Καμιά αναμονή.Τώρα το λόγο θα πάρει ο λαός

Κυβέρνηση και τρόικα με την στήριξη του ελληνικού και ξένου κεφαλαίου ετοιμάζουν το πιο αιμοβόρο πραξικόπημα στη νεότερη Ελλάδα.
Κάτω απο καθεστώς ασφυκτικών πιέσεων απίστευτων εκβιασμών και τρομακτικών επικοινωνιακών τεχνασμάτων, προχωρούν σε βεβιασμένη ψήφιση του τερατώδους νόμου σφαγής των εργατών, της νέας γενιάς και των συνταξιούχων, ΜΕΣΑ στη ΒΔΟΜΑΔΑ, με πιθανότερη μέρα ψήφισης την Κυριακή!!!. 

• Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, η νεολαία της απελπισίας της αβεβαιότητας και της περιπλάνησης, πρέπει να ξεσηκωθεί.
• Να προσπεράσουμε τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες και τις κομματικές προτεραιότητες.
• Να βάλουμε μπροστά τις ανάγκες μας.
• Να βάλουμε φραγμό στα σχέδια ολικής εξαθλίωσης και οριστικής κοινωνικής χρεοκοπίας.

Τα πρωτοβάθμια συνδικάτα και οι ομοσπονδίες που δέν ελέγχουν οι κρατικοί υπάλληλοι της ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ,οι λαϊκές συνελεύσεις και οι κοινωνικές συλλογικότητες που πρωτοστάτησαν ενάντια στα χαράτσια, χρειάζεται να πάρουν πρωτοβουλίες δρόμου, αγώνα και σύγκρουσης με την κυβέρνηση της αθλιότητας και της κοινωνικής χρεοκοπίας.
ΤΩΡΑ, συνελεύσεις σε χώρους δουλειάς, σε γειτονιές, σε σχολεία με δάσκαλους και μαθητές, σε πανεπιστήμια με καθηγητές και φοιτητές.
Με αποφάσεις αγώνα, να μπλοκάρουμε την(τεχνητή) ομαλότητα.Καταλήψεις σε σχολεία και σχολές, σε δημόσια κτήρια και υπηρεσίες.Κλεισίματα δρόμων, μπλοκάρισμα διαδικασιών οικονομικών και διοικητικών υπηρεσιών απο τους ίδιους τους εργαζόμενους.
Να "παραλύσει" η χώρα, να "παγώσουν" οι οικονομικές αρτηρίες του συστήματος, να "νεκρώσουν" οι παραγωγικοί του ιστοί.
Απο σήμερα και κάθε μέρα όλοι με κάθε τρόπο και μορφή, με κέντρο τις πλατείες της Αθήνας και το Σύνταγμα συγκεντρωνόμαστε, οργανώνουμε διαδηλώνουμε και διαμορφώνουμε κλίμα αισιοδοξίας και μαζικής αντεπίθεσης.Τώρα το λόγο τον έχουμε εμείς.
Απο τα κατοικίδια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας τίποτε δέν έχουμε ούτε μπορούμε να περιμένουμε.Τα σαπρόφυτα του συνδικαλισμού της συνεννόησης και της συνδιαλλαγής, μόνο να ξεμπροστιαστούν μπορούν ή να κρυφτούν εκεί που νοιώθουν πάντα σιγουριά και θαλπωρή.Στα σαλόνια των συνεδριάσεων με τα αφεντικά και στα loby των κεντρικών ξενοδοχείων της πρωτεύουσας.
Την ώρα που κατεδαφίζουν τα πάντα, οι συσχετισμοί, οι έδρες και τα οφίτσια επαναπροσδιορίζονται και πλέον ήρθε η ώρα να οριστούν στη βάση και με κριτήριο την αποφασιστικότητα, την αγωνιστικότητα και τη δυνατότητα έκφρασης των προτεραιοτήτων της συγκυρίας.
Η αριστερά και πρέπει να σταματήσει να πετάει τη "μπάλα στην εξέδρα".
Να δώσει πνοή και αισιοδοξία χωρίς διαχωρισμούς και περιχαρακώσεις με ένα ενωτικό παλλαϊκό κάλεσμα αντίστασης και ανατροπής της κυβέρνησης και των επιλογών της.
Ο λαός τον οποίο η ηγεσία του κκε επικαλείται την ενεργοποίησή του για να ανατρέψει την κατάσταση, χρειάζεται(σε αυτή τη φάση) πολιτικά στηρίγματα και προοπτική για να μήν διοχετεύσει την οργή του σε τυφλά και αδιέξοδα ξεσπάσματα, αλλά για να στρατευθεί μέσα απο ώριμα και ορατά αιτήματα και στόχους στην στήριξη μιάς νέας εξουσίας που μπορεί να μήν ορίζεται στις "γραφές" και τις αποφάσεις συνεδρίων και διασκέψεων, αλλά θα επιχειρήσει να στηρίξει το δοκιμαζόμενο λαό, σε βάρος των συμφερόντων της αστικής τάξης και των δουλικών της.
Όποιος, παράλληλα, στο όνομα της αριστερής πολιτικής προκρίνει την εκλογική διέξοδο (σε συνθήκες βαριάς απονομιμοποίησης των κομμάτων της αστικής διαχείρισης) και όχι την ανατροπή των συσχετισμών με ένα κίνημα ρήξης και ανατροπής της κυβέρνησης και των κομμάτων της, απλά δείχνει την έξοδο κινδύνου στο ετοιμόρροπο κομματικό σύστημα και τους υποστηρικτές του.
Η ενεργοποίηση του εργαζόμενου λαού και της κοινωνικής πλειοψηφίας είναι αυτή που μπορεί να αποτρέψει σενάρια που θα εγκλωβίζουν τη λαϊκή οργή εντός εκτός και επι τα αυτά των αστικών επιλογών, με εθνικοπατριωτικές κορώνες και στεγνά αντιμνημονιακές συμμαχίες που επιχειρούν στο έδαφος που γέννησε τα σημερινά αδιέξοδα να καλλιεργήσουν νέες αυταπάτες.
Να πούμε ΟΧΙ στα Μνημόνια,ΟΧΙ στα δάνεια με υποθήκες ανθρώπινες ζωές.
Να χρεοκοπήσει το σάπιο οικονομικό και πολιτικό καθεστώς της ρεμούλας της μίζας και της εκμετάλλευσης και να πάρει μαζί του όλο το άβουλο και χειραγωγημένο πολιτικό του προσωπικό.
Μπορούμε να επιβιώσουμε με μοναδικό χρέος την εκπλήρωση των κοινωνικών αναγκών του λαού, της νέας γενιάς και των απόμαχων της δουλειάς.
Τώρα χρειάζεται η αριστερά στο βαθμό και το μέτρο που εξακολουθεί να είναι δύναμη ανατροπής ρήξης και αμφισβήτησης του καθεστώτος και των κοινωνικών συσχετισμών, να στηρίξει τον εργαζόμενο λαό, τα μαχητικά συνδικάτα, τις λαϊκές συνελεύσεις και πρωτοβουλίες, για να διαμορφωθεί με πυρήνα αυτά, ένα κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο που θα συγκρουστεί με τις επιλογές της ελληνικής αστικής τάξης, των Ευρωπαίων συνέταιρων της και των εγχώριων πολιτικών της υπαλλήλων.
Ένα μέτωπο που θα αντιστρέψει τις προτεραιότητες της πολιτικής και θα ανατρέψει τις πρωταρχικότητες της οικονομίας.
Απο τις τράπεζες στο λαό.Απο το εταιρικό κέρδος στο κοινωνικό όφελος.
Ένα μέτωπο που θα έχει τη δύναμη της κοινωνικής πλειοψηφίας και θα αρνηθεί να πληρώσει το χρέος, θα επιλέξει άλλους δρόμους απο αυτούς της ευρωπαϊκής λυκοσυμμαχίας που διασώζει τα κέρδη και την οικονομική της σταθερότητα σε βάρος της αξιοπρέπειας,της επιβίωσης και της ευημερίας ενός λαού.
Το δικό μας δίλημμα βρίσκεται στα μάτια των παιδιών μας. Όταν θα τους παραδώσουμε μιά κοινωνία βυθισμένη στην εξαθλίωση και τη μιζέρια, χωρίς δικαιώματα, παραδομένη στους νόμους της ζούγκλας της αγοράς, χωρίς κοινωνική προστασία και υποδομές, χωρίς εκπαίδευση και περίθαλψη.
Τώρα,εδώ,σήμερα ζυγίζουμε το μέλλον και ορίζουμε το παρόν.Είναι στο χέρι μας η ζυγαριά να βαρύνει στη δική μας πλευρά.Έάν η πλειοψηφία κατανοήσει ότι δέν είναι αντικείμενο διαχείρισης απο κυβερνήσεις και εξουσίες, αλλά υποκείμενο δράσης και αντίδρασης στις επιλογές τους. Ότι η δύναμη πυρός που έχει στα χέρια της η πλειοψηφία της κοινωνίας δέν είναι ψήφος, αλλά η δράση.
Το δείξαμε ότι μπορούμε δύο χρόνια τώρα με τις απεργίες,τις καταλήψεις,τις πλατείες, τις διαδηλώσεις την αντοχή και την επιμονή απέναντι στη βία και την κρατική καταστολή.
Μπορούμε πιό επίμονα, πιο οργανωμένα, πιο μαχητικά, να χτυπήσουμε το χέρι δυνατά στα τραπέζια των "διαπραγματεύσεών τους" και να βάλουμε πόδι στις κλειστές αίθουσες των συνεδριάσεών τους.
Μπορούμε να καθορίσουμε τις εξελίξεις, μπορούμε να γίνουμε πρωταγωνιστές οι δημιουργοί του πλούτου και της αξίας.

