Το ΒΗΜΑ της συμμόρφωσης στις υποδείξεις της κυβέρνησης και της αστυνομίας

Θὰ σᾶς περιμένω

Μιχάλης Κατσαρός

Θὰ σᾶς περιμένω μέχρι τὰ φοβερὰ μεσάνυχτα ἀδιάφορος-
Δὲν ἔχω πιὰ τί ἄλλο νὰ πιστοποιήσω.
Οἱ φύλακες κακεντρεχεῖς παραμονεύουν τὸ τέλος μου
ἀνάμεσα σὲ θρυμματισμένα πουκάμισα καὶ λεγεῶνες.
Θὰ περιμένω τὴ νύχτα σας ἀδιάφορος
χαμογελώντας μὲ ψυχρότητα γιὰ τὶς ἔνδοξες μέρες.

Πίσω ἀπὸ τὸ χάρτινο κῆπο σας
πίσω ἀπὸ τὸ χάρτινο πρόσωπό σας
ἐγὼ θὰ ξαφνιάζω τὰ πλήθη
ὁ ἄνεμος δικός μου
μάταιοι θόρυβοι καὶ τυμπανοκρουσίες ἐπίσημες
μάταιοι λόγοι.

Μὴν ἀμελήσετε.
Πάρτε μαζί σας νερό.
Τὸ μέλλον μας θὰ ἔχει πολὺ ξηρασία.

29 Ιούνη 2011 Δεύτερη ημέρα της 48ωρης Απεργίας

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΞΟΔΟΣ

Τις ημέρες εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά και λάβανε την
απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να
βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες, με το μόνο πράγμα που τους
είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω από τ’ ανοιχτό πουκάμισο, με
τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου. Όπου είχε κράτος
κι εξουσία η Άνοιξη.
Και επειδή σίμωνε η μέρα που το Γένος είχε συνήθειο να γιορτά-
ζει τον άλλο Σηκωμό, τη μέρα πάλι εκείνη ορίσανε για την Έξοδο.
Και νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο, με πάνου ως κάτου
απλωμένη την αφοβιά σαν σημαία, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που
τους έλεγαν αλήτες. Και ακολουθούσανε άντρες πολλοί, και γυναί-
κες, και λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια. Όπου έβλεπες
άξαφνα στην όψη τους τόσες χαρακιές, που ‘λεγες είχανε περάσει
μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα.
Τέτοιας λογής αποκοτιές, ωστόσο, μαθαίνοντες οι Άλλοι, σφό-
δρα ταράχθηκαν. Και φορές τρεις με το μάτι αναμετρώντας το έχει
τους, λάβανε την απόφαση να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες,
με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μία πήχη φωτιά κάτω
απ’ τα σίδερα, με τις μαύρες κάννες και τα δόντια του ήλιου. Όπου
μήτε κλώνος μήτε ανθός, δάκρυο ποτέ δεν έβγαλαν. Και χτυπούσανε
όπου να ‘ναι, σφαλώντας τα βλέφαρα με απόγνωση. Και η Άνοιξη
ολοένα τους κυρίευε. Σαν να μην ήτανε άλλος δρόμος πάνω σ’ ολάκε-
ρη τη γη για να περάσει η Άνοιξη παρά μονάχα αυτός, και να τον εί-
χαν πάρει αμίλητοι, κοιτάζοντας πολύ μακριά, πέρ’ απ’ την άκρη της
απελπισίας, τη Γαλήνη που έμελλαν να γίνουν, οι νέοι με τα πρησμέ-
να πόδια που τους έλεγαν αλήτες, και οι άντρες, και οι γυναίκες, και
οι λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια.
Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα. Και θερίσανε
πλήθος τα θηρία, και άλλους εμάζωξαν. Και την άλλη μέρα εστήσα-
νε στον τοίχο τριάντα.
Αξιον Εστιν (Οδ.Ελύτης 1959) ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΡΙΤΟ

28 Ιούνη 2011 Πρώτη ημέρα της 48ωρης Απεργίας.

Μικρός λαός και πολεμά...

 
Μέρες δημοκρατίας

Πλατεία Συντάγματος, ώρα 16:30.

