενάντια στις κομμουνιστικές δυνάμεις (πιο πρόσφατο παράδειγμα η ανήθικη και προβοκατόρικη επίθεση του ΚΚΕ κατά του ιστορικού στελέχους του ΝΑΡ και του εργατικού κινήματος στα Γιάννενα, Νίκου Ηλία), μεταφέρουν τα πυρά τους μέσα στο κόμμα: Οπορτουνιστές, αγράμματοι, εχθροί του κόμματος… Αλλά η λάσπη δεν αρκεί για να κλείσει τις ρωγμές από τα διαρκή κύματα των ερωτημάτων.

Ερωτήματα που προκύπτουν από την έλλειψη και άρνηση ουσιαστικά επαναστατικής τακτικής και ουσιαστικής σύνδεσης με την επαναστατική κομμουνιστική στρατηγική, την οποία επαίρεται ο Περισσός ότι την έχει κατακτήσει. Στην πραγματικότητα όμως, από “κει ξεκινούν τα προβλήματα, καθώς η στρατηγική του ΚΚΕ φέρει τα χαρακτηριστικά και τη βαθύτερη ουσία του αντεπαναστατικού «υπαρκτού σοσιαλισμού», που προέκυψε από την ήττα του Οκτώβρη και αποτελεί δυσφήμηση για τα ιδανικά και τη σύγχρονη υλική δυνατότητα του κομμουνισμού.

Αυτή η πολλαπλά ηττημένη στρατηγική, που θέτει πάνω από την εργατική τάξη το κόμμα, που δεν εμπιστεύεται τελικά την πρωτοπόρα δύναμη της εργατικής τάξης (όσα καντήλια κι αν ανάβει στο εικόνισμά της), είναι που γεννά όλα αυτά τα φαινόμενα της κατάργησης της εργατικής δημοκρατίας και της κανιβαλικής κουλτούρας απέναντι στη διαφωνία.

Γι” αυτό δεν πείθει η δήθεν «αριστερή στροφή» του Περισσού. Όχι μόνο γιατί σε πολλές τοποθετήσεις θυμίζει κλασικό αριστερισμό, αλλά και γιατί στην πράξη, μέσα στο κίνημα και την πραγματική ταξική πάλη αποπνέει βαθύτατο συντηρητισμό. Πού φαίνεται αυτό; Ας δούμε τρία σημεία:

Το πρώτο. Όποιος έχει συνείδηση του τι αντιμετωπίζει η εργατική τάξη και ο λαός και τι πρέπει να ανατρέψει για να νικήσει (και οι κομμουνιστές πρέπει να έχουν!), όποιος ξέρει ότι μέσα στην καπιταλιστική κρίση οι εργαζόμενοι έχουν να αντιμετωπίσουν τη συνασπισμένη και οργανωμένη δύναμη του ελληνικού και του διεθνούς κεφαλαίου, της ΕΕ, του ΔΝΤ, του ΝΑΤΟ και σύσσωμου του αστικού πολιτικού προσωπικού, δεν μπορεί παρά να αναζητά τη συγκρότηση μετώπου για την ανατροπή τους. Η μετωπική λογική, η συμβολή στη συγκρότηση μαχόμενου πολιτικοποιημένου κινήματος ανατροπής αποτελεί κριτήριο για το εάν οποιαδήποτε πολιτική δύναμη εννοεί πραγματικά όσα λέει και εάν θέλει να συμβάλει στην ανατροπή της επίθεσης και του συστήματος από το οποίο γεννιέται. Και γι” αυτό είναι βάσιμη και δικαιολογημένη η αναζήτηση μεγάλου μέρους της βάσης του ΚΚΕ μιας απάντησης στο θέμα του μετώπου.

Η ηγεσία του ΚΚΕ αρνείται πεισματικά να συμβάλει σε αυτή την αναγκαιότητα. Και βεβαίως δεν είναι απάντηση η Λαϊκή Συμμαχία, μια συμμαχία μεταξύ των κλαδικών οργανώσεων του ΚΚΕ με κουτσουρεμένο πολιτικό περιεχόμενο. Ο Περισσός δεν αρνείται συμμαχίες μόνο στο (αναγκαίο) πολιτικό επίπεδο, όπως ισχυρίζεται, αλλά και στο μαζικό κίνημα. Να τι είπε η Α. Παπαρήγα στη συνδιάσκεψη της ΚΟ Αττικής αναφερόμενη στις Λαϊκές Επιτροπές, που στήνει το ΚΚΕ με τις δυνάμεις του στις γειτονιές: «Βεβαίως το ξεκινήσαμε απότομα και ενδεχομένως πριν εξαντλήσουμε τα περιθώρια να συζητηθεί σε όλο το κόμμα. Αλλά γιατί το ξεκινήσαμε έτσι; Γιατί έπρεπε να απαντήσουμε σ” αυτό που λένε κάποιοι για συνεργασία στο κίνημα των αριστερών δυνάμεων στήνοντας ανάλογες επιτροπές από τα κάτω» (Ριζοσπάστης, 2/4/2013).

Ριζοσπαστική Αριστερά: όχι άλλα κόλπα και υπεκφυγές!

Tου Παναγιώτη Σωτήρη

Ο καλύτερος οδηγός για να δούμε ποια είναι τα κρίσιμα πολιτικά ερωτήματα σήμερα είναι η ίδια η πραγματικότητα. Οι τελευταίες εξελίξεις γύρω από την Κύπρο, η τρομαχτική συστημική βία της Ευρωζώνης που ξεδιπλώθηκε, αλλά και ο νέος γύρος εκβιασμών απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση, δείχνουν πόσο απέχουν από την αλήθεια όλες οι απόψεις που λένε ότι «τα χειρότερα είναι πίσω». Στην πραγματικότητα, μόλις τώρα αρχίζουμε να βλέπουμε την πλήρη αλαζονεία της επιχείρησης πλήρους νεοφιλελεύθερης αναμόρφωσης των ευρωπαϊκών κοινωνιών στο όνομα της σταθερότητας της ΟΝΕ. Γι’ αυτό το λόγο και τα ζητήματα αποκτούν σήμερα μια άτεγκτη και αναπόδραστη σαφήνεια για όποιον αναφέρεται στην Αριστερά.

• Ζήτημα πρώτον: Μέσα στο ευρώ δεν υπάρχει καμιά ελπίδα σωτηρίας. Πλέον έχουν καταρρεύσει και οι τελευταίες αυταπάτες περί «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης» επειδή θα άλλαζαν οι «πολιτικοί συσχετισμοί» στην ΕΕ, καθώς κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, μεσοπρόθεσμα στο ευρωπαϊκό κέντρο. Επιπλέον, φάνηκε ότι δεν υπάρχει η λογική «too big to fail», καθώς και η ΕΕ και το ΔΝΤ έχουν ήδη προετοιμαστεί ακόμη και για επιλεκτικές χρεοκοπίες χωρών του Νότου, όπως έδειξε και η πρόβα τζενεράλε στην Κύπρο. Τέλος, κανείς δεν μπορεί καν να ψελλίζει τη λέξη «επαναδιαπραγμάτευση» από στιβαρή θέση εντός ευρώ, όταν το μετέωρο ΟΧΙ της Κύπρου το ακολούθησε ακόμη πιο ταπεινωτική επίθεση. Ή μια χώρα και ένα κίνημα είναι αποφασισμένο να κάνει το βήμα της πλήρους ρήξης με το ευρώ και το «ευρωπαϊκό σχέδιο» ή θα υφίσταται τις συνέπειες.
• Ζήτημα δεύτερον: Δεν χρειαζόμαστε μόνο νομισματική πολιτική. Όσο σημαντική και απόλυτα αναγκαία αφετηρία και εάν είναι η επιστροφή, εδώ και τώρα, σε εθνικό νόμισμα και η ανάκτηση δημοκρατικού ελέγχου στη νομισματική πολιτική, άλλο τόσο ισχύει ότι δεν αρκεί. Χωρίς πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης σε σοσιαλιστική κατεύθυνση, χωρίς μια άλλη αφήγηση για τις ρήξεις και τις ανατροπές που απαιτούνται, στην παραγωγή και την κατανάλωση, στη διοίκηση και το δημόσιο, στις αξίες και την ηθική της κοινωνίας, η τομή με την ευρωζώνη θα παραμένει ένα μετέωρο βήμα.
• Ζήτημα τρίτον. Η εθνική ανεξαρτησία καθίσταται ζήτημα κλειδί. Όπως συμβαίνει με όλες τις εν δυνάμει επαναστατικές συγκυρίες, η διαλεκτική εθνικού και διεθνικού αποκτά ξεχωριστή επικαιρότητα. Σήμερα η Ελλάδα υποβαθμίζεται στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, βρίσκεται – εάν δούμε και τις εξελίξεις στην Κύπρο – μέσα σε ένα κουβάρι ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, εσωτερικεύει πιέσεις και αντιφάσεις. Η ρήξη με όλα αυτά καθίσταται αναγκαία, συμπεριλαμβανομένης και της ρήξης με όλες τις εκδοχές του ατλαντισμού (ΝΑΤΟ κ.λπ.) σε πείσμα του όψιμου φιλοαμερικανισμού τμήματος της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Ταυτόχρονα, και στο βαθμό που σήμερα δεν υπάρχουν εναλλακτικά κέντρα μέσα στο διεθνές σύστημα που να συνιστούν υλικές μορφές συμμαχίας, οι δρόμος δεν μπορεί παρά να είναι δρόμος κατά το δυνατόν αυτάρκειας, «στηρίγματος στις δικές μας δυνάμεις», ανασημασιοδότησης της εθνικής ανεξαρτησίας ως στρατηγικής αντίστασης, επιβίωσης και δημοκρατίας ενός νέου «ιστορικού μπλοκ» των υποτελών τάξεων. Η νικηφόρα ρήξη θα είναι ο δικός μας διεθνισμός.
• Ζήτημα τέταρτο. Χωρίς αναμέτρηση με την εξουσία δεν μπορεί να υπάρξει σήμερα ανατροπή της μνημονιακής καταστροφής. Η λογική που λέει ότι η Αριστερά είναι «αντιπολίτευση» και εκβιάζει αστικές κυβερνήσεις, ανήκει στην προηγούμενη φάση της ταξικής πάλης στον τόπο μας. Οι αναλώσιμες και ανακυκλώσιμες «κυβερνήσεις» της μνημονιακής επιτροπείας δεν εκβιάζονται από το κίνημα, παρά μόνο από την Τρόικα. Χρειαζόμαστε κυβερνητική εξουσία που να εκπροσωπεί ένα αριστερό πρόγραμμα και κοινωνικές δυναμικές. Επομένως, αντί να ξορκίζουμε την «αριστερή κυβέρνηση» είναι πολύ προτιμότερο να στρωθούμε και να πούμε τι περιλαμβάνει. Να μιλήσουμε για το πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης σε σοσιαλιστική κατεύθυνση που πρέπει να έχει, πέραν της αναγκαίας ρήξης με ευρώ και ΕΕ, για τις μορφές λαϊκής αντιεξουσίας, αυτοοργάνωσης, αυτοδιαχείρισης που πρέπει να ξεδιπλωθούν, για τις αναγκαίες τομές με την ισχύουσα «νομιμότητα» της ιερότητας της ιδιοκτησίας και του «διευθυντικού δικαιώματος» και το «ευρωπαϊκό κεκτημένο», για το πώς πρέπει να είναι μια «Συντακτική διαδικασία» που να μη γίνεται σε καμιά περίπτωση διαχείριση του υπάρχοντος με όπλο το «ρεαλισμό» και τον «πραγματισμό».
• Ζήτημα πέμπτο. Χρειαζόμαστε μια νέα αντίληψη του πολιτικού και κοινωνικού μετώπου. Δεν αρκεί απλώς η προσπάθεια «εκπροσώπησης» κοινωνικών δυναμικών όπως δοκιμάζουν να κάνουν σήμερα όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς, προφανώς με διαφορετικές γραμμές και άνισα αποτελέσματα. Δεν μπορεί να υπάρξει μετασχηματισμός όσο στην πραγματικότητας οι μορφές σκέψεις, η κουλτούρα συζήτησης και πρακτικής, το στελεχιακό δυναμικό – σε όλες τις εκφάνσεις της σημερινής «υπαρκτής Αριστεράς» ανακυκλώνει όλες τις αντιφάσεις της Αριστεράς της ήττας και του στριμώγματος στη γωνία. Χρειαζόμαστε μια νέα διαλεκτική που να συνταιριάζει ισότιμα και αναγκαστικά αντιφατικά την ιστορικότητα, το βάθος και την επικαιρότητα της αντικαπιταλιστικής και σε τελική ανάλυση κομμουνιστικής αναφοράς με όλο τον πλούτο των εμπειριών, των πρακτικών, των μορφών οργάνωσης, των πειραμάτων (αυτοδιαχείρισης, δημοκρατίας, αλληλεγγύης) που έφερε το κίνημα. Που να παράγει γνώση, πρόγραμμα, προτάσεις, συλλογική ευφυΐα. Με νέες οργανωτικές πρακτικές, με αναβαθμισμένη κουλτούρα διαλόγου, με νέα κομματικότητα, μακριά από τη λογική του ψηφοφόρου, του αφισοκολλητή, του οπαδού. Ένα μέτωπο ταυτόχρονα ενωτικό και διάχυτο, συγκροτημένο και «δικτυακό», πειθαρχημένο και ανυπάκουο. Ικανό να διεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία, αλλά και να οικοδομήσει τους θεσμούς «αντι-εξουσίας», ξεκινώντας από την οικοδόμηση της «παράλληλης κοινωνίας» του αγώνα, της αλληλεγγύης, της αυτοοργάνωσης.