Νίκος Παπ.

Οι "αριστεροί" Καρνάβαλοι του ΠΑΣΟΚ και η προβοκάτσια ενάντια στην ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α

Κάποιοι έχουν συνηθίσει να πολιτικολογούν και να πολιτεύονται με μεθόδους και μοντέλα παλαιότερων εποχών, όπου οι ανοχές και οι αντοχές της κοινωνίας  μπορούσαν να δικαιολογήσουν διαφορετικές εκδοχές και ερμηνείες πολικών επιλογών και προθέσεων. Μπορεί δηλαδή το '85 το '93 ακόμη και το 2000 να δικαιολογούσε σε κάποιους την συνύπαρξη σε ένα συντηρητικό και σταδιακά εξελισσόμενο νεοσυντηρητικό κόμμα, ως "αριστερή αντιπολίτευση". 

Το γεγονός άλλωστε δέν προκαλούσε ιδιαίτερη ένταση, αφού σε μεγάλο βαθμό η αντίληψη της μετάλλαξης ή και παρέλκυσης του ΠΑΣΟΚ σε προοδευτικές κυβερνήσεις και φιλολαϊκές πολιτικές καλλιεργούνταν ως αυταπάτη ή επιλέγονταν ως κεντρική πολιτική πρόταση από το σύνολο της κυρίαρχης αριστεράς και βέβαια από το ΚΚΕ.

Αυτό και μόνο δικαιολογούσε στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, την εμφάνιση τάσεων και ομάδων που δικαιολογούσαν την ύπαρξη και την παραμονή τους στο κόμμα κάτω από το αίτημα της πίεσης σε μία ηγεσία που θα μπορούσε(τάχα) να υιοθετήσει πιο προοδευτική και φιλολαϊκή πολιτική ή ακόμη και να συγκυβερνήσει με την αριστερά.