Ενώ κόσμος συγκρούεται με τις δυνάμεις καταστολής στην κάτω μεριά της πλατείας και τα χημικά πέφτουν βροχή, στο κέντρο της πλατείας οι μάχες είναι διαφορετικές και εξ’ ίσου ενδιαφέρουσες: Προσπάθειες να παραμείνει ο κόσμος στην πλατεία, να παραμείνει το ηθικό ψηλά και να μην επικρατήσει πανικός.
Αναμμένες φωτιές για τα δακρυγόνα, Maalox και παροχή πρώτων βοηθειών σε οποίον δεν καταλαβαίνει ότι η “προστασία του πολίτη” πρέπει να περάσει πάνω από τις δικές του πλάτες. Στα μεγάφωνα αρχίζει να ακούγεται κρητική λύρα και το “αγρίμια και αγριμάκια μου”. Χειροκροτήματα. Μετά το ριζίτικο ο λυράρης πιάνει το πεντοζάλι.
Ο κόσμος αρχίζει να χορεύει, τις μπαλωθιές του κρητικού γλεντιού αντικαθιστούν οι κρότου-λάμψης, κάνοντας τον χορό ακόμα πιο διονυσιακό.
Το πολύμορφο, απρόβλεπτο και αταξινόμητο αυτού που συμβαίνει το τελευταίο διάστημα στους δρόμους, μοναχά όποιος ενημερώνεται από τα ΜΜΕ ή πάσχει από κάθε είδους ιδεολογικές αγκυλώσεις δεν μπορεί να δει.
Τα ταμπελάκια ισχύουν μόνο σε όσους θέλουν να βάλουν και να κλείσουν σε προκατασκευασμένα και βολικά κουτάκια την κοινωνική εξέγερση. (Ερώτηση για δυνατούς λύτες: Άτομα που γνωρίζω την στράτευση τους στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά το είχαν ρίξει στον χορό, ενώ τα είδα νωρίτερα να συγκρούονται με τις δυνάμεις καταστολής. Αυτοί που κατατάσσονται; Στους μπαχαλάκηδες, τους προβοκάτορες, ή στους απολίτικους πασιφιστές;) Ξαφνικά, δακρυγόνα αρχίζουν και εκτοξεύονται στο κέντρο της πλατείας, πάνω στο κόσμο, με τους μπάτσους να ορμούν προς την πλατεία. Πανικός, φωνές, ο κόσμος να προσπαθεί να διαφύγει, ήταν μόνο θέμα τύχης που δεν υπήρξαν θύματα. Υποχωρώ στην πάνω μεριά της πλατείας όπου τα πράγματα είναι ήρεμα. Και ενώ δεν συμβαίνει το παραμικρό, από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός δεκάδες μοτοσυκλέτες όλων των μονάδων κινούνται με απειλητικές διαθέσεις προς τους συγκεντρωμένους. Ο κόσμος τους αντιμετωπίζει με ειρωνικά χειροκροτήματα, κάποιοι ξαπλώνουν κάτω για να εμποδίσουν την προέλαση τους. Με την αποχώρηση τους δέχονται κάποια ελάχιστα πλαστικά μπουκάλια. Tραβώ με το κινητό μου ότι μπορώ. Προχωρώ προς το Ζάππειο και φτάνοντας στην είσοδο του, περνούν από δίπλα μου δυο δελτάδες πεζοί, κρατώντας έναν πιτσιρικά εμφανώς χτυπημένο. Ενστικτωδώς τον ρωτάω το όνομα του.
Αμέσως αρχίζω να δέχομαι κλωτσιές από το δίδυμο ενώ άλλοι τέσσερεις συνάδελφοι τους πέφτουν πάνω μου, αρχίζουν τις κλωτσιές στα πόδια μου και τις γροθιές στο πρόσωπο μου. Με ρίχνουν κάτω και μου περνούν χειροπέδες πισώπλατα. Στην διαμαρτυρία ενός ηλικιωμένου η απάντηση ήταν «άσε μας ρε παππού», στην διαμαρτυρία μιας κοπελίτσας η απάντηση ήταν «άντε γαμήσου μωρή καριόλα».