Το εργατικό κίνημα, τα συνδικάτα και η οργάνωση από τα κάτω

Η ομιλία της Δέσποινας Κουτσούμπα (πρόεδρος συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, Γ.Σ. ΑΔΕΔΥ) στην σχετική συζήτηση στο διεθνές τριήμερο του Rproject την Κυριακή 3/3.
Η κρίση των συν­δι­κά­των προη­γή­θη­κε της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης
Είναι κοινή πλέον η αντί­λη­ψη για τις τε­ρά­στιες ευ­θύ­νες και τη χρε­ο­κο­πία της συν­δι­κα­λι­στι­κής γρα­φειο­κρα­τί­ας. Όχι μόνο των τρι­το­βάθ­μιων ορ­γα­νώ­σε­ων, της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, που έχουν κα­τα­στεί πα­ντε­λώς ανυ­πό­λη­πτες, αλλά όλης εκεί­νης της πο­ρεί­ας με­τα­σχη­μα­τι­σμού των πρω­το­βάθ­μιων συν­δι­κά­των σε φο­ρείς κοι­νω­νι­κής ει­ρή­νης, κλα­δι­κές ενώ­σεις με απο­κλει­στι­κά κλα­δι­κά αι­τή­μα­τα, που ανα­πα­ρή­γα­γαν στο εσω­τε­ρι­κό τους την αστι­κή δη­μο­κρα­τία, με ισό­βιους συν­δι­κα­λι­στές που «συν­διοι­κού­σαν» επι­χει­ρή­σεις ή δη­μό­σιους ορ­γα­νι­σμούς, κά­νο­ντας τη δια­δρο­μή από τα συν­δι­κα­λι­στι­κά οφί­κια στα βου­λευ­τι­κά έδρα­να να μην προ­ξε­νεί πλέον καμία έκ­πλη­ξη ή κα­τα­κραυ­γή.
Αν όλα τα πα­ρα­πά­νω είναι κοι­νός τόπος, τόσο για τον κόσμο της Αρι­στε­ράς όσο και για την πλειο­νό­τη­τα του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας πλέον, τόσο κοι­νός τόπος θα ’πρε­πε να είναι και το γε­γο­νός ότι τρία χρό­νια μετά το πρώτο μνη­μό­νιο, και με την κοι­νω­νι­κή κα­τα­στρο­φή που έχει επέλ­θει, η συ­ζή­τη­ση δεν μπο­ρεί να στρι­φο­γυ­ρί­ζει ακόμη γύρω από το πόσο η συν­δι­κα­λι­στι­κή γρα­φειο­κρα­τία και τα συν­δι­κά­τα που ελέγ­χει δεν στά­θη­καν στο ύψος τους.
Έχω την αί­σθη­ση ότι η χρε­ο­κο­πία της γρα­φειο­κρα­τί­ας συ­ζη­τιέ­ται από την Αρι­στε­ρά δυ­σα­νά­λο­γα πολύ σε σχέση με το τι κάνει η ίδια. Είναι σαν να πι­στεύ­ου­με ότι η δική τους χρε­ο­κο­πία θα πεί­σει τον κόσμο να έρθει με μας. Υπάρ­χει όμως πάντα και η πε­ρί­πτω­ση, και αυτό συμ­βαί­νει ως τώρα, απλώς να απο­μα­κρύ­νει τον κόσμο από τα σω­μα­τεία εν γένει.
Άλ­λω­στε, μέσα σε αυτά τα τρία χρό­νια οι συ­σχε­τι­σμοί, του­λά­χι­στον σε πολλά πρω­το­βάθ­μια, έχουν ήδη αλ­λά­ξει προς όφε­λος της συν­δι­κα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς. Άρα το πραγ­μα­τι­κό ερώ­τη­μα είναι ΤΙ ΚΑ­ΝΟΥ­ΜΕ ΕΜΕΙΣ, αν δεν θέ­λου­με να γί­νου­με το αγω­νι­στι­κό κομ­μά­τι του ίδιου παζλ.
Η συν­δι­κα­λι­στι­κή γρα­φειο­κρα­τία χρε­ο­κό­πη­σε. Εμείς τι κά­νου­με;
Δύο είναι οι κυ­ρί­αρ­χες απα­ντή­σεις σε αυτό το ερώ­τη­μα: Η πρώτη είναι η αλ­λα­γή των συ­σχε­τι­σμών. Να «κα­τα­λά­βου­με» τα συν­δι­κά­τα. Να πάρει την πλειο­ψη­φία η Αρι­στε­ρά, όχι μόνο στα πρω­το­βάθ­μια, αλλά ει δυ­να­τόν και στις Ομο­σπον­δί­ες και τις Τρι­το­βάθ­μιες Ορ­γα­νώ­σεις. Η δεύ­τε­ρη είναι η αλ­λα­γή των δομών. Να βγού­με έξω από αυτή τη δομή των συν­δι­κά­των, να φτιά­ξου­με νέες μορ­φές και άλλες δομές που θα βρί­σκο­νται μα­κριά από το συν­δι­κα­λι­σμό που χρε­ο­κό­πη­σε.Οι απα­ντή­σεις αυτές, που ορί­ζουν και αντί­στοι­χες τά­σεις μέσα στη συν­δι­κα­λι­στι­κή Αρι­στε­ρά, είναι στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα με­ρι­κές. Γιατί θε­ω­ρούν ως δε­δο­μέ­νο το πραγ­μα­τι­κό ζη­τού­με­νο: ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΚΑ­ΝΟΥ­ΜΕ ΤΙ; Τι ση­μαί­νει σή­με­ρα, σε αυτές τις κοι­νω­νι­κές συν­θή­κες, ρι­ζο­σπα­στι­κή πα­ρέμ­βα­ση των συν­δι­κά­των (ή στα συν­δι­κά­τα) και αν μπο­ρού­με να το επι­τύ­χου­με.
Γι’ αυτό το λόγο θα πε­ριο­ρί­σω την ανα­φο­ρά μου από δω και πέρα στις πε­ρι­πτώ­σεις των αγω­νι­στι­κών σω­μα­τεί­ων και τη δράση της Αρι­στε­ράς, γιατί από τις δικές μας αδυ­να­μί­ες και τα λάθη θα δι­δα­χτού­με αν θέ­λου­με να αλ­λά­ξου­με την ει­κό­να.
Τα συν­δι­κά­τα σε ένα τοπίο που αλ­λά­ζει
Τα ση­με­ρι­νά συν­δι­κά­τα οι­κο­δο­μή­θη­καν σε ένα πολύ δια­φο­ρε­τι­κό τοπίο από αυτό που δια­μορ­φώ­νε­ται τα τε­λευ­ταία 3 χρό­νια. Ιδιαί­τε­ρα η δε­κα­ε­τία του ’80, με τις ση­μα­ντι­κές πα­ρα­χω­ρή­σεις προς την ερ­γα­τι­κή τάξη και την υπαλ­λη­λία από τις πρώ­τες κυ­βερ­νή­σεις του ΠΑΣΟΚ, μας κλη­ρο­δό­τη­σε ένα θε­σμι­κό πλαί­σιο προ­στα­σί­ας του ερ­γα­ζό­με­νου απέ­να­ντι στον ερ­γο­δό­τη, αλλά και συν­δι­κα­λι­στι­κής ελευ­θε­ρί­ας και δη­μο­κρα­τί­ας στο συν­δι­κα­λι­σμό. Πα­ρό­τι η δη­μιουρ­γία μιας κά­στας κυ­βερ­νη­τι­κών και ερ­γο­δο­τι­κών συν­δι­κα­λι­στών, αλλά και οι αλ­λα­γές στην αγορά ερ­γα­σί­ας, το έκα­ναν στην πράξη ανε­νερ­γό, εντού­τοις υπήρ­χε και χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε στο έπα­κρο από όλες τις τά­σεις ρι­ζο­σπα­στι­κού συν­δι­κα­λι­σμού, του­λά­χι­στον από τη δε­κα­ε­τία του ’90 και μετά (που έχω και κα­λύ­τε­ρη ει­κό­να). Ταυ­τό­χρο­να, το ίδιο πλαί­σιο υπέ­βα­λε και τη δομή των σω­μα­τεί­ων. Αυτό επεί­χε μια σειρά από απο­τε­λέ­σμα­τα, ακόμη και στα αγω­νι­στι­κά σω­μα­τεία και το συν­δι­κα­λι­σμό που ασκού­σε η Αρι­στε­ρά:
· Κα­ταρ­χάς, έναν ιδιό­τυ­πο λε­γκα­λι­σμό. Σε με­γά­λο βαθμό τα σω­μα­τεία, ακόμη και τα πιο ρι­ζο­σπα­στι­κά, πά­λευαν πρώτα από όλα για την τή­ρη­ση της ερ­γα­σια­κής νο­μο­θε­σί­ας: το ωρά­ριο, τη σύμ­βα­ση, τα δώρα, το μισθό, τις ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις, τις συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας. Η διεκ­δί­κη­ση της συλ­λο­γι­κής σύμ­βα­σης είχε συ­γκε­κρι­μέ­νο τρόπο: απερ­γία, προ­σφυ­γή στον ΟΜΕΔ (Ορ­γα­νι­σμό Με­σο­λά­βη­σης και Διαι­τη­σί­ας), κή­ρυ­ξη της σύμ­βα­σης ως υπο­χρε­ω­τι­κής, πάλη για την εφαρ­μο­γή της. Ήταν ένας ιδιό­τυ­πος λε­γκα­λι­σμός, εκ­πο­ρευό­με­νος από το γε­γο­νός ότι, όσο περ­νού­σαν τα χρό­νια, ο νο­μι­κός συ­σχε­τι­σμός βρέ­θη­κε να είναι κα­λύ­τε­ρος για τις δυ­νά­μεις της ερ­γα­σί­ας από τον πραγ­μα­τι­κό τα­ξι­κό συ­σχε­τι­σμό.
· Τη συ­γκρό­τη­ση κατά κλάδο και τα δυ­να­τά ομοιο­ε­παγ­γελ­μα­τι­κά σω­μα­τεία. Οι διεκ­δι­κή­σεις ήταν πάνω από όλα και για πολλά χρό­νια κλα­δι­κές. Δεν ξέρω αν ο κλα­δι­κός συν­δι­κα­λι­σμός γέν­νη­σε το θε­σμι­κό του πλαί­σιο ή το ανά­πο­δο, όμως γνω­ρί­ζου­με όλοι ότι ο δια­χω­ρι­σμός κατά κλά­δους και η ενα­σχό­λη­ση των σω­μα­τεί­ων με «τα δικά τους θέ­μα­τα» γέν­νη­σε τις δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις με­τα­ξύ των ερ­γα­ζο­μέ­νων που χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν κατά κόρον για να ξε­δι­πλω­θεί και να πε­τύ­χει η επί­θε­ση στους ερ­γα­ζό­με­νους την τε­λευ­ταία τριε­τία. Το γε­γο­νός ότι τα σω­μα­τεία του δη­μό­σιου τομέα ασχο­λιό­ντου­σαν με τα δικά τους αι­τή­μα­τα και όχι με την προ­στα­σία του κοι­νω­νι­κού αγα­θού που αφο­ρού­σε την κοι­νω­νία. Το γε­γο­νός ότι κλά­δοι με ισχυ­ρά ερεί­σμα­τα (λχ για­τροί, μη­χα­νι­κοί) μέσα από τις ισχυ­ρές τους ενώ­σεις μπο­ρού­σαν να επι­βάλ­λουν μια κα­λύ­τε­ρη θέση για τους ίδιους, με αντάλ­λαγ­μα να μην αμ­φι­σβη­τή­σουν ποτέ το ρόλο τους ή να μην εν­δια­φερ­θούν για τους άλ­λους ερ­γα­ζό­με­νους εντός του ίδιου ερ­γα­σια­κού χώρου. Δεν είναι άμοι­ρη ευ­θυ­νών και η συν­δι­κα­λι­στι­κή Αρι­στε­ρά, που μπο­ρού­σε να πε­τυ­χαί­νει καλά εκλο­γι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα σε αντί­στοι­χους συλ­λό­γους (εν πολ­λοίς μι­κρο­α­στι­κής σύν­θε­σης), χωρίς να προ­χω­ρά τα δύο βή­μα­τα ακόμη: πχ να πε­τυ­χαί­νει καλές πλειο­ψη­φί­ες στους για­τρούς, αλλά να μην ασχο­λεί­ται με το πώς αυτό θα αντι­στοι­χη­θεί στο σω­μα­τείο του νο­σο­κο­μεί­ου που κα­λύ­πτει όλους τους ερ­γα­ζό­με­νους ή πώς θα με­τα­φρα­στεί σε πάλη ενά­ντια στο «φα­κε­λά­κι». Πολ­λές φορές ο εκλο­γι­κός συ­σχε­τι­σμός μέ­τρα­γε πε­ρισ­σό­τε­ρο από τον όποιο με­τα­σχη­μα­τι­σμό.