Ταυτόχρονα οι ομάδες αυτές αντιγράφοντας στην ουσία το κοινοβουλευτικό μοντέλο, απορροφούσαν τις εσωκομματικές αντιδράσεις στην κυρίαρχη πολιτική εγκλωβίζοντας τη δυναμική και τον προβληματισμό εκείνων που κατανοούσαν ότι η πολιτική του ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο δέν εξυπηρετεί την κοινωνική πλειοψηφία ή ακόμη και τους "μη προνομιούχους", αλλά ταυτίζεται όλο και περισσότερο και στα λόγια αλλά και στην ασκούμενη πολιτική με τα συμφέροντα της αστικής τάξης και ιδιαίτερα των πιο δυναμικών (οικονομικά) τμημάτων της. 

Η "αριστερή αντιπολίτευση" στο ΠΑΣΟΚ, εάν δέν  αδυνάτιζε πολιτικά και οργανωτικά, εντάσσονταν οργανικά στο σύστημα εξουσίας  του κόμματος και του κράτους για να αποτελέσει στο τέλος το καταφύγιο γραφικών αλλά "επικίνδυνων" προσωπικοτήτων οι οποίες είτε λόγω παράδοσης, είτε λόγω σχέσεων και επαφών με συνδικάτα και κοινωνικές οργανώσεις επιχειρούσαν να δικαιολογήσουν  πολιτικές επιλογές, να συσκοτίσουν τα εξυπηρετούμενα συμφέροντα και να "απονευρώσουν" την αμφισβήτηση από την κοινωνική δράση και την οργανωμένη αντίσταση με αναφορές σε κάποιο αγωνιστικό παρελθόν με την προσμονή ανατροπής κάποιων εσωκομματικών συσχετισμών.

Στην ουσία αριστερή αντιπολίτευση στο ΠΑΣΟΚ υπήρξε τόσο όσο το ΠΑΣΟΚ υπήρξε προοδευτικό κόμμα(έστω) με την έννοια της προόδου που αμφισβητεί τη συνέχεια της κοινωνικής εκμετάλλευσης ή της άσκησης εργατικής πολιτικής, δηλαδή ποτέ. Ο πρόεδρος φρόντισε να συντηρήσει αυτό το φρούτο, μόνο εάν θα μπορούσε να ευδοκιμήσει σε συνθήκες αστικής διαχείρισης. Εκείνο που δέν άντεχε σε αυτές ξεριζώθηκε έγκαιρα και οριστικά.

Πάντα η εσωκομματική "αριστερά" στο ΠΑΣΟΚ, ήταν το κατοικίδιο της ηγεσίας που το χάιδευε και το συντηρούσε για να διακοσμεί τους κομματικούς καναπέδες, να γαβγίζει όταν πεινάει και να γουργουρίζει ευτυχισμένο όταν έχει ένα κομμάτι κόκκαλο να γλύφει. 

Ένα τέτοιο πονηρό αλλά υπάκουο πλάσμα, σήμερα που τα πράγματα είναι ποιο...αιχμηρά  και πολωμένα, όταν δέν κρύβεται για να αποφύγει την απολογία, αποφεύγει σκόπιμα να συγκροτήσει έναν πολιτικό λόγο που να δικαιολογεί στην ουσία τη συνύπαρξη στο ίδιο κόμμα με τους σφαγείς των εργατικών εισοδημάτων, τους ντίλερς του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και τους τσανακογλείφτες των τραπεζιτών. 

Όταν λοιπόν αποφασίζουν αυτά τα κουμάσια να βγουν στο φως της ημέρας, για να ενδυθούν με "αριστερή" φορεσιά τη βρωμερή πολιτική του κεφαλαίου που εξυπηρετούν και να τροφοδοτήσουν με αυταπάτες και ψέμματα τον κόσμο, πρέπει να περιμένουν και τις αναμενόμενες αντιδράσεις απο την κοινωνία. Αυτό εισέπραξε στην Κέρκυρα, ο πολιτευτής της κυβερνώσας τροϊκας όπου περίμενε να αντιμετωπιστεί ως  αθώος και αμόλυντος σοσιαλιστής που αμφισβητεί την πολιτική του κόμματος αλλά προς το παρόν, υπομένει καρτερικά να συνέλθει ο Πρόεδρος απο το JETLANG των συνεχών ταξιδιών στο εξωτερικό και ξαναβρεί τη χαμένη του σοσιαλιστική ρίζα εάν και εφόσον οραματιστεί τον μάγιστρο της σοσιαλιστικής σκέψης πατέρα του που θα τον καλεί στον ίσιο δρόμο. 

Μέχρι τότε ας βουλιάζουμε καθημερινά στην εξαθλίωση, ας παραδίδουμε τα δικαιώματά μας στο βωμό μιας ανθρωποφάγας και βάρβαρης θυσίας για τα συμφέροντα του κεφαλαίου. 

Τα πράγματα όμως έχουν αλλάξει και ο λαός έχει αρχίσει να καταλαβαίνει το παιχνίδι σε όλη του την κλίμακα.Αυτοί που δέν το καταλαβαίνουν είναι οι τρόφιμοι του κομματικού μηχανισμού, που προσπαθούν να στηρίξουν αυτήν την πολιτική, να την δικαιολογήσουν ή και ακόμη χειρότερα να αποτρέψουν η να δυσκολέψουν την οποιαδήποτε αντίδραση και αντιπαράθεση με τους εκφραστές της. 

Κανένας τίμιος αγωνιστής όσους συναισθηματικούς δεσμούς μπορεί να έχει με το ιστορικό ΠΑΣΟΚ, δέ μπορεί να δικαιολογήσει την συνύπαρξη ή την ανοχή του με την κοινωνική γενοκτονία που επιχειρεί σύσσωμος ο αστικός κόσμος κάτω απο την μπαγκέτα του Παπανδρέου και με εκτελεστές και συνένοχους ΝΔ, και τους νεοφασίστες του ΛΑΟΣ.