Μας σέρνουν εν μέσω βρισιών και απειλών «τώρα τη γαμήσατε» ως τα σκαλιά του Ζαππείου και μας βάζουν να γονατίσουμε και να μείνουμε εκεί. Η ειρωνεία πάει σύννεφο: «Γιατί τον ρωτούσες το όνομα του, δεν τον ξέρεις; Στην ίδια συμμορία δεν είσαστε;» «Γιατί έχεις άσπρα στη μούρη σου; Για να έρχεσαι να μας πετάς μολότοφ;» ούρλιαζαν στο πρόσωπο μου. Αυτός ο συνδυασμός μίσους, φτηνής ειρωνείας και ουρλιαχτού στην μούρη, μου θύμισε την αντιμετώπιση από την άλλη επαγγελματική ομάδα που έχει μετατρέψει την “υπεράσπιση” της δημοκρατίας σε νταβατζιλίκι: Τους στρατιωτικούς. Περιμένοντας την κλούβα για τη μεταφορά μας στη ΓΑΔΑ, φέρνουν άλλους τέσσερεις συλληφθέντες. Στις ερωτήσεις μου αν θεωρούμαι συλληφθείς και για ποιο λόγο με πιάσανε απάντηση δεν πήρα. Έρχεται η κλούβα, μας βάζουν μέσα. Οι μαζεμένοι δελτάδες μας αποχαιρετούν με κωλοδάχτυλα. Η διαδρομή ως τη ΓΑΔΑ μακρινή, οι δρόμοι μποτιλιαρισμένοι.
Στον ασύρματο ο συνοδός μεταφέρει: «Φέρνουμε 5 συλλήψεις και 1 προσαγωγή». Πιθανότητες 1 στις 6. Δεν πρέπει να ανησυχώ, δεν έκανα τίποτα.
Γιατί, τα υπόλοιπα παλικάρια ποιος λέει ότι έχουν κάνει κάτι; Πράσινα σταράκια, ο φοιτητής με τις πιτζάμες και ο Μάριος Ζ περνούν μπροστά από τα μάτια μου. Πως μπορεί να λέγεται δημοκρατία το καθεστώς που επιτρέπει ανεξέλεγκτους ένα μάτσο τραμπούκους να αποφασίζουν για τη ζωή σου; Φτάνουμε στην πίσω πόρτα της ΓΑΔΑ, κατεβαίνουμε.
Ο συνοδός αρχίζει να φωνάζει ονόματα, όποιος ακούει το όνομα του μπαίνει μέσα. Στα πέντε ονόματα που φώναξε, το δικό μου δεν ήταν μέσα – «εσύ περίμενε εδώ». Το ένα προς έξι μου έκατσε, να μη ξεχάσω να παίξω λόττο αύριο. Με βάζουν και μένα μέσα, μας πάνε στο ασανσέρ. «Οι συλλήψεις στον 6ο, οι προσαγωγές στον 11ο».
Η δημοκρατία τις μέρες μας μετριέται με ορόφους στην ΓΑΔΑ. Σε όσο πιο ψηλό όροφο σε πάνε, τόσο πιο πολλές οι πιθανότητες και να σε αφήσουν ελεύθερο. Στάση στον 6ο.
Kαλή τύχη παιδιά, θα την χρειαστείτε. 11ος όροφος, Τμήμα Εγκλημάτων κατά Ζωής. «Μην ανησυχείτε» η απάντηση στην παρατήρηση μου, «απλώς δανειζόμαστε τον χώρο».
Η αντιμετώπιση τυπικά γραφειοκρατική χωρίς ειρωνείες. Με αφήνουν μετά από πίεση να πάρω τηλέφωνο την γυναίκα μου να τις πω δυο κουβέντες. Παίρνουν τα στοιχεία μου, με οδηγούν σε κρατητήρια για σωματικό έλεγχο. Το σωληνάριο Riopan στην τσέπη μου, δημιουργεί απορία-το «πόσιμη γέλη» που γράφει πάνω, βραχυκύκλωμα.
Ξεγύμνωμα-καθαρός. «Εντάξει μην ανησυχείς, αν δεν είσαι φυγόποινος σε πέντε λεπτά θα φύγεις». Τα πέντε λεπτά έγιναν μία ώρα, παρέα με τρεις πιτσιρικάδες και δυο κοπέλες από την Ισπανία που είχαν προσαχθεί λόγω «ύποπτης εμφάνισης».
Με αφήνουν, με περιμένει έξω η γυναίκα μου και μια καλή φίλη. Πονάει το κεφάλι μου, η γυναίκα μου επιμένει να πάμε προληπτικά στο Ερυθρό. Η εφημερία του Eρυθρού γεμάτη με ανοιγμένα κεφάλια.
Αν δεν έβλεπα πόνο στα πρόσωπα θα τους ρώταγα «Και σεις από δημοκρατία το πάθατε;»
Η αξονική έδειξε ότι δεν υπάρχει κάκωση, πιθανόν ο πονοκέφαλος να ήταν αποτέλεσμα του άλλου συστατικού της δημοκρατίας, των δακρυγόνων.
Γυρίσαμε σπίτι. Πήρα την κόρη μου αγκαλιά και της είπα ότι την αγαπώ πολύ. Μου έδωσε ένα φιλί.
Αναδημοσίευση απο Παραλληλογράφο