(Κι εδώ θα ήθελα να σταθώ λίγο πα­ρα­πά­νω, δια­τυ­πώ­νο­ντας ένα ερώ­τη­μα που με βα­σα­νί­ζει για όσα χρό­νια ασχο­λού­μαι με τον συν­δι­κα­λι­σμό:πού το­πο­θε­τεί­ται εκεί­νη η λεπτή γραμ­μή που χω­ρί­ζει το κλα­δι­κό από το συ­ντε­χνια­κό αί­τη­μα, τον κλα­δι­κό από τον συ­ντε­χνια­κό αγώνα; Πόσο «μι­κρός» (και με τις δύο έν­νοιες) μπο­ρεί τε­λι­κά να είναι ένας κλά­δος; Πόσο επη­ρε­ά­ζει στον τρόπο που κι εμείς οι ίδιοι βλέ­που­με τον κλα­δι­κό συν­δι­κα­λι­σμό η μι­κρο­α­στι­κή σύν­θε­ση της Αρι­στε­ράς;)
· Οι διεκ­δι­κή­σεις αφο­ρού­σαν σχε­δόν απο­κλει­στι­κά τα μέλη του σω­μα­τεί­ου.Αυτό είχε μία σειρά από πραγ­μα­τι­κές συ­νέ­πειες στον τα­ξι­κό συ­σχε­τι­σμό: πλάι σε πα­ρα­δο­σια­κά ισχυ­ρούς συν­δι­κα­λι­στι­κά κλά­δους χτί­στη­καν ολό­κλη­ρα πεδία κα­πι­τα­λι­στι­κής κερ­δο­φο­ρί­ας με ερ­γα­ζό­με­νους χωρίς δι­καιώ­μα­τα, ενοι­κια­ζό­με­νους ή «μαύ­ρους». Εκεί που γεν­νιό­ταν η νέα ερ­γα­τι­κή τάξη, απου­σί­α­ζαν τα συν­δι­κά­τα. Κα­τα­στρα­τη­γού­νταν το 8ωρο, κου­ρε­λιά­ζο­νταν οι συμ­βά­σεις για τα μη μέλη των σω­μα­τεί­ων, αυ­ξα­νό­ταν η εκ­με­τάλ­λευ­ση της ημια­πα­σχό­λη­σης των γυ­ναι­κών, της ερ­γα­σί­ας των με­τα­να­στών. Για πολλά χρό­νια υπήρ­χε ένα ορατό και ένα μη ορατό τμήμα της ερ­γα­σί­ας: ο κό­σμος των συν­δι­κά­των βρι­σκό­ταν στο ορατό τμήμα και δεν επι­κοι­νω­νού­σε με τον μη ορατό κόσμο. Οι ερ­γα­ζό­με­νοι που εκ­προ­σω­πού­νται από κά­ποιο σω­μα­τείο απο­τε­λού­σαν μειο­ψη­φία όχι μόνο στο σύ­νο­λο του ερ­γα­τι­κού δυ­να­μι­κού, αλλά ακόμα και μέσα στον ίδιο χώρο δου­λειάς, ήδη πριν την κρίση. Το δη­μό­σιο είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα, αφού πλάι στον μό­νι­μο υπάλ­λη­λο και μέλος του ισχυ­ρού σω­μα­τεί­ου, την ίδια δου­λειά εκτε­λού­σαν οκτα­μη­νί­τες συμ­βα­σιού­χοι, ενοι­κια­ζό­με­νοι, stage, συ­νή­θως χωρίς καμία συν­δι­κα­λι­στι­κή εκ­προ­σώ­πη­ση και συχνά σε αντι­πα­λό­τη­τα με τα σω­μα­τεία ή τις διεκ­δι­κή­σεις των μο­νί­μων. Υπάρ­χουν πα­ρα­δείγ­μα­τα κλά­δων (και μά­λι­στα με ισχυ­ρή πα­ρου­σία αρι­στε­ράς) που κέρ­δι­ζαν αύ­ξη­ση της αμοι­βής τους μέσω υπε­ρω­ριών με αντάλ­λαγ­μα τις απο­λύ­σεις συμ­βα­σιού­χων ή τις μη προ­σλή­ψεις νέου προ­σω­πι­κού.
Αν δει κα­νείς τα πράγ­μα­τα πιο ψύ­χραι­μα, θα κα­τα­νο­ή­σει ότι η συ­ντρι­βή των ερ­γα­σια­κών κε­κτη­μέ­νων την τε­λευ­ταία τριε­τία, δεν είναι παρά μια ήπια «προ­σαρ­μο­γή» της ερ­γα­σια­κής νο­μο­θε­σί­ας στον πραγ­μα­τι­κό τα­ξι­κό συ­σχε­τι­σμό. Η μεί­ω­ση των μι­σθών, η κα­τα­πά­τη­ση του ωρα­ρί­ου, η διά­λυ­ση κάθε δι­καιώ­μα­τος είχε προ­ε­πι­κυ­ρω­θεί στους χώ­ρους δου­λειάς πολύ πριν απο­τυ­πω­θεί αυτό και σε θε­σμι­κό επί­πε­δο. Απλώς, τότε, δεν τους αφο­ρού­σε όλους…
Το ίδιο θα συμ­βεί το επό­με­νο διά­στη­μα και με την αλ­λα­γή στο θε­σμι­κό πλαί­σιο που διέ­πει τον συν­δι­κα­λι­σμό. Πα­ρό­τι ο Ν. 1264/82 δεν έχει αλ­λά­ξει ακόμη, στην πράξη έχει αναι­ρε­θεί. Το δι­καί­ω­μα στην απερ­γία κα­ταρ­γεί­ται στην πράξη με την επί­τα­ξη ακόμη και των απλή­ρω­των ναυ­τερ­γα­τών. Επα­νέρ­χε­ται το δι­καί­ω­μα του ερ­γο­δό­τη στο λοκ άουτ. Οι μα­χη­τι­κοί συν­δι­κα­λι­στές διώ­κο­νται ανοι­χτά πλέον: συν­δι­κα­λι­στές απο­λύ­ο­νται, υπάρ­χουν πρω­το­βάθ­μια σω­μα­τεία του ιδιω­τι­κού τομέα των οποί­ων τα μέλη των Διοι­κη­τι­κά Συμ­βού­λια δεν βρί­σκουν πια δου­λειά, ενώ απει­λού­νται και τα απλά μέλη με έντα­ξη σε «μαύ­ρες λί­στες». Στο δη­μό­σιο, η προ­λη­πτι­κή αργία με την κα­τη­γο­ρία της «ανάρ­μο­στης συ­μπε­ρι­φο­ράς εντός και εκτός υπη­ρε­σί­ας» έρ­χε­ται να ποι­νι­κο­ποι­ή­σει κάθε πράξη αντί­στα­σης ή ανυ­πα­κο­ής. Η μη­δε­νι­κή ανοχή εκ­δη­λώ­νε­ται σε κάθε κι­νη­το­ποί­η­ση ερ­γα­ζο­μέ­νων, ακόμη και με συλ­λή­ψεις και δίκες συν­δι­κα­λι­στών. Η λάσπη εκτο­ξεύ­ε­ται ενα­ντί­ον οποιου­δή­πο­τε δεν χει­ρο­κρο­τά την πο­λι­τι­κή της Τρόι­κας, ακόμη κι αν πρό­κει­ται για τμή­μα­τα της γρα­φειο­κρα­τί­ας. Το στή­σι­μο ερ­γο­δο­τι­κών σω­μα­τεί­ων είναι σε εξέ­λι­ξη τα ίδια ακρι­βώς χρό­νια στα οποία χτυ­πιού­νται όλοι οι ερ­γα­τι­κοί αγώ­νες, κι έχει ήδη απο­δώ­σει καρ­πούς: από τη χα­λυ­βουρ­γία στο Βόλο ως τα χρυ­σω­ρυ­χεία της Χαλ­κι­δι­κής.
Με τις νέες ρυθ­μί­σεις, άλ­λω­στε, ο συν­δι­κα­λι­σμός των δια­δρό­μων δεί­χνει τα όριά του στον βαθύ πυ­ρή­να του: την –έστω– δια­τή­ρη­ση των δι­καιω­μά­των των λίγων ερ­γα­ζο­μέ­νων που επέ­λε­γε να εκ­προ­σω­πεί. Το κενό αυτό είτε θα κα­λυ­φθεί από την ανα­γέν­νη­ση διεκ­δι­κη­τι­κών σω­μα­τεί­ων είτε θα γε­μί­σει με ερ­γο­δο­τι­κά σω­μα­τεία και λόμπυ της ερ­γα­τι­κής ή υπαλ­λη­λι­κής «αρι­στο­κρα­τί­ας». Κι αυτό είναι μια μάχη που θα τη δώσει λυσ­σα­λέα και η ερ­γο­δο­σία.
Κω­δι­κός: με­τα­σχη­μα­τι­σμός
Οι ρα­γδαί­ες αλ­λα­γές στο τοπίο μάς προ­κα­λούν κι εμάς να αλ­λά­ξου­με! Άλ­λω­στε, (θα ’πρε­πε να) γνω­ρί­ζου­με πολύ καλά πως όλα αυτά που τώρα μας παίρ­νουν πίσω δεν ήταν πα­ρα­χω­ρή­σεις, ήταν κα­τα­κτή­σεις. Δεν ήταν πά­ντο­τε δε­δο­μέ­νο το οχτά­ω­ρο, ούτε η νο­μο­θε­σία για τις συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις και τις συν­δι­κα­λι­στι­κές ελευ­θε­ρί­ες – για την ακρί­βεια κα­τα­κτή­θη­καν με αίμα. Ο συν­δι­κα­λι­σμός δεν ήταν πά­ντο­τε «θε­σμός της δη­μο­κρα­τί­ας», για πολλά χρό­νια ήταν απλώς πα­ρά­νο­μος.
Η διά­λυ­ση κάθε ερ­γα­σια­κού το­πί­ου, όπως το γνω­ρί­ζα­με μέχρι σή­με­ρα, απαι­τεί να ξα­να­γυ­ρί­σου­με στις απαρ­χές:
Κα­ταρ­χάς, να ξα­να­δού­με κα­τά­μα­τα την τα­ξι­κή πάλη και τον συ­σχε­τι­σμό δύ­να­μης. Για πα­ρά­δειγ­μα, η κα­τάρ­γη­ση της συλ­λο­γι­κής σύμ­βα­σης δεν μας γυρ­νά­ει ανα­γκα­στι­κά πίσω στον ερ­γα­σια­κό με­σαί­ω­να: μας γυ­ρί­ζει πίσω στον «κα­θα­ρό» τα­ξι­κό αγώνα, μας θυ­μί­ζει ότι το ύψος του μι­σθού ή η απο­τρο­πή των απο­λύ­σε­ων κα­τα­κτιέ­ται με τη ση­με­ρι­νή απερ­γία και διεκ­δί­κη­ση, και όχι μέσα από τις θε­σμι­κές κα­τα­κτή­σεις που μας άφη­σαν με τους αγώ­νες τους οι πα­λαιό­τε­ρες γε­νιές ερ­γα­ζο­μέ­νων.
Κατά δεύ­τε­ρον, να ξα­να­δού­με τα συν­δι­κά­τα στην «κα­θα­ρή τους μορφή»: ως δομές συλ­λο­γι­κής ορ­γά­νω­σης της πάλης της τάξης. Να στη­θούν ή να ανα­γεν­νη­θούν τα σω­μα­τεία, μέσα από την ανά­γκη των ίδιων των ερ­γα­ζό­με­νων να ενο­ποι­ή­σουν τις δυ­νά­μεις τους απέ­να­ντι στον ερ­γο­δό­τη που τους εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται αρ­χι­κά, απέ­να­ντι στην ίδια την εκ­με­τάλ­λευ­ση τε­λι­κά. Μόνο που αυτή η ορ­γά­νω­ση από τα κάτω δεν είναι ούτε απλή, ούτε εξα­ντλεί­ται στην πε­πα­τη­μέ­νη.