Οι θλιβεροί αυτοί τύποι είναι τόσο απίθανοι όπου όχι μόνο έχουν τα μούτρα να βγαίνουν για να ερμηνεύσουν την πολιτική του κόμματός τους, αλλά προσπαθούν να εμπλέξουν στα δίχτυα τους τους φυσικούς αντίπαλους αυτής της πολφικής. Η προβοκάτσια και η λαθροχειρία δέν είναι κάτι ξένο και αντιπαθητικό για τη ράτσα τους. Γι' αυτό και τη χρησιμοποιούν κατα κόρον.

Δέν προκαλεί γι' αυτό το λόγο εντύπωση η επιχείρηση εμπλοκής της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α και του Α.Χάγιου απο το στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, σε μία παρασκηνιακή "συνεννόηση" που στόχο είχε να προβοκάρει τις αντιδράσεις που δέχτηκε σε ομιλία του και να εμφανίσει τάχα ως  "εξτρεμισμούς" χωρίς βάση και χωρίς αντίκρυσμα τις αντιδράσεις που δέχτηκε στο πρόσωπό του η κυβερνητική πολιτική.

Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α δέν έχει κανένα λόγο να απολογηθεί για τη συμμετοχή της στα λαϊκά κινήματα και τις αντιδράσεις που προκαλούν οι πρωτόγνωρα βάρβαρες πολιτικές της κυβέρνησης με την επικουρία της Ε.Ε και του ΔΝΤ. 

Δέν κατέχεται απο κανένα σύνδρομο ευγενούς κώδικα συμπεριφοράς, που αναζητά την αγωνιστικότητά της σε κινήσεις συμβολισμού, με κριτήριο την υπευθυνότητα που ορίζουν οι θεσμικοί τους κανόνες, με μέτρο τις διακυμάνσεις των δημοσκοπικών ευρημάτων και στόχο την αλίευση ψηφοφόρων.

Σε κάθε περίπτωση η απάντηση που έλαβε μπορεί να εκφράζει όλους εκείνους που παλεύουν ενάντια στην πολιτική της κοινωνικής ισοπέδωσης και της εξαθλίωσης, χωρίς ανταλλάγματα, όρους, ορισμούς αστεράκια και υποσημειώσεις.

 

Δήλωση του Ά. Χάγιου σχετικά με δηλώσεις Τζουμάκα

19.11.11

Με αφορμή δήλωση του Στέφανου Τζουμάκα στην ηλεκτρονική έκδοση της 'Ελευθεροτυπίας' δηλώνω κατηγορηματικά οτι δεν υπήρξε ούτε μπορεί να υπάρξει καμιά αλληλεγγύη ούτε με τον ίδιο ούτε με τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που αντιμετωπίζουν τη δίκαιη οργή και κατακραυγή του λαού που υποφέρει από την πολιτική του κόμματος τους, του κόμματος του Μνημονίου, της ΕΕ, του ΔΝΤ και των τραπεζιτών. Με την πολιτική αυτή είναι συνυπεύθυνος και ο Στ Τζουμάκας που ψαρεύει σε θολά νερά για να καλύψει την πλήρη ταύτιση του με τον Γ Παπανδρέου, την αντιλαϊκή πολιτική του και τη στήριξη του στη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ, το ακροδεξιό ΛΑΟΣ και στον πρωθυπουργό  των τραπεζιτών.      Αθήνα 18/11/2011

'Ολη η εξουσία στους τραπεζίτες!!

Η πεταλούδα που φτερουγίζει πάνω από τον αττικό ουρανό, στο σύντομο και επικίνδυνο ταξίδι της φαίνεται ικανή να γκρεμίσει τις χρηματαγορές της Ασίας ή να εκτοξεύσει στα ύψη του δείκτες στη Wall Street.
Η συσσωρευμένη δύναμη του ελληνικού πυροκροτητή, ή το  κομματάκι στο ξύλινο πύργο του ασταθούς jenga, μοιάζει να αναζητά το χέρι εκείνο που την κατάλληλη στιγμή θα απασφαλίσει ή θα κλονίσει επικίνδυνα τα ξύλινα κομμάτια του ασταθούς καπιταλιστικού οικοδομήματος στην Ελλάδα και τον κόσμο ολόκληρο.Παράξενο, αναπάντεχο αλλά πραγματικό!.

Το πολιτικό παιχνίδι  της αστικής τάξης και των κομμάτων της, δείχνει να παίζεται, τις τελευταίες ημέρες, εν ου παικτοίς και ο  λαϊκός παράγοντας με τους συντελεστές του, εργατικό κίνημα, συνδικάτα και κόμματα της αριστεράς φαίνεται αδρανής και απρόθυμος να επιδράσει σε μία διαδικασία που θα έπρεπε να ξεκινά και να καταλήγει με κέντρο τα συμφέροντα και τις προτεραιότητές του.

Η πρωτοφανής και εντυπωσιακή είσοδος  της κοινωνικής πλειοψηφίας στο προσκήνιο το προηγούμενο διάστημα, με τη 48ωρη απεργία και τις "λαϊκές παρελάσεις", σίγουρα επιτάχυναν τις εξελίξεις και αναμφισβήτητα επιδρούν και παρίστανται στις διεργασίες που κυοφορούνται στις προεδρικές κάμαρες της εξουσίας και στα γραφεία των οικονομικών και πολιτικών αποφάσεων στην Ελλάδα και όχι μόνο.
H απόδραση του Παπανδρέου και ο τρόμος των βουλευτών του, ποτέ δεν θα συνέβαιναν εάν δεν ένοιωθαν τους κραδασμούς  της κοινοβουλευτικής τους επιβίωσης και τις δονήσεις της κομματικής τους κατάρρευσης. Ποτέ δε θα αναζητούσαν τρόπους εκτόνωσης της λαϊκής οργής και δεν θα μοιράζονταν την κυβερνητική κυριαρχία για το συμφέρον της ταξικής εξουσίας που εξυπηρετούν. 
Η ώρα όμως των αποφάσεων, ενώ θα έπρεπε να γίνεται με την καυτή ανάσα της κοινωνίας στο σβέρκο της εξουσίας, εκείνη παρακολουθεί σε "απ’ευθείας σύνδεση" το στήσιμο της κοινοβουλευτικής χούντας των αγορών που οργανώνεται απέναντί της,  σαν να συμβαίνει σε άλλη χώρα, σαν να αφορά άλλο λαό.