Σκέψεις με αφορμή την απεργία

H σημερινή απεργία ήταν αποτέλεσμα πιέσεων στο συνδικαλιστικό ιερατείο το οποίο ενώ  είχε προγραμματίσει κινητοποιήσεις στα τέλη Ιουνίου, όταν πλέον τα πάντα θα είχαν κριθεί ως προς τη θεσμοθέτηση του νέου μνημονίου, αναγκάστηκε να αλλάξει το σχεδιασμό του.

Ο πανικός των προέδρων των μεγάλων ομοσπονδιών (ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΟΤΑ κτλ) είτε ως φόβος, είτε ως ντροπή, είτε ως αποτέλεσμα προσγείωσης στην πραγματικότητα οδήγησε τον «κυβερνητικό επίτροπο επι του συνδικαλισμού» να προκηρύξει τη σημερινή απεργία μόνο στις ΔΕΚΟ.

Το αξιοσημείωτο της σημερινής κινητοποίησης ήταν η μικρή ανταπόκριση. Δεν έχουμε εικόνα απο την απεργιακή συμμετοχή, αλλά εάν κρίνουμε απο την πυκνότητα της συγκέντρωσης , σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνονταν στο μέγεθος της πρόκλησης και στο βάθος της επίθεσης που έχει προετοιμάσει η κυβέρνηση, παρά το γεγονός ότι ήταν σαφώς μεγαλύτερη απο άλλες αντίστοιχες.
Ο λόγος που το σημειώνουμε είναι επειδή πλέον έχει γίνει προφανές ότι ο κόσμος, οι εργαζόμενοι έχουν κάνει ένα σοβαρό βήμα μπροστά στον τρόπο που αντιλαμβάνονται τη δυνατότητα επιρροής στις εξελίξεις και του ρόλου που καλούνται να αναλάβουν απέναντι στον ολοκληρωτικό πόλεμο που έχει κηρύξει το κεφάλαιο.

Οι εκατοντάδες χιλιάδες που βγήκαν στο δρόμο το προηγούμενο διάστημα δεν κατέδειξαν ένα λαό που υπομένει καρτερικά τον Αβραάμ να επιτελέσει τη θεία εντολή της ανθρωποθυσίας.
Φανερώνουν ένα λαό που ψάχνει να βρει τους δρόμους, τους τρόπους, τις προτάσεις,τις επιλογές και τα οράματα που θα ανατρέψουν το σκηνικό και θα φέρουν στο προσκήνιο τις δικές του ανάγκες. Θα βάλει μπροστά απο τις ανάγκες του «έθνους των λίγων», τα αιτήματα και τα συμφέροντα του «έθνους των πολλών».

Το καινούργιο είναι ότι αυτό το ψάχνει έξω απο τα σωματεία και τον παραδοσιακό τρόπο συνδικαλιστικής εκπροσώπησης. Αυτή είναι η αλήθεια,όσο και να μη μας αρέσει. Όχι επειδή έχουμε ταυτιστεί ή υποστηρίζουμε το μοντέλο τη μορφή και το περιεχόμενο του υπαρκτού συνδικαλισμού, αλλά επειδή το επόμενο βήμα δέν έχει γίνει, επειδή δεν έχουμε την πρόταση εκείνη που θα ανατρέψει (γιατί θα ανατραπεί) το συνδικαλιστικό κίνημα έτσι τουλάχιστον όπως το γνωρίσαμε μεταπολιτευτικά.