Σύγκρουση μέχρι το τέλος!

Συνέντευξη του Χρήστου Παναγιωτόπουλου, μέλους του Γ.Σ. της ΠΟΕ ΟΤΑ και του Δ.Σ. του σωματείου εργαζομένων Δήμου Βύρωνα,  στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στις 18/11/2012, στον Κυριάκο Νασόπουλο.

»Ο αγώνας είναι ανάγκη να κλιμακωθεί, να βγει από τα όρια της διαμαρτυρίας, να προχωρήσει σε νέες πιο δυναμικές μορφές, πάντα ενωμένα, συντονισμένα και με σχέδιο»
Με εγκύκλιο η κυβέρνηση ζητάει από τους δήμους λίστες εργαζομένων για να τους θέσει σε διαθεσιμότητα, να προχωρήσει σε μετατάξεις, μετακινήσεις. Μήπως οδηγούμαστε έτσι σιγά σιγά σε απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, ξεκινώντας από εργαζομένους στην τοπική αυτοδιοίκηση;
Με το μεσοπρόθεσμο 2013-16, που ψήφισε οριακά η βουλή με 153 βουλευτές επιχειρείται μια πιο βάρβαρη, αντιδραστική τομή για τους εργαζόμενους στην Ελλάδα, για τον χαρακτήρα που μέχρι τώρα γνωρίζαμε στην λεγόμενη τοπική αυτοδιοίκηση. Επιχειρούνται σημαντικές ανατροπές. Τις εισηγείται ένα υπουργείο που θέλει κατά επίφαση να λέγεται υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, αλλά στην πράξη πρόκειται για ένα υπουργείο απορρύθμισης και προώθησης αντιδραστικών ανατροπών, όπου στόχο έχει να διαλύσει ότι είχε απομείνει ως κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα και ως δημόσια διοίκηση.
Τα ελάχιστα στοιχεία που έχουν απομείνει ως κοινωνικό κράτος, το εργατικό κίνημα οφείλει να τα διεκδικήσει και να τα υπερασπιστεί, όχι ταυτιζόμενο με την μέχρι σήμερα δημόσια διοίκηση. Αγωνιζόμαστε, όχι για να υπερασπιστούμε ένα δημόσιο το οποίο φτιάχτηκε και λειτούργησε ως λάφυρο όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, όλων των κομμάτων και όλου του πολιτικού προσωπικού που ασκούσε εξουσία από την κεντρική διοίκηση ως την τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά γιατί οι τομές και οι ανατροπές που φέρνει τώρα το μεσοπρόθεσμο αξιοποιούνται στην οικονομική κρίση, την πολιτική των μνημονίων, με τις κατευθύνσεις της ευρωπαϊκής ένωσης και του ΔΝΤ. Μας φέρνει έναν αιώνα πίσω. Το 1911 καθιερώθηκε η μόνιμη σταθερή εργασία στο Δημόσιο στην Ελλάδα, το 2012 δεν τίθεται απλά σε αμφισβήτηση η μονιμότητα, η σταθερή δουλειά, αλλά πλέον απολύονται εργαζόμενοι στο Δημόσιο, στους ΟΤΑ..
Στρατηγική στόχευση του κεφαλαίου, είναι να υπάρχει ένα άλλου τύπου κράτους, ένα άλλου τύπου δημόσιο, πολύ χειρότερο και πιο αντιδραστικό, ως προς την παροχή υπηρεσιών προς τον λαό και ως προς τα εργασιακά δικαιώματα του. Όλο το προηγούμενο διάστημα, με τον νόμο του Καλλικράτη και με τους νόμους των μνημονίων, επέβαλαν να μειωθούν κατά 50% οι κενές οργανικές θέσεις σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες και στην αυτοδιοίκηση.
Σήμερα διώχνει 2000 ανθρώπους, τους θέτει σε διαθεσιμότητα μέχρι τον Δεκέμβρη του 2012, άλλους 25000 μέχρι το 2013, με στόχευση το 2015 να μειωθούν κατά 150000. Δεν μπορεί παρά στο βάθος να υπάρχει η απόλυση. Να αποδεχθεί η ελληνική κοινωνία τη βαρβαρότητα που υπάρχει στον ιδιωτικό τομέα, με την ασυδοσία των εργοδοτών, δηλαδή, να επεκταθεί και στον δημόσιο τομέα. Επίδικο του αγώνα του εργατικού κινήματος θα πρέπει να είναι η μόνιμη σταθερή δουλειά, η απαγόρευση των απολύσεων στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, για να υπάρχουν ενιαία δικαιώματα στους ανθρώπους της εργασίας.
Τα τεράστια κενά που θα δημιουργηθούν στους δήμους πως θα καλυφθούν; 
Παράλληλα με τα χαρτιά της διαθεσιμότητας που δίνουν στους εργαζόμενους, τους τάζουν λαγούς με πετραχήλια, προτρέποντάς τους να μην βγουν στους δρόμους γιατί δήθεν θα τους βρουν θέσεις να πάνε κάπου αλλού στο δημόσιο. Η κυβέρνηση και όλο το πολιτικό προσωπικό με τον θεσμό των ΜΚΟ, που χρηματοδοτούνται από το ΕΣΠΑ, έχουν εξελιχθεί σε εταιρείες δουλεμπορίου. Προσλαμβάνουν κόσμο, όχι ως εργαζόμενους αλλά ως ωφελούμενους και τους διαθέτουν για να καλύπτουν τα κενά που δημιουργούνται από τις απολύσεις στις δημόσιες υπηρεσίες, ενώ οι συμβάσεις που υπογράφουν με το ΕΣΠΑ είναι τελείως διαφορετικές. Και αυτό δείχνει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το ελληνικό πολιτικό προσωπικό που κάνει τα πάντα για να διατηρηθεί στην εξουσία, αξιοποιώντας και ευρωπαϊκά κονδύλια, αλλά και την ανάγκη των ανθρώπων για εργασία, με τους χειρότερους όρους.
Στο μεσοπρόθεσμο υπάρχουν επιπλέον μέτρα που πλήττουν την τοπική αυτοδιοίκηση. Καταργείται τελεσίδικα ο όποιος χαρακτήρας είχε μέχρι σήμερα η τοπική αυτοδιοίκηση, ή θα έπρεπε να έχει, δηλαδή να είναι στην υπηρεσία του πολίτη;
Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν θα μπορούσε να ήταν λαϊκός θεσμός και να λειτουργεί ως τέτοιος μέσα στα πλαίσια ενός καπιταλιστικού κράτους. Ωστόσο στην Ελλάδα, μέσα από πολλούς αγώνες και σε μια πορεία ιστορικής εξέλιξης είχαμε το στοιχείο της αυτοδιοίκησης. Όμως, η ηγεμονία της αστικής πολιτικής, στην ελληνική κοινωνία και στην ελληνική πολιτική ζωή, οδηγούσε ώστε η τοπική αυτοδιοίκηση να εφαρμόζει αντιλαϊκές πολιτικές.
Σήμερα, επιχειρείται μια βαθιά αντιδραστική τομή, κυρίως για να περιοριστούν τα όποια στοιχεία αυτοδιοικητικής λειτουργίας και τα όποια ψήγματα είχαν απομείνει κοινωνικής πολιτικής. Με δεδομένα τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι δήμοι, λόγω της περικοπής της χρηματοδότησης από το κράτος άλλα και λόγω της πολιτικής και της κακοδιαχείρισης που άσκησαν και οι ίδιοι οι δήμαρχοι μια ολόκληρη προηγούμενη περίοδο.
Σήμερα έρχεται με το μεσοπρόθεσμο, πρώτον να απαγορεύσει τις προσλήψεις μόνιμου προσωπικού και ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, να αναστείλει τις προσλήψεις μέχρι 31/12/2106 για τις ειδικότητες ΥΕ και ΔΕ προσωπικού. Δηλαδή, για το εργατοτεχνικό προσωπικό και ένα μέρος του διοικητικού προσωπικού. Αυτό σημαίνει ότι οι υπηρεσίες των δήμων θα υπολειτουργήσουν, θα κλείσουν.
Δεύτερον, προχωράει στην παραχώρηση του δικαιώματος χρήσης των κοινόχρηστων δημοτικών χώρων και κτιρίων των δήμων σε ιδιώτες.
Τρίτον, επιβάλλει ένα παρατηρητήριο, οικονομικής δήθεν αυτοτέλειας των ΟΤΑ, το οποίο συγκροτείται μετά από απόφαση του υπουργείου Εσωτερικών για να παρακολουθεί την πορεία των οικονομικών προϋπολογισμών των ΟΤΑ. Πράγματι πολλοί προϋπολογισμοί των ΟΤΑ έχουν πέσει έξω εξαιτίας των πολιτικών των μνημονίων, και της κακοδιαχείρισης.
Το εργατικό κίνημα και ο λαός έχει ανάγκη από έναν εργατικό κοινωνικό έλεγχο των δαπανών των ΟΤΑ και δεν πρέπει να δεχτούμε μια εποπτεία, όπου στην ουσία ακυρώνει την λειτουργία των δημοτικών συμβουλίων και επιβάλει ένα καθεστώς εξυγίανσης στους δήμους. Αυτό σημαίνει πρόσθετη δημοτική φορολογία, πρόσθετα χαράτσια σε όσους έχουν ακίνητη περιουσία στην ίδια την πόλη που ζούνε. Όσον αφόρα τους εργαζόμενους σημαίνει κατάργηση θέσεων, απολύσεις, διαθεσιμότητα, υποχρεωτικές μετακινήσεις.
Σε αυτή την προσπάθεια εντάσσεται και η ιδιωτικοποίηση ή και η κατάργηση δημοτικών υπηρεσιών και οργανισμών, όπως ο τομέας της καθαριότητας;
Οι εκάστοτε κυβερνήσεις, ιδιαίτερα από επί πρωθυπουργίας Σημίτη, διαμόρφωσαν ένα νομικό καθεστώς που επιτρέπει στους δήμους να εκχωρούν αρμοδιότητες και υπηρεσίες στα ιδιωτικά συμφέροντα. Αξιοποιώντας την οικονομική κρίση και την ύφεση που υπάρχει στην οικονομία, ολόκληρα μπλοκ οικονομικών συμφερόντων προσπαθούν να εισβάλλουν στην αυτοδιοίκηση και να πάρουν όχι μόνο το φιλέτο στον τομέα της διαχείρισης των απορριμμάτων, αλλά και άλλες υπηρεσίες. Αυτό σταθερά επιδιώκεται τα τελευταία χρόνια μέσα από τις συμπράξεις ιδιωτικού και δημόσιου τομέα.
Μεγάλα οικονομικά συμφέροντα αυτή τη στιγμή προσπαθούν μέσα από τα ΣΔΙΤ να φτιάξουν σε διάφορες περιφέρειες της χώρας τις νέες χωματερές. Είναι χαρακτηριστικό, ότι διάφοροι δήμαρχοι προσπαθούν να ακολουθήσουν και να υποταχτούν στην γραμμή της Μέρκελ, προωθώντας συμπράξεις γερμανικών εταιρειών με τους δήμους. Αυτό επιχειρήθηκε και σήμερα στη Θεσσαλονίκη από μια ομάδα αιρετών μαζί με τον εντεταλμένο εδώ υπουργό της Μέρκελ, τον Φούχτελ.
Θέλουν να μας πείσουν ότι το συμφέρον δήθεν του ελληνικού λαού είναι οι Γερμανοί να γίνουν όχι μόνο τοποτηρητές στην πολιτική κατεύθυνση που θέλουν να οδηγήσουν τα πράγματα, αλλά με την εισβολή των δικών τους οικονομικών επιχειρήσεων να επιβάλλουν τα οικονομικά τους συμφέροντα. Αντέδρασαν σήμερα οι εργαζόμενοι στη Θεσσαλονίκη, το επόμενο διάστημα εκτιμώ ότι θα υπάρξουν μεγάλες αντιστάσεις και θα χουμε στοιχεία ανυπακοής των εργαζόμενων απέναντι σε αυτή την επιβαλλόμενη πολιτική.
Διότι μπορεί μέχρι σήμερα το εργατικό κίνημα να μη μπόρεσε συντεταγμένα να αποτρέψει αυτήν την επίθεση, ωστόσο όμως, ο λαός δεν έχει πει την τελευταία του λέξη. Μπροστά μας βρίσκεται η δυνατότητα το εργατικό κίνημα συντεταγμένα να μπορέσει να αντικρούσει αυτήν την επίθεση.
Ο αγώνας των εργαζόμενων στους ΟΤΑ μπορεί να βάλει φραγμό στην επίθεση που επιχειρεί η κυβέρνηση;

Είμαι εδώ και δε σας φοβάμαι!!

Κείμενο:Κασσιανή Καραγκιουλέ
Μπλεγμένη μέσα στο πλήθος, μια άγνωστη ανάμεσα σε αγνώστους, βρέθηκα εχθές το απόγευμα στην πλατεία Συντάγματος. Βρέθηκα για να ενώσω τη φωνή μου, το βλέμμα μου και τη γροθιά μου με χιλιάδων άλλων διαμαρτυρόμενων, για να μπει η φωνή μου μέσα στη Βουλή των Ελλήνων και να με ακούσουν πριν ψηφίσουν «ναι» .
Μάταιο θα πείτε όσοι ήσασταν σπιτάκια σας και βλέπατε ταινία ή tweet-άρατε τραγουδάκια χαρούμενα της Δέσποινας Βανδή, αδιαφορώντας ή κατακρίνοντας ακόμη, όλους εμάς, που αντιστεκόμαστε και για εσάς.
Ειρωνικό ε; Κι όμως.
Και τι κατάλαβες θα πουν; Τίποτα, θα προλάβουν να απαντήσουν. Πόσο έξω πέφτετε όμως! Κατάφερα περισσότερα από όσα νομίζετε ή σκέφτεστε. Και ξέρετε γιατί; Γιατί μπορεί η φωνή μου, από την απίστευτη χρήση χημικών από τις ομάδες καταστολής, να μην πέρασε τους τοίχους της Βουλής, αλλά πέρασε η ανάσα μου και να είστε σίγουροι ότι αυτή ήταν πιο ηχηρή.
Ένιωσα ζωντανή και γεμάτη από άγνωστα χέρια που με αγκάλιαζαν για να με βοηθήσουν όταν δεν έβλεπα να περπατήσω από τα χημικά που έκαιγαν τα μάτια μου. Ένιωσα δυνατή όταν τα δικά μου χέρια έπιασαν ανθρώπους και τους κράταγαν για να πιουν νερό από το νερό μου όταν δεν μπορούσαν να ανασάνουν και να περπατήσουν.
Ένιωσα περήφανη όταν τα μάτια μου συνάντησαν τα «καμένα» μάτια ενός πατέρα να λέει στο γιο του: «Μην τους φοβάσαι! Είσαι πιο δυνατός».
Ένιωσα γαλήνη όταν μου χαμογέλασε μέσα από το κράνος του ένας μαυροντυμένος τύπος που κράταγε ένα μεγάλο σίδερο και το χτύπαγε ρυθμικά στο δρόμο.... Αυτός που εσείς αποκαλείται κουκουλοφόρο και τον φοβάστε εμένα μου δημιούργησε ηρεμία και ασφάλεια. Και ξέρεις γιατί; Γιατί αυτοί είναι ακίνδυνοι μπροστά σε γραβατωμένες φωνές.
Ένιωσα δυνατή γιατί όσο εσύ τουίταρες «τι ωραία που είναι τώρα που βρέχει» εγώ στεκόμουνα βρεγμένη, με σκεπασμένο το πρόσωπό μου από μαντήλια και μάσκες, μπροστά από τα Ματ και τους κοιτούσα. Και ήμουν εκεί.
Ήμουν εκεί, με κολλημένα τα βρεγμένα ρούχα στο κορμί μου, με τα χημικά να έχουν γδάρει το λαιμό μου και να έχουν τυφλώσει τα μάτια μου, και να μην φεύγω.
Δεν με τρομάζετε πια εσείς με τις πράσινες στολές και τα πρόσωπα κρυμμένα κάτω από μια μάσκα. Θα είμαι εδώ απέναντί σας και θα σας κοιτάω στα μάτια, βρεγμένη, με όπλο μου τα δικά μου μάτια....

Είμαι εδώ και σας κοιτώ και δε σας φοβάμαι...
Είμαι εδώ και ακόμη σκέφτομαι...
Είμαι εδώ και ακόμη ονειρεύομαι για το μέλλον μου.
Είμαι εδώ και λέω όχι... Γιατί ξέρω... πως όσα «ναι» και αν πεις που γράφονται στην ιστορία, το δικό μου όχι θα κάνει τις επόμενες γενιές περήφανες.

Μια απάντηση στον Α. Κολλά: Τι είδους συνδικαλιστικό κίνημα χρειαζόμαστε;

Δεν αντέχουμε άλλο! 

Αυτά τα λόγια πλανιούνται στις σκέψεις και στα χείλη της συντριπτικής πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας...

 Μιας κοινωνίας όπου η ανεργία έχει φτάσει επίσημα το 23,6% (η πραγματική είναι πάνω από 30%), όπου το 68% ζει σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat (Ιούλιος 2012) κάτω από τα όρια της φτώχειας, όπου παιδιά λιποθυμούν από την πείνα!
Κι όμως, οι «σωτήρες» μας (εσωτερικού και εξωτερικού) ζητούν κι άλλα μέτρα, κι άλλες «θυσίες». Και θα συνεχίσουν να το κάνουν, μέχρι να τους βάλουμε φρένο εμείς, ανατρέποντας την κυβέρνηση και ξαποστέλνοντας τροϊκανούς.
Σε πολιτικό επίπεδο, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μόνο όχημα που διαθέτει η ελληνική κοινωνία για να αναχαιτίσει την επίθεση που δέχεται. Και ο ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας αυτή την ιστορική ευθύνη, θα έπρεπε να προτείνει, να προβάλλει και να στηρίζει με όλες του τις δυνάμεις, αυτές τις μορφές αγώνα που μπορούν ρεαλιστικά να ρίξουν την κυβέρνηση και να ξαποστείλουν την τρόικα: επαναλαμβανόμενες γενικές απεργίες και καταλήψεις μέχρι να πέσουν!
Μια πρόταση που εδώ και καιρό ακουγόταν από πολλούς συνδικαλιστές βάσης, από σωματεία όπως του Μετρό κ.ά. Μια πρόταση που στηρίζεται και προβάλλεται πλέον και από τις ηγεσίες μεγάλων ομοσπονδιών, με πιο χαρακτηριστική τη ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ (παρόμοια θέση έχουν πάρει η ΟΕΝΓΕ, η ΠΝΟ κ.ά.). Μια πρόταση που οι εργαζόμενοι είναι ώριμοι να κάνουν πράξη.
Ωστόσο, τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαίτερα οι δυνάμεις του στα συνδικάτα θα έπρεπε να δίνουν τη μάχη για έναν συντονισμένο μαζικό απεργιακό ξεσηκωμό με διάρκεια, από τις γραμμές του ξεπηδούν δυνάμεις που οι προτάσεις και οι θέσεις τους οδηγούν στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. "Δυνάμεις" όπως ο Α. Κολλάς που δημόσια και ανοιχτά, από τις σελίδες της "Αυγής" και της Αυτόνομης Παρέμβασης υπερασπίζεται:

* Την κατάργηση των πρωτοβάθμιων σωματείων. Δηλαδή την κατάργηση των κυττάρων του συνδικαλισμού, του μόνου χώρου όπου οι εργαζόμενοι μπορούν να γνωρίζουν από κοντά και να ελέγχουν (έως έναν βαθμό) τους εκπροσώπους που εξέλεξαν και τη δράση τους. Η κατάργηση των πρωτοβάθμιων σωματείων ισοδυναμεί με ενίσχυση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.
* Τη θεσμοθέτηση Περιφερειακών Συλλογικών Συμβάσεων. Δηλαδή τη συμφωνία από μέρους του συνδικαλιστικού κινήματος σε κάποιου είδους Ελεύθερες Οικονομικές Ζώνες, Ελεύθερες Ζώνες Εμπορίου κ.ο.κ. που εδώ και καιρό απαιτεί το κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο.
* Ότι το πρόβλημα του συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα σήμερα είναι πρωτίστως οργανωτικό. Σύμφωνα με το άρθρο του κ. Κολλά το βασικό πρόβλημα είναι ότι έχουμε πολλές ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα, γι’ αυτό και προτείνει τη συγχώνευσή τους. Όμως καμιά οργανωτική αναδιάταξη δεν πρόκειται να λύσει το πραγματικό πρόβλημα του συνδικαλιστικού κινήματος που δεν είναι άλλο από το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ηγεσιών των συνδικάτων ελέγχεται από συμβιβασμένους και ξεπουλημένους συνδικαλιστές, που αρνούνται να κλιμακώσουν την πάλη του κινήματος.
* Τέλος, τη στιγμή που υπάρχει άμεση και επιτακτική ανάγκη για την συγκρότηση ενός συντονισμένου απεργιακού κύματος που να ρίξει την κυβέρνηση, ο Α. Κολλάς παρουσιάζει στο άρθρο του σαν βασικό καθήκον των συνδικάτων τη συλλογή υπογραφών και τα δημοψηφίσματα. Θεσμούς που στο συνδικαλιστικό κίνημα της Αγγλίας εισήγαγε η Θάτσερ, στον αγώνα της για αποδυνάμωση και διάλυση των συνδικάτων. Μεθόδους που και η ΠΑΣΚΕ του Α. Κολλά χρησιμοποίησε στην ΕΘΕΛ για να σταματήσει το 2011 τις απεργιακές κινητοποιήσεις (δημοψήφισμα Μάρτιος 2011).

Και τέλος πάντων ο Α. Κολλάς λέει αυτά που έλεγε τα τελευταία 20 περίπου χρόνια. 
Το πρόβλημα είναι ότι αυτά λέγονται πλέον μέσα από τις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως ότι φιλοξενούνται στις στήλες της "Αυγής" και στην ιστοσελίδα της Αυτόνομης Παρέμβασης χωρίς απάντηση, χωρίς σκληρή κριτική, χωρίς καταγγελία.

Α. Κασιμέρης, μέλος Δ.Σ. Συνδικάτου Εργαζομένων ΟΣΥ - ΟΑΣΑ

Η ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, μοναδικός δρόμος για νικηφόρους αγώνες.

Η αντικαπιταλιστική αριστερά σε κρίσιμο σταυροδρόμι.

“Οι ψευτοεπαναστάτες συνδικαλιστές της Ιταλίας φτάνουν συχνά μέχρι του σημείου να συζητούν αν συμφέρει να γίνει το συνδικάτο (για παράδειγμα των σιδηροδρομικών) ένας κλειστός κύκλος, που δεν υπολογίζει παρά μόνο στους «επαναστάτες», παρά μόνο στην τολμηρή μειοψηφία που συμπαρασύρει τις ψυχρές και αδιάφορες μάζες, δηλαδή φτάνουν να αρνούνται την στοιχειώδη αρχή του συνδικαλισμού που είναι να οργανώσει το σύνολο των μαζών.”
A.Gramsci, «Συνδικαλισμός και συμβούλια»

του Νίκου Γουρλά
H κινηματική αδράνεια των έξι τελευταίων μηνών μπορεί να εξηγείται σε ένα βαθμό από την ελπίδα της εργατικής τάξης να δοθεί λύση για την ισοπέδωση μισθών και δικαιωμάτων της μέσα από τη διαδικασία των εκλογών, που καλλιέργησε «εκλογικές αυταπάτες» και καθήλωσε τις αγωνιστικές συνειδήσεις, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι. Όμως δεν φτάνει αυτή η εξήγηση για να δοθεί απάντηση στο γιατί παρά το ρήγμα που δημιουργήθηκε στις συνειδήσεις των εργαζομένων από τους αγώνες των δυο τελευταίων ετών που μετατόπισε προς τα αριστερά μεγάλα κομμάτια της τάξης (με όλη φυσικά την αντιφατικότητα, το βάθος και το βαθμό συνείδησης από τμήματα των εργαζομένων), παρά τις μεγάλες προσπάθειες που γίνονται από ταξικά συνδικάτα στον ιδιωτικό τομέα αλλά και σωματείων και ομοσπονδιών του δημόσιου με αγωνιστικό πρόσημο, τα αποτελέσματα παραμένουν φτωχά και αναντίστοιχα του οδοστρωτήρα των μνημονιακών μέτρων που υλοποιεί η άθλια συγκυβέρνηση.
Aπό την άλλη βρίσκεται σε εξέλιξη το μεγαλύτερο σχέδιο αναδιανομής του πλούτου προς όφελος του κεφαλαίου και σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας που έχει υπάρξει μεταπολεμικά. Σε αυτή τη λογική εντάσσονται οι ΕΟΖ, η σύνθλιψη των μισθών στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα (ήδη σε μεγάλη αλυσίδα πολυκαταστημάτων, προσλαμβάνουν εργαζόμενους με 280 ευρώ για εξάωρη εργασία νομιμότατα) παράλληλα με την κατάργηση της εργατικής νομοθεσίας, την τρομοκρατία, το τσάκισμα και των τελευταίων αντιστάσεων στους τόπους δουλειάς, ιδιαίτερα του ιδιωτικού τομέα, με πογκρόμ απολύσεων όσων αντιστέκονται στις μειώσεις και τις ατομικές συμβάσεις. 

Όλα αυτά, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το εργατικό κίνημα δεν κατάφερε να ανατρέψει κανένα από τα μέτρα που εφάρμοσαν οι μνημονιακές κυβερνήσεις του κεφαλαίου, δημιουργούν μεγάλα ερωτηματικά στη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων αφού ακόμα και παρατεταμένοι επίμονοι αγώνες όπως αυτός της Χαλυβουργίας τελικά ηττήθηκαν.
Με δεδομένο ότι οι πλειοψηφίες των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ είναι πια περιφερόμενα πολιτικά και κινηματικά πτώματα, αφού το σύστημα τους έχει αφαιρέσει ακόμα και τα ελάχιστα προσχήματα «διαπραγμάτευσης», δεν παίζουν πια κανένα ρολό ούτε καν αυτόν του δήθεν «εταίρου» που το σύστημα στην προ κρίσης εποχή τους είχε αναθέσει. 
Όσο και αν δεν πρέπει να υποτιμάται ο ρόλος τους, ιδιαίτερα σαν ρεύμα αστικής αντίληψης μέσα στα συνδικάτα που οδηγεί στον ταξικό συμβιβασμό, την ηττοπάθεια, μέχρι και το ανοιχτό ξεπούλημα στην εργοδοσία, παρ΄ όλα αυτά τους έχει αφαιρεθεί η δυνατότητα διαμεσολάβησης που είχαν και δεν παίζουν κανένα ρόλο παρά μόνο αυτό της εξαγγελίας κατόπιν πιέσεων από την συνδικαλιστική αριστερά 24ωρων απεργιών.
Στις παρούσες συνθήκες η σημασία της αλλαγής ρότας του συνδικαλιστικού κινήματος για την ανατροπή της συνολικότερης επίθεσης του κεφαλαίου έχει τεράστια σημασία για την ανάστροφη του κλίματος απογοήτευσης και αναμονής. 
Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος με τη σημερινή κατάσταση των σωματείων και των ομοσπονδιών, τον υπονομευτικό ρόλο των δυνάμεων του συμβιβασμού και της υποταγής, οι εργαζόμενοι να μεταθέσουν για άλλη μια φορά τις ελπίδες για το ζωή και το μέλλον τους για τις ερχόμενες εκλογές! Μη βλέποντας καμία ελπίδα στους αγώνες που παραμένουν ασυντόνιστοι, ψοφοδεείς, με 24ωρες ντουφεκιές εκτόνωσης, να υποταχτούν σε λογικές που θα αναζητούν «μεγάλους τιμονιέρηδες» που θα τους σώσουν από τα δεινά.
Θα έχουμε μεγάλη ευθύνη όλες συνδικαλιστικές δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής και ριζοσπαστικής αριστεράς, αν συνεχίσουμε με τις ίδιες πρακτικές σαν να μην άλλαξε τίποτα από την τελευταία απεργία του Φεβρουαρίου μέχρι τώρα. Η ευθύνη βαραίνει πια ολοκληρωτικά τις ταξικές δυνάμεις, τις δυνάμεις του κόσμου του αγώνα, αφού όλοι καταλαβαίνουν ότι οι καιροί του «ναι μεν αλλά» έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί και ότι η δημιουργία τώρα ενός μεγάλου ταξικολαϊκού μετώπου ρήξης και ανατροπής με άμεσους αλλά και μακροπρόθεσμους στόχους, είναι θέμα ζωής ή θανάτου για το εργατικό κίνημα. Καμιά αλλαγή συσχετισμών, στα σωματεία, στις ομοσπονδίες και στη ΓΣΕΕ προς όφελος των ταξικών δυνάμεων, των δυνάμεων του αγώνα, δεν θα έχει καμιά ουσία αν δεν υιοθετηθεί πλατιά από τις ηγεσίες όλων των πολιτικών και συνδικαλιστικών ρευμάτων της Αριστεράς αυτή η αναγκαιότητα.

Πολιτικοί και κινηματικοί οι λόγοι της καθήλωσης του κινήματος.
Ενώ η κοινωνία βράζει και η πολιτική κρίση βαθαίνει, ενώ το πολιτικό σύστημα βρίσκεται στην πιο αδύναμη στιγμή του, μην μπορώντας να δώσει τα ελάχιστα, ακόμα και σε βασικούς πυλώνες της κυριαρχίας του (σώματα ασφάλειας, δικαστικοί, παπάδες, στρατιωτικοί κλπ), οι πολιτικοσυνδικαλιστικές πρωτοπορίες της αριστεράς εκτιμούν πολύ σωστά ότι προϋπόθεση για την ανατροπή της επίθεσης είναι η ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος σε νέα βάση. Για το πώς όμως θα γίνει αυτό υπάρχουν σε όλη την Αριστερά διαφορετικά πολιτικά σχέδια που το κάθε ένα από αυτά έχει τη δική του αξία και συμβολή. Όμως κανένα από αυτά τα σχέδια δεν απαντά με σαφήνεια στο τι πρωτοβουλίες θα παρθούν άμεσα για να δημιουργηθούν όλες εκείνες οι προϋποθέσεις για την έναρξη μιας πλατιάς διαδικασίας συνάντησης σωματείων - ομοσπονδιών που να υπερβαίνει τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, βάζοντας στην κρίση των εργαζομένων το δικό της αγωνιστικό σχέδιο, που θα ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες ενός κινήματος που θα μπορεί να νικήσει, που θα δημιουργεί προϋποθέσεις ρήξης και ανατροπής με τις δυνάμεις του κεφαλαίου.
Αντί για αυτό εξακολουθούν να λειτουργούν οι λογικές των «πόλων», των «αξόνων», του «θεσμικού συνδικαλισμού», οι αντιλήψεις που δεν ξεκαθαρίζουν ανοικτά τις σχέσεις με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία στο όνομα μιας λανθάνουσας λογικής για την ενότητα, η επιμονή -παρά τις κάποιες θετικές διαφοροποιήσεις τελευταία- του ΠΑΜΕ στην περιχαράκωση και την κομματική αυτάρκεια, αλλά και τα δεκάδες «πλαίσια» με τους αστερίσκους και υποσημειώσεις, που στη συγκεκριμένη συγκυρία λειτουργούν απωθητικά στους εργαζόμενους, δείχνουν ότι στην πραγματικότητα δεν έχει γίνει αντιληπτή η θανάσιμη απειλή που σήμερα επικρέμεται πάνω από τα κεφάλια όλων των εργαζομένων, αυτή της εξαφάνισης της δράσης των συνδικάτων από τους τόπους δουλειάς.
Είναι τραγική η εικόνα που παρουσιάζει η συνδικαλιστική Αριστερά όλων των εκφάνσεων, που, βαδίζοντας στους γνωστούς δρόμους, δεν χάνει ευκαιρία, με αφορμή αυτό ή το άλλο γεγονός, να κυκλοφορεί λίστες με συνδικαλιστές που υπογραφούν πλαίσια που καλούν τους άλλους συνδικαλιστές να συσπειρωθούν γύρω από το καθένα από αυτά. Έτσι όλοι καλούν όλους και κανένας δεν πάει πουθενά μένοντας στο «μετερίζι» του. Αυτή η κατάσταση όπως είναι φυσικό δεν οδηγεί πουθενά. Εκεί πρέπει να αναζητήσουμε τις αιτίες για την αποτυχία των όποιων προσπαθειών συντονισμού γίνονται είτε από σωματεία είτε από ομοσπονδίες.
Χωρίς να υπάρχει καμιά διάθεση υποτίμησης των υπαρκτών διαφορών, των πολιτικών και συνδικαλιστικών ρευμάτων που υπάρχουν στο εργατικό κίνημα, χωρίς να υποτιμάται ο αναγκαίος διαχωρισμός από τη γραφειοκρατία, αυτό όμως που εισπράττουν οι εργαζόμενοι στους τόπους δουλειάς είναι ότι οι πολιτικές και συνδικαλιστικές πρωτοπορίες της Αριστεράς, που είναι η ψυχή του κόσμου του αγώνα, είναι ανίκανες να ανταποκριθούν στη μία και μοναδική απαίτηση για την οποία όλοι μιλούν και συμφωνούν, που είναι το ενιαίο εργατολαϊκό μέτωπο - μοναδικό μέσο για την ανατροπή της επίθεσης.
Όσο αυτό δεν συγκροτείται, η συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζομένων δέχεται ολοένα και μεγαλύτερα πλήγματα, δίνεται περαιτέρω έδαφος σε αντιλήψεις και λογικές που οδηγούν σε ακόμα μεγαλύτερη απογοήτευση και ηττοπάθεια. (Ακόμα και κάποια μικρά βήματα υπέρβασης αυτής της κατάστασης που έγιναν το περασμένο διάστημα μέσα από πρωτοβουλίες κοινής δράσης και προσπαθειών οικοδόμησης ενός άλλου αγωνιστικού ταξικού ρεύματος μέσα στους εργαζόμενους, π.χ. Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων, από ορισμένους αντιμετωπίζονται με καχυποψία.). 
Προάγγελοι αυτής της προοπτικής είναι οι αμαζες συνελεύσεις, η αποτυχία των απεργιών σε μια σειρά κλάδους. Η ελάχιστη ή ακόμα και μηδενική συμμετοχή εργαζομένων σε δραστηριότητες των πρωτοβάθμιων σωματείων σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. 
Για τον ιδιωτικό τομέα, ιδιαίτερα, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα, αφού ο φόβος της απόλυσης και της μόνιμης ανεργίας βαραίνει το σύνολο των εργαζομένων, ακόμα και ενός ακόμα συνδικαλισμένου κομματιού που περιορίζει τη δράση του στα πλαίσια «ανεκτών» από την εργοδοσία αντιστάσεων. 
Οι εργαζόμενοι έχουν πραγματικά μπουχτίσει από την πολυδιάσπαση και τον κομματικό κατακερματισμό, από διαμεσολαβήσεις αυτόκλητων «σωτήρων» των ΣΣΕ που οδηγούν σε μειώσεις μισθών χωρίς κανένας να τους έχει εξουσιοδοτήσει, καλλιεργώντας αυταπάτες στους εργαζόμενους, αφού κανένα νομικό πλαίσιο δεν δεσμεύει τους εργοδότες να τις τηρήσουν.
Ο παραταξιακός κομματικός συνδικαλισμός που διαμεσολαβούσε μεταφέροντας στα συνδικάτα την αστική κοινοβουλευτική σκηνή της μεταπολίτευσης, είναι πια σε πλήρη αναντιστοιχία με τις ανάγκες των εργαζομένων, έχει απαξιωθεί στη συνείδηση μεγάλων τμημάτων της εργατικής τάξης, και, το κυριότερο, είναι ανύπαρκτος στη νέα βάρδια των εργαζομένων που δεν βλέπει καμιά προοπτική, καμιά ελπίδα αντίστασης και οργανωμένου αγώνα στους χώρους δουλειάς. 
Από την άλλη, ο κούφιος βερμπαλισμός και ο συνδικαλιστικός ακτιβισμός των «ειδικών» αρκείται στο να «κατηχεί» τους εργαζόμενους ρίχνοντας στην πραγματικότητα όλες τις ευθύνες σε αυτούς.