Η διαφαινόμενη παράδοση της πρωθυπουργίας με αντισυνταγματικές μεθοδεύσεις, σύντομες διεργασίες και εξωθεσμικές πιέσεις, σε οικονομικό παράγοντα φαίνεται να εγκαθιστά και τυπικά τους τραπεζίτες στην εξουσία.

Κανένας δε φαίνεται να τρέφει αυταπάτες για μία κυβέρνηση που έρχεται να συνεχίσει την εφαρμογή του πιο βάρβαρου και αντιλαϊκού πακέτου μέτρων και νόμων που έχει επιβληθεί σε μία κοινωνία.
Το διακομματικό μοντέλο που απαιτούσαν οι αγορές και  φρόνιμα  υιοθέτησε η ελληνική αστική τάξη, έρχεται στην ουσία να αποτελέσει το άλλοθι για τον κοινοβουλευτικό γύψο που θα επιχειρήσουν να εγκλωβίσουν το εργατικό κίνημα και τις λαϊκές αντιστάσεις.
Το  είδαμε να εκφράζεται στο νόμο Διαμαντοπούλου, όπου η συναίνεση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, λειτούργησε ως άλλοθι για την πραξικοπηματική επιβολή του, για την καταστολή των φοιτητικών αντιδράσεων που πνίγηκαν στα δακρυγόνα, αγνοήθηκαν επιδεικτικά και φιμώθηκαν προκλητικά.
Το μοντέλο αυτό ήταν η πρόβα, που την  πανηγυρική εφαρμογή και γενίκευσή του,  θα δούμε να εφαρμόζεται στο σύνολο των μετώπων που έχουν ανοίξει στην κοινωνία, με τρόπο και μορφές που θα υποτιμούν το πολιτικό κόστος και θα οχυρώνονται πίσω από μία πλαστή και αμφισβητούμενη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Η προοπτική κατάρρευσης όμως του πολιτικού συστήματος όπως δομήθηκε μεταπολιτευτικά δε φαίνεται να αποφεύγεται πίσω απο την μοιρασιά του πολιτικού κόστους ανάμεσα στα μεγάλα κόμματα εξουσίας και τα μικρά τους σαπρόφυτα .
Το πώς θα διαμορφωθεί αυτό το σύστημα θα εξαρτηθεί απο τον τρόπο που θα ενεργοποιηθεί  ο λαϊκός παράγοντας και το εργατικό κίνημα απο την μία πλευρά αλλά και τον τρόπο που θα επιχειρήσει να επιδράσει στα γεγονότα η αριστερά ως όλον.
Η ταχύτητα, ο χαρακτήρας και η αξιοπιστία αυτής της επίδρασης απο την πλευρά της αριστεράς θα καθορίσει και το σύνολο της αρχιτεκτονικής του νέου πολιτικού σκηνικού που θα αρχίσει να διαμορφώνεται στη βάση των νέων κοινωνικών ανακατατάξεων, των νέων πολιτικών αναζητήσεων και προτάσεων έτσι όπως  έρχονται στο προσκήνιο, ανιχνεύοντας τη θέση και ρόλο της στην ταξική πάλη και τον αγώνα για την πολιτική κυριαρχία και εξουσία.
Η δυνατότητα της αριστεράς να επιδράσει καταλυτικά και να στρέψει αποφασιστικά το τιμόνι προς την κατεύθυνση της ανατροπής, παρασέρνοντας πολιτικά και ιδεολογικά μικροαστικές αυταπάτες και παλιές κομματικές οριοθετήσεις, είναι για πρώτη φορά δυνατή και πιθανή, εάν κατορθώσει να υπερβεί το σεχταρισμό της κομματικής μοναδικότητας και τον οπορτουνισμό της εκλογικής επιβίωσης.
Εάν συνειδητοποιήσει ότι ο ιστορικός της ρόλος δεν εξαντλείται στην περιγραφή μυθικών  εξεγέρσεων και φαντασιακών ανατροπών, αλλά ταυτίζεται με την καθημερινή και αδιάκοπη υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων, σε όλα τα επίπεδα και με κάθε τρόπο και μορφή, όχι ως προφήτης και θεός αλλά ως συλλογικός οργανωτής και γνώστης.
Η δυνατότητα διαμόρφωσης ενός πολιτικού σχεδίου, με αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο, ριζοσπαστικές δράσεις, ενωτικό πλαίσιο και επαναστατικό ορίζοντα, φαίνεται το μόνο ικανό για να αντιπαρατεθεί στο σχέδιο ισοπέδωσης των εργατικών αναγκών, εξαθλίωσης της κοινωνίας και ολοκληρωτικής εξαφάνισης των δημοκρατικών και εργατικών δικαιωμάτων.
Η αριστερά σε αυτό το τοπίο χρειάζεται να προχωρήσει ανοιχτά και μαζί με σωματεία, εργατικές συλλογικότητες, πρωτοβουλίες, λαϊκές συνελεύσεις,αλλά και νέες μορφές αγωνιστικής συγκρότησης και αλληλεγγύης, στη διαμόρφωση μίας άμεσης πρότασης εξουσίας που θα αμφισβητεί προγραμματικά τα όρια του καπιταλισμού και των στρατηγικών επιλογών της αστικής τάξης.
Για να εκφράσει λαϊκές ανάγκες και αγωνίες, για να υπερασπιστεί το ψωμί, την αξιοπρέπεια και την αυτοπεποίθηση της κοινωνικής πλειοψηφίας.Για να αμφισβητήσει στην πράξη το μονοπώλιο των λίγων να εξουσιάζουν τους πολλούς.Για να μετατραπεί απο ομάδα κοινωνικής διαμαρτυρίας σε δύναμη λαϊκής εξουσίας.
Η υπεράσπιση και επέκταση της ανυπακοής στα χαράτσια και τους φόρους, η συγκρότηση δικτύων κοινωνικής αλληλεγγύης, η διαμόρφωση εναλλακτικών μορφών ενημέρωσης και επικοινωνίας, η ενεργοποίηση αγωνιστικών συλλογικοτήτων παράκαμψης της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, είναι μόνο λίγα από τα πρώτα βήματα που πρέπει γίνουν συγκροτημένα για να προϋπαντήσουν τη νέα κυβέρνηση.
Οι εκλογές, χωρίς την ανατροπή της κυβέρνησης κάτω από τη λαϊκή πάλη και στη βάση της υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων δεν θα μπορέσει να συμβάλλει στη λύση του κοινωνικού προβλήματος. Απλά θα αναστείλει τις αγωνιστικές διεργασίες και θα ενισχύσει τις αυταπάτες. Το αίτημα για την ανατροπή της κυβέρνησης και κάθε κυβέρνησης με την "ίδια σημαία και τον ίδιο εθνικό ύμνο" πρέπει να είναι η βάση της αναζήτησης μιας άλλης προοπτικής και εξουσίας. 
Καμία αναμονή λοιπόν στην κυβέρνηση αστικής ενότητας, που ανεξάρτητα απο το χρόνο ζωής και τα άμεσα καθήκοντά της έρχεται να σφραγίσει τη φτώχεια, να πετάξει περισσότερους εργαζόμενους στην επισφάλεια και την ανεργία, να καταργήσει περισσότερα δικαιώματα, να εισπράξει χαράτσια και φόρους, να απαιτήσει περισσότερες θυσίες απο τους εργαζόμενους, να εξασφαλίσει περισσότερα κέρδη για τις επιχειρήσεις, να ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία και να εγκαθιδρύσει με ασφάλεια ένα καθεστώς υποτέλειας και υποδούλωσης για τη διατήρηση της εξουσίας της ξοφλημένης και χρεοκοπημένης ελληνικής αστικής τάξης, στο όνομα των συμφερόντων των δανειστών και των αρπακτικών της ευρωπαϊκής λυκοσυμμαχίας.
 Η δυνατότητα της ανατροπής απέναντι στην πιθανότητα της κοινωνικής και οικονομικής εξόντωσης είναι ακόμη ορατή εάν απέναντι στα δικά τους σχέδια και κυβερνήσεις  παρατάξουμε ένα μέτωπο λαϊκής ενότητας, αλληλεγγύης και ανατροπής ικανό να αμφισβητήσει την κυριαρχία τους και να διεκδικήσει την εξουσία τους.
Το πέταγμα της κόκκινης πεταλούδας στον ελληνικό  ουρανό μπορεί να προκαλέσει θύελλες και καταιγίδες σε ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο.
Το βλέπουμε καθαρά τις τελευταίες μέρες, μπορούμε ακόμη να το  ελπίζουμε.     