Ο κόσμος, οι άνεργοι, οι εργαζόμενοι και οι νέοι, φαίνεται να ψηλαφούν και να προσεγγίζουν διστακτικά τον πρωταγωνιστικό ρόλο που επέλεξαν, να αναγνωρίζουν τη δυνατότητα ανατροπής της «κατάστασης» με αντιφατικό τρόπο και περισσότερο μέσα απο τις λαϊκές συνελεύσεις και τις πλατείες παρά μέσα απο τα κόμματα και τα συνδικάτα.
Το ποτάμι που φούσκωνε τόσα χρόνια, απο το συμβιβασμό, τη διαπλοκή, την υποταγή σε συμφέροντα και στενοκομματικές επιλογές του συνδικαλιστικού κινήματος, δέν έχει την πολυτέλεια (αν και οφείλει) να διακρίνει τους συνεπείς, τους ταξικούς και τους αγωνιστές.  Θα παρασύρει ότι βρει μπροστά του εάν τα μέσα που θα βρούμε για να ταξιδέψουμε, δε θα μας επιτρέψουν απλά  να επιπλεύσουμε με σημαίες ευκαιρίας ή με τυχοδιωκτικά ρεσάλτα, αλλά θα μπορέσουμε με σεβασμό στην αυτοτέλεια και τις επιλογές του, να διαμορφώσουμε θέσεις προτάσεις, επιλογές και   πρακτικές που θα το οδηγήσουν σε ανοιχτές θάλασσες και όχι σε νέα βάλτα.

Όσο λάθος είναι κανείς να υποταχθεί στο κλίμα του λευκού και ακομμάτιστου κινήματος που εμφανώς ή συγκεκαλυμμένα ενισχύεται και προωθείται απο οργανώσεις και συστημικές δυνάμεις,  άλλο τόσο λάθος είναι να το αμφισβητήσει κανείς με επιθετικό τρόπο και μέσα απο αυτοαναφορικές λογικές και ιδεολογήματα.
Καθήκον της επαναστατικής αριστεράς είναι να επιδράσει θετικά και προωθητικά σε αυτό με ιδέες, αιτήματα και δράσεις που η κατεύθυνση  και η πραγματοποίησή τους  θα βοηθά στην αποκάλυψη και  θα απαιτεί την ανατροπή των αιτιών και της ρίζας του κοινωνικού προβλήματος που επιτακτικά πλέον ζητά λύση και διέξοδο.

Η επαναστατική αριστερά εάν θέλει να ανταποκριθεί στο ρόλο της στη συγκυρία χρειάζεται υπερβαίνοντας τον εαυτό και αμφισβητώντας το ρόλο που της επιφυλάσσει η συστημική ανοχή, να πρωτοστατήσει σε μία πρόταση λύσης διεξόδου και ανατροπής απο τα αριστερά. Αμφισβητώντας στην πράξη τα πεδία των συμμαχιών και των διεξόδων κινδύνου που έχει διαμορφώσει το αστικό μπλοκ (Σπιθα, ΕΛΕ, Πανεπιστημιακοί κτλ) χρειάζεται να υπερβεί το φετιχισμό του αγώνα ως σκοπό (και όχι ως μέσο) και να διαμορφώσει συγκεκριμένη και πειστική  πρόταση εργατικής λύσης στην καπιταλιστική κρίση.
Και αυτή η  πρόταση δε μπορεί παρά να έχει και κυβερνητικές  απολήξεις, πρόσωπα και πολιτικές.
Διαφορετικά είτε θα ενσωματώνεται σε σχέδια ενός τμήματος της αστικής τάξης που πλήττεται απο τις κυρίαρχες επιλογές και σχεδιασμούς, είτε θα παραμένει ένα καλό,αγωνιστικό και επαναστατικό αποκούμπι συνειδητών και αποφασισμένων, αλλά λίγων και απομονωμένων επαναστατών, εκφραστών ενός ηττημένου κινήματος σε μία  κοινωνική ζούγκλα εξαθλιωμένων.