Προϋπόθεση για την ανασυγκρότηση και την αντεπίθεση του εργατικού κινήματος, η αλλαγή των συσχετισμών στα συνδικάτα και τους τόπους δουλειάς.
Το εκλογικό αποτέλεσμα όσο και το μετεκλογικό πολιτικό σκηνικό σίγουρα έχουν επιδράσει στις συνειδήσεις της εργατικής τάξης. 
Οι εργαζόμενοι με την ψήφο τους μπορεί να «λαχτάρησαν» το πολιτικό κατεστημένο, να ένιωσαν προς στιγμή ότι μπορούν να παρέμβουν στις εξελίξεις με την ψήφο τους, όμως από την άλλη είναι έκδηλη η απογοήτευση σε πλατιά τμήματα εργαζομένων ότι τελικά αυτό δεν επετεύχθη. 
Αυτό δημιουργεί ένα ιδιόμορφο κλίμα παραίτησης που σε συνδυασμό με την όξυνση της κρίσης την ύφεση αλλά και λογικές που παραπέμπουν στις επόμενες εκλογές, όποτε αυτές γίνουν, διαμορφώνουν ένα δυσχερές για τις ταξικές δυνάμεις πεδίο για την αντίστροφη του κλίματος.
Τέλος, αντιλήψεις ακόμα και από κάποια αγωνιστικά τμήματα που παραιτούνται με ευκολία από την οργάνωση του αγώνα πρώτα από όλα στους τόπους δουλειάς, μεταθέτοντας το κέντρο βάρος από τους εργασιακούς χώρους στις γειτονιές, σε δίκτυα και μορφές αλληλεγγύης, λαϊκές επιτροπές και συνελεύσεις γειτονιάς -που φυσικά παίζουν έναν ξεχωριστό ρόλο στον αγώνα για την ανατροπή αυτής της κατάστασης- δεν βοηθούν και σε κάποιες περιπτώσεις λειτουργούν και αποπροσανατολιστικά. 

Τέτοιες απόψεις και λογικές θα υπερισχύουν όσο μεγαλώνει η ψαλίδα ανάμενα στις δυνάμεις τις υποταγής και τις δυνάμεις χειραφέτησης όσο η ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και η αλλαγή των συσχετισμών του παραμένει απλώς μια διαπίστωση χωρίς να την πιστεύει στην πραγματικότητα κανένας, είτε με τη σκέψη στραμμένη στις επόμενες εκλογές είτε μέχρι να «βγάλουν οι εργαζόμενοι συμπεράσματα».
Η ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και η αλλαγή των συσχετισμών του, απαιτεί πρώτα από όλα σαφήνεια στο τι περιεχόμενο θα έχει, ποια πολιτικά, εργατικά αιτήματα άμυνας και αντεπίθεσης θα προβάλει που θα συσπειρώσουν καταρχήν το πρωτοπόρο κομμάτι του αγώνα. 

Οι εργαζόμενοι κατανοούν όλο και περισσότερο ότι η σημασία των άμεσων οικονομικών αιτημάτων δεν αρκεί, αν αυτά δεν συνδυάζονται με την πολιτική προοπτική των αγώνων. Συνεπώς γίνεται όλο και πιο καθαρό σε πλατιά τμήματα των εργαζομένων ότι οι αγώνες για να αποκτήσουν δυναμική και να δημιουργήσουν ρήγματα στο κατεστημένο πρέπει να συνδέονται με άμεσα πολιτικά προτάγματα όπως αυτό της ανατροπής της κυβέρνησης αλλά και προτάγματα που απελευθερώνουν τους εργαζόμενους από το φόβο απέναντι σε εκβιαστικά διλήμματα (Ε.Ε. - ευρώ κλπ).
Το νέο περιεχόμενο πάλης των εργατικών αγώνων θα πρέπει να συνδυάζει τις αμυντικές με τις επιθετικές διεκδικήσεις για όλα τα βασικά ζητήματα που καθορίζουν την οικονομική, κοινωνική και πολιτική θέση των εργαζόμενων. 

Για το μισθό, τις εργασιακές σχέσεις, το χρόνο εργασίας, την ασφάλιση, την υγεία, τις ιδιωτικοποιήσεις, τη δημοκρατία, τον πολιτισμό, την Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχουν, από το σύνολο των ρευμάτων της συνδικαλιστικής Αριστεράς, τέτοια πλαίσια που κατά 95% είναι κοινά μεταξύ τους. Για να αλλάξουμε την κατάσταση, υπάρχουν κατά τη γνώμη μου τρεις προϋποθέσεις:

Στην μάχη της απεργίας για τον λαϊκό εργατικό ξεσηκωμό

Μιχάλης Ρίζος

 Μια νέα ανάταση του μαζικού κινήματος έρχεται στο προσκήνιο.

 Έπειτα από ένα εξάμηνο παγωμάρας, προσμονής κοινοβουλευτικών – εκλογικών λύσεων αλλά και πολύ σοβαρής ιδεολογικο-πολιτικής διαπάλης για το αν μπορεί να υπάρξει διέξοδος από την κρίση και τα σφιχτά δεσμά της τρόικας, τα πράγματα φαίνεται να μπαίνουν σε νέα φάση. Όχι ότι η αμηχανία και ο σκεπτικισμός για τις εξελίξεις δεν κυριαρχούν. Όμως, όπως όλα δείχνουν, η απεργία της Τετάρτης (και οι κλαδικοί αγώνες που αναπτύσσονται όλο και πιο έντονα) θα είναι μαζική, δυναμική και με σαφή διάθεση πολιτικής σύγκρουσης (παρά τις προσπάθειες της ΓΣΕΕ) με την τρικομματική χούντα εσωτερικού και …εξωτερικού.

Σε αυτό συμβάλλει φυσικά ο νέος κοινωνικός Αρμαγεδώνας των 11,5 (και περισσότερο) δισ. ευρώ και η γρήγορη εξανέμιση των όποιων αυταπατών είχαν απομείνει για «επαναδιαπραγμάτευση» του μνημονίου από τη νέα κυβέρνηση. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Οι διεργασίες είναι βαθύτερες και η αναζήτηση πολιτικού υποκειμένου ή μετώπου που θα οργανώσει ταυτόχρονα τη μάχη της επιβίωσης του λαού και το σχέδιο μιας άλλης προοπτικής έξω από ευρώ – ΕΕ – χρέος - τραπεζίτες και κεφάλαιο γίνεται πιο επίμονη και απαιτητική. 

Η παγκόσμια ιστορική καπιταλιστική κρίση, η κοινωνική εξαθλίωση, η καταφανής φασιστικοποίηση του κράτους, της εργοδοσίας και συνολικά της αστικής πολιτικής (με ή χωρίς Χρυσή Αυγή) και η ανεπάρκεια της κοινοβουλευτικής Αριστεράς και του παλαιού κινήματος να δώσουν επαρκή απάντηση σε αυτή την κατεύθυνση, είναι οι βασικές αιτίες για το νέο τοπίο που δημιουργείται.

Πως θα πάμε σε αυτή τη μάχη που μόλις τώρα ξεκινά; Καταρχήν με σαφή αίσθηση ότι εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι έχουν συνειδητοποιήσει τον γενικό πολιτικό χαρακτήρα της αναμέτρησης. Αντιλήψεις (και στην Αριστερά) που εξακολουθούν να θεωρούν το μαζικό κίνημα είτε ως πεδίο βολής των κοινοβουλευτικών αυταπατών και των κυβερνητικών συστημικών λύσεων, είτε ως αποστειρωμένο από την πολιτική χώρο, στο όνομα ενός δυναμικού οικονομισμού για τα «καθημερινά που μας ενώνουν», είναι καταδικασμένες να μπουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Χώρια που καραδοκεί μια νέα ακροδεξιά – εθνικιστική Δεξιά, που με συνολικό πολιτικό λόγο θα προσπαθεί (και δεν καταφέρνει και λίγα) να συγκροτεί λαϊκό πολιτικό χώρο εφεδρείας και εναλλαγής σε ότι αδιέξοδο προκύψει για το σύστημα.

Από την άλλη μεριά δεν πρέπει να πάμε με μια από τα ίδια. 

Είναι πολύ μαζικό το αίσθημα του «χρειάζεται κάτι διαφορετικό». Αυτό δεν πρέπει να μείνει ως μια γενικόλογη διαπίστωση, αλλά να μορφοποιείται άμεσα σε οργάνωση του λαϊκού ξεσηκωμού σε κάθε χώρο δουλειάς και γειτονιά. Χρειάζονται όμως ορισμένες διευκρινίσεις. Η λογική του ξεσηκωμού δεν ταυτίζεται πάντα με τον «παρατεταμένο και διαρκή αγώνα» (που μπορεί να οδηγεί και στη γραμμική αντίληψη των «απεργιών, διαδηλώσεων, καταλήψεων» με το συνήθη τρόπο χωρίς απαίτηση για ένα ποιοτικό άλμα). Και από την άλλη δεν έρχεται σε αντιπαράθεση (όπως κάνουν μερικοί εκ του πονηρού) με τη μαζική πολιτική 24ωρη απεργία ή άλλων μορφών που έχει δοκιμάσει το κίνημα. Στο όνομα του διαφορετικού, παρόμοιες απόψεις, δεν προωθούν οποιοσδήποτε άμεσο σχεδιασμό και ενισχύουν την πλήρη παράλυση. 

Με αυτή την έννοια, η 26/9 πρέπει να γίνει αφετηρία μιας παρατεταμένης και συντονισμένης απεργιακής μάχης. Με απαίτηση να γίνει διαρκείας, πριν φτάσει και για όσο διαρκέσει η συζήτηση στην Βουλή, και με στόχο να μην φτάσει ποτέ ή να μην ψηφιστεί το αντιδραστικό πακέτο. Να συνδυαστεί με δυναμικές μορφές παράλυσης του κρατικού μηχανισμού και της παραγωγής, μπλοκαρίσματα στην τρόικα, ξεσηκωμού στις γειτονιές, τη νεολαία και τους ανέργους, απειθαρχίας στη φορολεηλασία και τις ιδιωτικοποιήσεις.

Πριν απ’ όλα όμως, σε αυτή τη μάχη πρέπει να ξεπηδήσει και να συγκροτηθεί ένα ισχυρό κέντρο αγώνα των αγωνιζόμενων κλάδων και των ανέργων. Που θα μπορεί να έχει αυτοτέλεια απέναντι στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και την «υπεύθυνη» αντιπολίτευση. Αυτό είναι μία βασική προϋπόθεση, ώστε οι επόμενοι αγώνες να μπορούν να έχουν τις μορφές, τη διάρκεια και την κλιμάκωση που απαιτεί η νέα επίθεση και συνολικά η κατάσταση. Θα απαντάει και έμπρακτα στην τάση ταλάντευσης, απογοήτευσης και «μαζέματος» τμημάτων εργαζόμενων, που δεν είδαν νίκες με τους προηγούμενους αγώνες. Μια τέτοια συσπείρωση μπορεί να περιλαμβάνει τους συντονισμούς πρωτοβάθμιων σωματείων, τμήματα της εκπαίδευσης, των ΟΤΑ, των συγκοινωνιών, των νοσοκομείων, το συντονιστικό των ΔΕΚΟ και αγωνιστικές δυνάμεις του ιδιωτικού τομέα. Με απεύθυνση σε διοικήσεις μαχητικών, ταξικών ομοσπονδιών και στο ΠΑΜΕ.

Που θα διακηρύξει ένα άμεσο και ενωτικό πρόγραμμα ανατροπής, στηριγμένο στις συνελεύσεις και με βασικό σύνθημα «να φύγει τώρα η κυβέρνηση και η τρόικα», «μονομερής κατάργηση των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων», «πάλη ενάντια στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, τη δικτατορία του εργοδότη, συνολικά την πολιτική κυβερνήσεων, Ε.Ε., κεφαλαίου».