Η ώρα να θέσουμε το πραγματικό δίλλημα

Ο κάθε ένας και η κάθε μία πρέπει να θέσει ένα ερώτημα και να το απαντήσει μέσα απο τη δράση και το παράδειγμά του στο σπίτι,στη δουλειά του,στη γειτονιά,τους φίλους και τους συναδέλφους του .

Ή θα παλέψουμε ΤΩΡΑ για τη ζωή μας,το μέλλον των παιδιών μας,την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματά μας, ή θα βουλιάζουμε καθημερινά στο βούρκο της εξαθλίωσης, παραδίδοντας στα παιδιά μας μία ζούγκλα για να επιβιώσουν, προδίδοντας ότι με αίμα και θυσίες μας κληρονόμησε η γενιά των πατεράδων και των παππούδων μας.

Το δίλημμα είναι αυτό!!: 
Εξέγερση ή υποταγή.

Εξέγερση σημαίνει απεργία,διαδήλωση,συμμετοχή στις συλλογικές διαδικασίες και δραστηριότητες που έχουν προγραμματίσει και αναγγείλει τα σωματεία, οι εργατικές συλλογικότητες και οι λαϊκές συνελεύσεις .

Σημαίνει να σηκώσουμε το βλέμμα και το ανάστημά μας με τη σημαία του δίκιου,και τον αέρα της πλειοψηφίας απέναντι στο μαύρο μέτωπο κυβέρνησης τραπεζιτών και βιομηχάνων.
Να αμφισβητήσουμε την παντοδυναμία των διεθνών συμμοριών,συμμάχων τους που ετοιμάζονται να λεηλατήσουν για μιά χούφτα δίφραγκα τον φυσικό πλούτο, τα δημόσια αγαθά και την περιουσία που ο λαός πρέπει να διεκδικήσει και να διαχειριστεί. 

Σημαίνει σύγκρουση και μάχη με κάθε μηχανισμό που εμποδίζει την έκφραση της λαϊκής θέλησης και επιχειρεί με τη βία να επιβάλλει τις επιλογές μιάς χούφτας μαφιόζων που παράνομα και παρά την δηλωμένη και μαζική άρση της εμπιστοσύνης μας,επιμένει να κυβερνά.

Εξέγερση σημαίνει να υπερασπιστούμε την τιμή και την αξιοπρέπεια ενός λαού που διεκδικεί το δικαίωμά του να διαχειρίζεται την τύχη του και το μέλλον του για λογαριασμό και προς το συμφέρον του.
Σημαίνει να αρνηθούμε μαζικά, μαχητικά, ανυποχώρητα και δυναμικά την πληρωμή του χρέους που διπλά και τριπλά έχουν εισπράξει οι τοκογλύφοι, να αρνηθούμε τα δάνεια που στάζουν αίμα και θυσίες, που εξασφαλίζουν μόνο την πληρωμή των δανειστών την ίδια στιγμή που αφαιρούν πόρους απο την υγεία, την παιδεία, που γκρεμίζουν κάθε κοινωνική εξασφάλιση, πρόνοια και προστασία, που στο ήδη κουτσό κοινωνικό κράτος αφαιρούν και τα δύο πόδια για να  επιβάλλουν ένα βάρβαρο και απάνθρωπο μοντέλο κοινωνικού μεσαίωνα.
 Υποταγή σημαίνει αδράνεια,αποδοχή της προπαγάνδας και των ψεύτικων διλημμάτων της κυβέρνησης, των τραπεζιτών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ.

Σημαίνει να αποδεχτείς τη σχιζοφρένεια που βαφτίζει  σωτηρία της χώρας τη χρεοκοπία του λαού της.

Σημαίνει συνυπευθυνότητα και συνυπογραφή σε μία πολιτική που συσσωρεύει κοινωνικά ελλείμματα σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης δραστηριότητας.
Που αυξάνει την ανεργία, τη φτώχεια, την αμάθεια, την πολιτιστική πενία την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, την παράδοση του φυσικού πλούτου σε ιδιωτικά συμφέροντα και  επιδιώξεις, την  πρωτοφανή μείωση του εισοδήματος και την εξοργιστική αύξηση των φόρων.

Υποταγή σημαίνει αποδοχή των ιδεολογημάτων και της παραπλάνησης του Σαμαρά και της παράταξής τους, που με κόλπα και δήθεν αντιμνημονιακές κορόνες επαναλαμβάνουν την ίδια πολιτική με άλλα λόγια και διαφορετικές παραλαγές για να εγκλωβίσουν τη λαϊκή αγανάκτηση και να γυρίσουν θριαμβευτές σε μία εξουσία που η πολιτική της  σε τίποτε δέν θα διαφέρει απο τη σημερινή.

Υποταγή σημαίνει αποδοχή της μοίρας που επιφυλάσσουν στην πλειοψηφία της εργαζόμενης κοινωνίας, με οριστική κατάργηση του 8ωρου, των συμβάσεων, της οποιασδήποτε ρύθμισης που εξασφάλιζε τη στοιχειώδη προστασία απέναντι στην εργοδοσία και τα συμφέροντά της.

Υποταγμένοι ήταν εκείνοι που αποδέχτηκαν την μοίρα τους, που συμβιβάστηκαν και συνθηκολόγησαν με τον εχθρό όσο ισχυρός και άν ήταν,όσο ανίκητος και άν φαινόταν.

Οι νίκες δέν χαρίζονται.

Το χρέος μας είναι να δώσουμε τη μάχη. 

Να έχουμε το θάρρος και την παρησία να κοιτάμε τα παιδιά μας στα μάτια και όταν μας ρωτήσουν, να λέμε  ότι ήμασταν ΕΚΕΙ!!, 

είτε νικητές, είτε χαμένοι.

Ε.Λ.Ε - ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Ρήξη ή διαπραγμάτευση;

Αναρωτηθήκαμε τί είναι αυτό που προκάλεσε την δεύτερη μέσα σε ένα δίμηνο ανακοίνωση της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α σχετικά με την ΕΛΕ.

Η τελευταία μάλιστα κατα τη διάρκεια του περίφημου συνεδρίου και μία μέρα πρίν την πολυδιαφημισμένη “Διακήρυξη των Αθηνών”.

Καί οι δύο ανακοινώσεις περιγράφουν το πλαίσιο στήριξης της ΕΛΕ με κέντρο τον πυρήνα των προτάσεων του μετώπου που μιλάει για παύση πληρωμών,έξοδο απο το ευρώ και εθνικοποιήσεις τραπεζών,που συνιστούν ένα συνεκτικό πλαίσιο αιτημάτων και στόχων με αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο και προσανατολισμό ρήξης με τις επιλογές της κυβέρνησης και ανατροπής της επίθεσης του κεφαλαίου.

Η πρώτη φαίνεται να περιγράφει το πλαίσιο στήριξης ενώ η δεύτερη να ερμηνεύει τους λόγους της απόστασης που κρατά. Τα ερωτήματα  σε κάθε περίπτωση που προκύπτουν είναι σαφή και συγκεκριμένα:

Η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α αποφάσισε να απεμπλακεί απο μία πρωτοβουλία που συνωστίζονται παράγοντες,πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ που διυλίζουν το μνημόνιο ενώ κατάπιναν τη λιτότητα,τις ιδιωτικοποιήσεις και την περικοπή κοινωνικών δαπανών τις τελευταίες δεκαετίες του νεοσυντηρητικού ΠΑΣΟΚ;  

Εκτίμησε ότι ο πυρήνας της πρότασης της ΕΛΕ για “άνοιγμα των βιβλίων” χωρίς τον έλεγχο υπο την εξουσία των εργαζομένων, είναι μία αυταπάτη στο μέτρο και το βαθμό που κατακτά κεντρικό ρόλο στην πάλη ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου της Ε.Ε και του ΔΝΤ όπως προτείνουν οι παράγοντές της;
Διέκρινε ότι η φιλολογία περι "ανοίγματος των βιβλίων" προκειμένου να διαπιστωθεί η...ποιότητα του χρέους είναι στην περίπτωση της ελλάδας και στις συνθήκες των χρηματαγορών  αν όχι ανέφικτη εξαιρετικά χρονοβόρα και άστοχη για τις προτεραιότητες της εργατικής τάξης;

Διαπίστωσε ότι η ΕΛΕ ενώ μπορεί να αποτελεί ένα κατανοητό και εφικτό ( κατα πολλούς)αίτημα ο τρόπος όμως,το περιεχόμενο προβολής του και η ιεράρχηση του,συσπειρώνει και κινητοποιεί σε λάθος κατεύθυνση με όχημα την επαναστατική αριστερά,τμήματα εργαζομένων που έχουν την αυταπάτη ότι εύκολα μπορεί να αλλάξει αυτή  η πολιτική,χωρίς ριζικές ανατροπές σε όφελος της εργασίας και σε βάρος του κεφαλαίου;