Χρειάζεται όμως και μια άλλη κατάσταση στην Αριστερά, τουλάχιστον στα πιο πρωτοπόρα και μάχιμα τμήματά της.

 Το αγωνιστικό μέτωπο ρήξης, ανατροπής και επιβολής της λαϊκής δημοκρατικής θέλησης – που τόσο έχουν ανάγκη – όχι κυρίως οι αριστεροί (όπως κακώς ερμηνεύεται από κάποιους) αλλά ο χειμαζόμενος ελληνικός λαός είναι πιο ώριμο από ποτέ. Με στιβαρό πολιτικό λόγο που θα καταδεικνύει τους ενόχους της σημερινής κατάστασης, θα θέτει τους βασικούς πολιτικούς στόχους σε σύνδεση με τα άμεσα ζητήματα επιβίωσης και ανάσας ελευθερίας του λαού, μπορεί να γίνει το ενωτικό, πολιτικό και εξεγερτικό νεύρο όλων των πολύμορφων προσπαθειών του κινήματος. Που θα αντιπαρατίθεται με τους φασίστες και το ολοκληρωτικό κράτος, θα οργανώνει τη λαϊκή αυτοάμυνα, θα τονώνει την αυτοπεποίθηση του αγώνα και της νίκης.

Οι άλλοι είναι σε δύσκολη θέση. Πέρα από το θέατρο των συναντήσεων, ζορίζονται να περάσουν τα μέτρα σε μια κοινωνία μηδενικής ανοχής. Θα προστρέξουν όλο και πιο πολύ στην ανοιχτή βία, τη διάσπασή μας σε Έλληνες - ξένους, δημόσιους - ιδιωτικούς, «μεσαίους και ακραίους». Δεν πρέπει να τους αφήσουμε. Το Μουσείο να ξεχειλίσει από κόσμο, οι δρόμοι να πλημμυρίσουν. Και έπεται συνέχεια ….

Πηγή

Ώρα Νέου Εργατικού Κινήματος

Δημήτρης Γκόβας

Ανελέητος κοινωνικός πόλεμος – Νέα κατάσταση

«Οι άνθρωποι που δεν υπολογίζονται, σωπαίνουν, υπομένουν ή ίσως και να χειροκροτούν, περιμένοντας να περάσει η μπόρα. Πρέπει να σου φτάσει το νερό μέχρι το λαιμό για να παραδεχτείς πως έχει συμβεί κάτι ανεπανόρθωτο...». Ροσάνα Ροσάντα

Κάπως έτσι θα μπορούσε να περιγράψει τη συμπεριφορά της εργαζόμενης πλειοψηφίας, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, αλλά και της Αριστεράς στη χώρα μας το τελευταίο διάστημα ένας παρατηρητής. Το νερό όμως έφτασε στο λαιμό και η στάθμη του ανεβαίνει, ή με άλλους όρους, η επίθεση ενάντια στη ζωή, τους όρους εργασίας, τις ανάγκες και τα δικαιώματα της πλειοψηφίας του λαού είναι τέτοια, που κάνει εφιαλτική την καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων.

Στο έδαφος της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού, που εκδηλώνεται με διάφορες μορφές σε πάρα πολλές χώρες και έχει «ανακατέψει» όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις ΗΠΑ, την Κίνα και την Ιαπωνία, διεξάγεται ένας ανελέητος κοινωνικός πόλεμος, πρώτα απ΄ όλα ενάντια στην εργατική τάξη. Η απάντηση του κεφαλαίου στην βαθιά κρίση του συστήματος παίρνει διάφορες μορφές και συμπυκνώνεται σε πολιτικές που κοινό πυρήνα έχουν τη διασφάλιση των κερδών και τη συνέχεια του συστήματος της εκμετάλλευσης.

Στη χώρα μας, οι πολιτικές αυτές αποτυπώθηκαν με τα αλλεπάλληλα μνημόνια, τα μεσοπρόθεσμα και τις δανειακές συμβάσεις, που συνοδεύτηκαν από σειρά νόμους και μέτρα που στοχεύουν στην αλλαγή όλων των όρων εργασίας, αμοιβών και ζωής της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Περίπου τέσσερα χρόνια μετά την εκδήλωση της κρίσης, οι συσχετισμοί σε βάρος του κόσμου της εργασίας έχουν αλλάξει δραματικά. Ενάμιση εκατομμύρια άνεργοι, καταποντισμός των μισθών, απλήρωτη εργασία, απολύσεις και τρομοκρατία, διάλυση συλλογικών συμβάσεων, κατακόρυφη αύξηση όλης της φορολογίας, χαράτσια, διάλυση κάθε πτυχής κοινωνικών παροχών σε υγεία, παιδεία, συντάξεις, κ.ο.κ. Τεράστια ένταση της εκμετάλλευσης δηλαδή για να επιβιώσει ο καπιταλισμός της παρακμής.

Και η στάθμη ανεβαίνει, η επίθεση συνεχίζεται και οξύνεται, με όργανο αυτή τη φορά την τρικομματική μνημονιακή κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, η οποία δεν συνεχίζει απλά το έργο των αντιλαϊκών κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου, αλλά βαθαίνει τον κοινωνικό πόλεμο. Στο πολιτικό και ευρύτερο αξιακό επίπεδο επιστρατεύονται από την άρχουσα τάξη και τις συστημικές δυνάμεις τα ιδεολογήματα της πάση θυσίας παραμονής στο ευρώ, αυτού του νομίσματος εκμετάλλευσης που εξυπηρετεί το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, το δόγμα του «ανήκομεν στην ΕΕ» (αυτή τη συμμαχία των πολυεθνικών και της αντίδρασης), η θεωρία του «όλοι μαζί τα φάγαμε» και άλλα πολλά για να ενσωματώσουν τη σκέψη και τη στάση της κοινωνικής πλειοψηφίας. Μια νέα κατάσταση έχει διαμορφωθεί στην ελληνική κοινωνία, νέες προκλήσεις βρίσκονται μπροστά στο εργατικό και λαϊκό κίνημα.

Ύστερα από δύο και πλέον χρόνια σκληρών ταξικών αγώνων απαιτείται ένας βαθύς προβληματισμός για την ανάγκη μιας συνολικής ταξικής ανασυγκρότησης του συνδικαλιστικού κινήματος, που θα ξεπερνά μάχιμα τις αιτίες, που δεν επέτρεψαν την απόκρουση της αντεργατικής λαίλαπας. Σήμερα χρειάζεται ένα άλλο εργατικό κίνημα εξοπλισμένο με τις απαντήσεις, τις δομές και τις μορφές που απαιτεί η εποχή της ιστορικής κρίσης του συστήματος.

ΩΡΑ ΝΕΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

• Η εμφάνιση ενός άλλου εργατικού κινήματος δεν μπορεί να γίνει χωρίς ρήξη με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία

Ο κοινωνικός πόλεμος που διεξάγει το κεφάλαιο δημιούργησε αντιστάσεις και μαζικούς αγώνες, ηρωικούς πολλές φορές. Στην Ελλάδα η διετία που πέρασε, χαρακτηρίστηκε τόσο από τις μεγάλες πανεργατικές απεργίες, όσο και από τις διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις στις πλατείες, τις παρελάσεις, το κλίμα ανυπακοής και αντίστασης, μικρές και μεγαλύτερες μάχες σε κλάδους και χώρους δουλειάς, καταλήψεις και λαϊκές συνελεύσεις. Η εννιάμηνη απεργία των ηρωικών χαλυβουργών της Ελευσίνας και η συγκρουσιακή απεργία των αστουριανών ανθρακωρύχων της Ισπανίας, η πολύνεκρη απεργία στα μεταλλωρυχεία της Ν. Αφρικής, μοιάζουν με τα πιο μαχητικά στιγμιότυπα μιας παγκόσμιας κινητικότητας στο έδαφος της κρίσης. Είναι οι σπασμοί της υφηλίου; Το σίγουρο είναι, ότι εξελίσσεται μια παρατεταμένη κοινωνική αναμέτρηση, και όπως πάντα σε περιόδους ιστορικών κρίσεων, τα ερωτήματα γίνονται πιο αμείλικτα, ο χρόνος τρέχει πιο γοργά.

Η όξυνση του κοινωνικού προβλήματος σε όλα τα επίπεδα, η τρομερή επίθεση της εργοδοσίας στους χώρους δουλειάς, τα προβλήματα επιβίωσης των ανέργων, των φτωχών και χαμηλόμισθων, δημιουργούν αντικειμενικά ένα δύσκολο έδαφος για τις δυνάμεις της εργασίας. Οι δυσκολίες που υπάρχουν στο κίνημα, είναι και προϊόν της συνειδητοποίησης του βάθους της σύγκρουσης και της ισχύος του αντιπάλου, που φρόντισε με πάμπολλους τρόπους «να δείξει τα δόντια του» και στο προηγούμενο δίχρονο και στις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις και σήμερα με την πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά.

Το κεντρικό ερώτημα που τίθεται στις δυνάμεις του αγώνα είναι: ποιες είναι οι προϋποθέσεις, οι όροι, τα βήματα και η πολιτική γραμμή που θα οδηγήσουν, στο τέλος αυτού του κύκλου, στην ανατροπή της επίθεσης, στο άνοιγμα του δρόμου για την κοινωνική απελευθέρωση. Γιατί η ανατροπή της επίθεσης, με ότι την συνοδεύει σε πολιτικό, νομικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, είναι όρος επιβίωσης της εργαζόμενης πλειοψηφίας, άρα θα πρέπει να είναι και ο πρώτος και βασικός στόχος του κινήματος. Και γιατί αυτό το σύστημα της κρίσης και παρακμής, οι κοινωνικές δυνάμεις που κυριαρχούν και το διευθύνουν, δεν μπορούν να διασφαλίσουν πλέον μια έστω και αξιοπρεπή ζωή στην κοινωνική πλειοψηφία, αλλά αντίθετα την οδηγούν στην φτώχεια, τη μιζέρια, την εξαθλίωση, τον πόλεμο.

Το κλειδί της απάντησης βρίσκεται στο εργατικό κίνημα, την αιχμή του δόρατος, τόσο από πλευράς επίθεσης που δέχεται, όσο και από πλευράς δυνατότητας να αποτελέσει εκείνο το αναγκαίο όχημα για την συνολική ανατροπή της επίθεσης και την αλλαγή πορείας των πραγμάτων.

Από κάθε άποψη, υπάρχει μια νέα κατάσταση, άρα και νέα καθήκοντα για το εργατικό κίνημα. Τα αξιόλογα στιγμιότυπα των μαζικών αγώνων, των απεργιών, των καταλήψεων, δεν έχουν μέχρι στιγμής «χάπι έντ» για τους εργαζόμενους. Τα μέτρα και η πολιτική του αντίπαλου δεν σταμάτησαν, οι αγώνες δεν μπόρεσαν να νικήσουν σε σοβαρά και κρίσιμα ζητήματα και μάχες. Και επειδή η ταξική πάλη δεν είναι μονόπρακτο, αλλά θα οξυνθεί, οι δυνάμεις της ανατροπής και του αγώνα πρέπει να σκύψουν βαθύτερα, να απαντήσουν καλύτερα και να χαράξουν πορεία για μια πιο αποτελεσματική και συνολική απάντηση της εργατικής τάξης.

Σήμερα χρειάζεται ένα άλλο εργατικό κίνημα, ανασυγκροτημένο και εξοπλισμένο με τις απαντήσεις, τις δομές και τις μορφές που απαιτεί η εποχή της ιστορικής κρίσης του συστήματος. Ένα κίνημα των εργαζόμενων που θα ξεπερνάει την άμυνα και τις μάχες «να σώσουμε ότι σώζεται» και θα θέτει το θέμα της συνολικής ανατροπής της πολιτικής του αντίπαλου. Θα θέτει το ζήτημα της ρήξης με την ΕΕ, θα αποκρούει την καταπάτηση του δικαιώματος του λαού ν’ αποφασίζει ο ίδιος για τις τύχες του. Θα παλεύει ενάντια στη χούντα του αστικού συνασπισμού εξουσίας και της εργοδοσίας, την ευρωενωσιακή, κρατική, εργοδοτική και φασιστική τρομοκρατία. Θα μιλήσει για τον πλούτο και μια άλλη πορεία, με τους εργαζόμενους στο τιμόνι της κοινωνίας.

Το υπάρχον συνδικαλιστικό κίνημα στην ιστορική διαδρομή του κουβαλάει αναμφισβήτητα ένα φορτίο κοινωνικών αγώνων, καθόλου ανώδυνων πολλές φορές, με κατακτήσεις για τη διαμόρφωση του εισοδήματος και των όρων εργασίας, σε μια άλλη φάση του καπιταλισμού. Σε μια ολόκληρη πορεία όμως οι ηγεμονικές του δυνάμεις ενσωματώθηκαν και κυριάρχησε ο αστικοποιημένος συνδικαλισμός, ο οποίος εντός των πλαισίων της κυρίαρχης πολιτικής διαπραγματεύονταν και διαχειρίζονταν οικονομικά αιτήματα τμήματος των εργαζομένων. Τις τελευταίες δεκαετίες μάλιστα διαπραγματεύεται βασικά τους ρυθμούς και τους τρόπους της χειροτέρευσης της θέσης των εργαζομένων, με εξαιρέσεις που κινούνται στα όρια του μαχητικού ρεφορμισμού. Σήμερα, αυτό το συνδικαλιστικό κίνημα είναι αναντίστοιχο, κυρίως από άποψη πολιτικής γραμμής και στόχων, αλλά και από άποψη δομής και μορφών συγκρότησης, με την εποχή της βαθιάς και συνολικής επίθεσης του κεφαλαίου, με την αναδιάρθρωση του καπιταλισμού και τους όρους που διαμορφώνονται στην εργατική τάξη.

Οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, των περισσότερων ομοσπονδιών και μεγάλων συνδικάτων, αυτοπροσδιορίζονται ως «κοινωνικοί εταίροι», δηλαδή συνεργάτες της εκάστοτε κυβέρνησης και της εργοδοσίας, στα πλαίσια τους συστήματος της εκμετάλλευσης. Αποδέχονται την «εθνική οικονομία», δηλαδή την καπιταλιστική οικονομία και κερδοφορία, ως κριτήριο και δεδομένο, κάνοντας διαπραγμάτευση εντός των ορίων της. Συσπειρώνουν ένα μόνο τμήμα εργαζόμενων, διαμορφώνοντας μάλιστα όρους σκληρής ιεραρχίας, κλειστών δομών και «εκπροσώπησης», μακριά από τη βάση των εργαζομένων. Έχουν άμεση σχέση με κρατικούς φορείς, εξάρτηση από νομικούς θεσμούς και οικονομικές πηγές του συστήματος.

Αντίθετα, ένα αποτελεσματικό συνδικαλιστικό κίνημα είναι απαραίτητο να συσπειρώσει και το τεράστιο τμήμα της εργατικής τάξης που είναι ασυνδικάλιστο, τα νέα τμήματα εργαζομένων και μορφών εργασιακών σχέσεων. Να έχει δρόμους οργάνωσης των εκατομμύρια ανέργων. Και πάνω από όλα, να αυτοπροσδιορίζεται σαν αντίπαλος της εργοδοσίας, του κεφαλαίου, των πολιτικών του εκπροσώπων. Να θεωρεί σαν βασικό κριτήριο δράσης του τις εργατικές ανάγκες και δικαιώματα. Να έχει ανεξαρτησία από τις κυβερνήσεις και τα κόμματα του κεφαλαίου, τα κέντρα εξουσίας και το κράτος. Να βασίζεται στη δύναμη και την απόφαση των ίδιων των εργαζομένων, στη δημοκρατία του αγώνα.

Σήμερα, ωριμάζει αντικειμενικά, και σαν αναγκαιότητα και σαν δυνατότητα, μια βαθύτερη τομή στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα. Προφανώς, οι αναγκαίες τομές και τα βήματα για μια ταξική ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος, δεν μπορούν να γίνουν σε συνθήκες εργαστηρίου, ούτε με αποφάσεις κομματικών επιτελείων. Είναι μια διαδικασία που περνάει μέσα από τις μάχες, στηρίζεται στο βαθμό ωρίμανσης της ίδιας της εργατικής τάξης, των εμπειριών της. Εξαρτάται, ωστόσο, και από την αποφασιστική συμβολή των επαναστατικών και αντικαπιταλιστικών δυνάμεων σε μια τέτοια κατεύθυνση.

Η εμφάνιση ενός άλλου εργατικού κινήματος, δεν μπορεί να γίνει χωρίς ρήξη με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, χωρίς διαπάλη σε όλα τα επίπεδα με τον υποταγμένο αστικό συνδικαλισμό. «Έχει αποδειχθεί, πως οι παράγοντες που λειτουργούν μέσα στο εργατικό κίνημα, η εργατική αριστοκρατία και οι γραφειοκράτες, είναι καλύτεροι προασπιστές της αστικής τάξης απ΄ ότι οι ίδιοι οι αστοί» σημείωνε ο Λένιν στο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1920, στη συζήτηση για το εργατικό κίνημα στην περίοδο της κρίσης.

Στο ίδιο συνέδριο η Κομμουνιστική Διεθνής τόνιζε: «Οι κομμουνιστές θεωρούν ότι οι στόχοι και η ζωή των συνδικαλιστικών οργανώσεων έχουν μεγαλύτερη σημασία από την εξωτερική μορφή που παίρνουν και έτσι δεν πρέπει να διστάζουν να προκαλούν τη διάσπαση των συνδικαλιστικών οργανώσεων, εάν η άρνηση να το κάνουν θα ισοδυναμούσε με άρνηση να εμπλακούν στην επαναστατική δράση μέσα στα συνδικάτα, στην προσπάθειά τους να τα μετατρέψουν σε όπλα του επαναστατικού αγώνα...»

Στο νέο σκηνικό που διαμορφώνει η κρίση, δεν υπάρχουν οι απαραίτητες απαντήσεις σε όλα τα καυτά ερωτήματα. Είναι όμως επείγουσα αναγκαιότητα ένα νέο εργατικό κίνημα! Και η ανάπτυξή του, περνάει φυσικά και μέσα από τα υπάρχοντα συνδικάτα, την προσπάθεια αναζωογόνησης και μαζικοποίησής τους. Όχι μόνο όμως! Περνάει μέσα από την προσπάθεια να δημιουργηθούν και νέα μαζικά συνδικάτα, σε χώρους και κλάδους όπου δεν υπάρχουν, σε νέα τμήματα της εργατικής τάξης και ειδικότητες. Ανασυγκρότηση σημαίνει αξιοποίηση όλων των μορφών και του πλούτου της εργατικής πάλης και οργάνωσης, μέσα από επιτροπές αγώνα, εργοστασιακές επιτροπές, εργατικές λέσχες, εργατικούς συνδέσμους και συλλόγους. Από την προσπάθεια να οργανωθούν τα συλλογικά συμφέροντα και να πάρουν μορφή οι συλλογικές διεκδικήσεις των εργαζομένων παντού. Και βέβαια, σημαίνει την απαραίτητη τομή στο περιεχόμενο του αγώνα, των αιτημάτων, των στόχων, στα κριτήρια και τη λογική του εργατικού κινήματος. Στο δύσκολο αυτό καθήκον θα κριθούν όλες οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής πάλης και της επαναστατικής προοπτικής το επόμενο διάστημα.

Απαραίτητο ένα άλλο κέντρο αγώνα:

ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΝΙΚΗΦΟΡΑ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΜΑΧΕΣ, ΣΤΗΡΙΓΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΒΑΣΗ

Ο υποταγμένος κυβερνητικός συνδικαλισμός, ούτε θέλει, ούτε μπορεί να δώσει τη μάχη της ανατροπής της επίθεσης. Έχει παραδοθεί στην ουσία, δίνοντας μάχες υπεράσπισης ορισμένων τμημάτων, διεκδικήσεις εξαίρεσης χώρων από τα μέτρα, με λογική διαπραγμάτευσης των όρων χειροτέρευσης της κατάστασης των εργαζόμενων. Αυτό δείχνει ανάγλυφα η πρακτική των παρατάξεων ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ αλλά και της θεσμικής και «υπεύθυνης» αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ, με την υπογραφή κλαδικών συμβάσεων με μείωση 10% ή και 15% των αποδοχών (ξενοδοχοϋπάλληλοι, εμπόριο, ιδιωτική υγεία, κ.α.). Αυτό έδειξε η στάση τους στο ξεπούλημα της Αγροτικής Τράπεζας και αλλού. Η απαράδεκτη στάση της ΓΣΕΕ και των Εργατικών Κέντρων στον αγώνα της Ελληνικής Χαλυβουργίας. Αρνούνται την οργάνωση του αγώνα διαρκείας, απεργιακών απαντήσεων με σχέδιο και στόχους, την αμφισβήτηση των μέτρων στην πράξη. Αρνούνται τον συντονισμό των αντιστάσεων, τη γενίκευση της πάλης.

Από την άλλη, στους αγώνες της διετίας, εμφανίστηκαν ελπιδοφόρες προσπάθειες, όπως οι συντονισμοί πρωτοβάθμιων σωματείων σε μια σειρά πόλεις και κλάδους, οι επιτροπές «δεν χρωστάμε-δεν πουλάμε-δεν πληρώνουμε», η δημιουργία λαϊκών συνελεύσεων σε γειτονιές και πόλεις, οι καταλήψεις και επιτροπές αγώνα σε εργοστάσια και χώρους δουλειάς. Αυτά τα θετικά βήματα συγκρότησης οργάνων πάλης και επιβολής της λαϊκής θέλησης από τα κάτω, πρέπει να αναπτυχθούν, να μπουν στην ημερήσια διάταξη του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Η συγκρότηση τέτοιων μορφών, που ξεπερνούν τον υποταγμένο συνδικαλισμό και τους «θεσμούς» ταξικής συνεργασίας και αναπτύσσουν μέσα στους αγώνες τις μορφές οργάνωσης και πάλης των αγωνιστών, χρειάζεται να πάρει τέτοια έκταση, ώστε να δημιουργήσει τη δυνατότητα ύπαρξης ενός άλλου κέντρου αγώνα, μια νέα δυνατή ατμομηχανή για το εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα. Ενός κέντρου αγώνα που «θα πάει αλλιώς» τις μάχες, που θα μπορεί να δημιουργεί προϋποθέσεις νικηφόρων αγώνων και σοβαρής αντιπαράθεσης στην αντεργατική επίθεση και τους διαχειριστές της. Σε μια τέτοια κατεύθυνση βρίσκεται και το κάλεσμα δεκάδων συνδικαλιστών, ταξικών σωματείων και εργαζομένων για την εργατική συγκέντρωση στη φετινή ΔΕΘ, στην Καμάρα.

ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ:

Διαχωρισμός με τη ΓΣΕΕ - Ενότητα με τους πολλούς

• ΩΡΑ ΤΟΛΜΗΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΩΝ

Ιδιαίτερο βάρος αποκτά η συμβολή των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στην προσπάθεια ανασυγκρότησης και εμφάνισης ενός νέου εργατικού κινήματος. Ο κεντρικός στόχος της περιόδου για ανατροπή της επίθεσης και της κυβέρνησης, με την δημιουργία ενός αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής, έχει ως προϋπόθεση ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό – λαϊκό κίνημα, με απεύθυνση στην μαχόμενη Αριστερά και σε όλες τις ζωντανές δυνάμεις του λαού. Ο κρίκος στην γραμμή αυτή είναι ο εμπλουτισμός με νέες δυνάμεις και η βαθύτερη πολιτική συνείδηση μιας αντικαπιταλιστικής κοινωνικο-πολιτικής πρωτοπορίας. Για να γίνουν σοβαρά βήματα σε αυτή την κατεύθυνση, χρειάζεται να εμφανιστούν διακριτά και ορατά δείγματα γραφής μέσα στους αγώνες. Οι παρεμβάσεις ενός ταξικού ρεύματος στο συνδικαλιστικό κίνημα δεν μπορούν να είναι ή να φαντάζουν παραπληρωματικές στον υποταγμένο συνδικαλισμό, ουρά ή μια επιμέρους άνευρη διαφοροποίηση. Ούτε απλά μια αριστερή κριτική που κινείται όμως αποκλειστικά εντός των κυρίαρχων θεσμικών δομών και παρεμβάσεων. Από αυτή τη σκοπιά δεν συμβάλλει η στάση και η κριτική δυνάμεων που τοποθετούνται στην αντισυστημική αριστερά, που αντιμετωπίζουν την ταξική ανασυγκρότηση του κινήματος και την αντιπαράθεση με την συνδικαλιστική γραφειοκρατία ως μια προβολή μόνο πιο αιχμηρών αιτημάτων ή άλλων μορφών πάλης και όχι ως ένα σχέδιο με διαφορετικό πολιτικό δια ταύτα, αλλά και πολύπλευρες μορφές οργάνωσης. Η ρηχή κριτική περί «χωροταξικού διαχωρισμού» και διασπαστικής-οργανωτίστικης τακτικής, δεν καταλαβαίνει ή δεν θέλει να καταλάβει ότι χωρίς να συγκροτείται διακριτά μια ορατή –στους εργαζόμενους και την κοινωνία- τάση, που θα αποπνέει διαφορετικά χαρακτηριστικά, θα εμπνέει με τους στόχους και τη δημοκρατία της, θα οργανώνεται μαζικά και θα παρεμβαίνει σε ενότητα και αντιπαράθεση με τον κυρίαρχο συνδικαλισμό, δεν μπορεί να γίνει κανένα σοβαρό βήμα. Φυσικά, η προσπάθεια συγκρότησης ενός ανατρεπτικού ρεύματος μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα, δεν μπορεί να γίνει ούτε με τον τρόπο του ΠΑΜΕ, με περιχαράκωση, με «υγειονομικές ζώνες» απέναντι σε ότι κινείται αλλά δεν ελέγχεται απόλυτα από τον πολιτικό του χώρο, με κομματικούς σχεδιασμούς, χωρίς την αντίληψη για τη δυνατότητα του ίδιου του κινήματος να κάνει πολιτικό αγώνα.

Η συμβολή της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στην δημιουργία ενός ανατρεπτικού ρεύματος στο εργατικό κίνημα γίνεται από τη σκοπιά της ενότητας με τους πολλούς. Με τους εργαζόμενους που ασφυκτιούν με τη γραφειοκρατία, με όσους είναι απομονωμένοι ή ασυνδικάλιστοι. Με όσους, και είναι πάρα πολλοί, βλέπουν μέσα από τις εμπειρίες τους, ότι πρέπει να «πάμε αλλιώς» στους αγώνες, να έχουμε ένα κίνημα πιο τολμηρό και αποτελεσματικό.

Το κάλεσμα δεκάδων συνδικαλιστών αλλά και πρωτοβάθμιων σωματείων και εργατικών σχημάτων για την συγκέντρωση της ΔΕΘ στην Καμάρα, μπορεί να αποτελέσει μια μικρή αρχή σε μια μεγάλη προσπάθεια διαμόρφωσης όρων για την συγκρότηση ενός άλλου ρεύματος μέσα στους εργατικούς αγώνες. Με συζήτηση και διαδικασίες βάσης, με παρεμβάσεις, με «γενική εξόρμηση» αυτής της πρότασης στο δυναμικό των αντικαπιταλιστικών συσπειρώσεων και ταξικών σχημάτων, στη νέα εργατική βάρδια, τις αγωνιστικές τάσεις της μαχόμενης Αριστεράς, στο πρωτοπόρο δυναμικό των αγώνων και των σωματείων, στους χιλιάδες εργαζόμενους και άνεργους που δεν μπορούν να ζήσουν και αναζητούν μια άλλη διέξοδο.

Η καπιταλιστική κρίση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με καμία παλιά μέθοδο. Ούτε οι επιμέρους απεργίες μόνο, ούτε περισσότερο ο κοινοβουλευτικός αγώνας μπορούν να κάνουν τίποτα, αν δεν μιλήσουμε για την ιδιοκτησία. Το εργατικό κίνημα είναι ένα μεγάλο ζωντανό σώμα σε κίνηση. Πρέπει να πιάσουμε το σφυγμό του, να αλλάξουμε το βηματισμό του για να πει: χρειάζεται ένας άλλος τρόπος ζωής και παραγωγής. Οι δυνάμεις της παρακμής, το κεφάλαιο και τα κόμματά του δεν μπορούν. Να έρθουν στο προσκήνιο οι δυνάμεις της εργασίας, να πάρουν το τιμόνι της κοινωνίας στα χέρια τους.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, 2/9/2012