Έκρινε ότι η πρόταση και οι στόχοι της ΕΛΕ μπορούν να αξιοποιηθούν απο πολιτικά και οικονομικά σχέδια και συμφέροντα που θα βρούν διέξοδο κινδύνου στην περίπτωση που το κίνημα στριμώξει την κυβέρνηση και δυσκολέψει τις επιλογές της;

Προέβλεψε ότι η σύνθεση και η κινητικότητα πολλών παραγόντων της ΕΛΕ,εκτός απο το πολιτικό στίγμα που εκπέμπει συνιστά και μία δεξαμενή πειραματικών συμμαχιών σε άλλα επίπεδα,που η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α δέν έχει κανένα λόγο να συμμετέχει ή να επιδράσει ;

Ανακάλυψε ότι οι παράγοντες της επιτροπή για το λογιστικό έλεγχο επέλεξαν(επίμονα) να αναζητήσουν συμμάχους,συνεργασία και στήριξη απο οργανώσεις που έχουν οικονομικές εμπλοκές με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή,ιδρύματα του διεθνούς κεφαλαίου και ελεγχόμενες ΜΚΟ,που εκθέτουν το χαρακτήρα,την επαναστατική φυσιογνωμία και το τεκμήριο της ανεξαρτησίας απέναντι στο κράτος και τους μηχανισμούς του, ενώ ταυτόχρονα,αποκαλύπτουν το ρόλο και το διεθνές ενδιαφέρον μηχανισμών του κεφαλαίου που θέλουν να επιδράσουν στο εργατικό κίνημα με αιτήματα που δέν αμφισβητούν την αστική κυριαρχία και μετατοπίζουν την κριτική τους στη "ρύθμιση" των αγορών και στον περιορισμό της  ασυδοσίας του τραπεζικού κεφαλαίου;

Ο παράγοντας μάλλον που προκάλεσε τη δεύτερη ανακοίνωση είναι όπως φαίνεται, το σχέδιο διακήρυξης που δημοσίευσε την περασμένη παρασκευή στην ιστοσελίδα της ΕΛΕ  ,όπου απουσιάζει οποιαδήποτε αιτηματολογία που να τέμνεται με σαφήνεια και διακριτότητα με τις διακηρύξεις και τα αιτήματα της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α σχετικά με το χρέος,τη διαγραφή του και το πλαίσιο αντικαπιταλιστικών αιτημάτων και στόχων που έχει διαμορφώσει τον τελευταίο χρόνο.

Δυστυχώς ένα τμήμα της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α αντιλαμβάνεται την ΕΛΕ,ώς πεδίο ζύμωσης και συμμαχιών και γι αυτό(?) στη δεύτερη ανακοίνωση αναφέρεται φωτογραφικά με αρνητικό πρόσημο στην πρόταση Τσίπρα για “επιθετική διαπραγμάτευση του χρέους”.

Ο λόγος αναφοράς ελπίζουμε να μήν είναι η άσκηση πίεσης στους παράγοντες της ΕΛΕ,για καλύτερη διατύπωση στο “γράμμα” της διακήρυξης πάνω σε ένα ζήτημα που ακόμη και συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ διαφωνούν,αλλά υπεράσπιση του προγραμματικού πυρήνα της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α για το χρεός,έτσι τουλάχιστον όπως περιγράφεται μέχρι σήμερα.

Εκτιμούμε ότι ολόκληρη η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α θα αντιληφθεί, ότι οποιαδήποτε συσχέτιση της με την ΕΛΕ,που θα υποκαθιστά την ανεξάρτητη πολιτική,ιδεολογική και κινηματική της δράση,θα μετατοπίζει το κέντρο βάρους προς τη μονοθεματική λογική και τα αιτήματα του λογιστικού ελέγχου,θα βοηθά την πρόσβασή και την επίδρασή τους στα κινήματα και θα αφαιρεί (εκούσια ή ακούσια)όπως μέχρι σήμερα έχει γίνει, ζωτικό χώρο απο το αντικαπιταλιστικό κεκτημένο του μετώπου,είναι μία επιλογή που μόνο αρνητικά μπορεί να επιδράσει στο κίνημα,στους εργαζόμενους και τη δυνατότητα διαμόρφωσης ενός πολιτικού και κοινωνικού μετώπου με αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά και ριζοσπαστική δράση, για την απόκρουση της κυβερνητικής  λαίλαπας και την ανατροπή της αστικής κυριαρχίας.

Η ψυχή της ανατροπής δέ μίλησε στο σύνταγμα

Σε μία κεντρική συγκέντρωση  του μεγαλύτερου κόμματος της ελληνικής αριστεράς, στη διάρκεια της σφοδρότερης και ποιό ανελέητης επίθεσης του κεφαλαίου στην εργατική τάξη,κανένας  δέν μπορεί να επιχαίρει και να ικανοποιείται για τον περιορισμένο όγκο της και την σαφώς κατώτερη περιστάσεων και προσδοκιών ανταπόκριση του κόσμου της εργασίας.

Η αλλοπρόσαλη και ακατανόητη για πολλούς τακτική του κκε μόνο σύγχυση και απογοήτευση έχει προκαλέσει στους εργαζόμενους και σε μεγάλη μερίδα φίλων και οπαδών του.Η λογική που προκρίνει την πολιτική για το κόμμα και όχι για την τάξη φαίνεται να ερμηνεύει σε ένα βαθμό την αντιστρόφως ανάλογη με την συγκυρία επιρροή και ανανταπόκριση που βρίσκει ο λόγος του κκε.

Ένα χρόνο μετά το σφύριγμα της έναρξης του (γενικευμένου)πολέμου το κκε δέν έχει επιχειρήσει να προσεγγίσει με δημιουργικό και επαναστατικό τρόπο την πραγματική κατάσταση που διαμορφώνεται στους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα.

Προβάλλει μία γενικόλογη και άσφαιρη συνθηματολογία χωρίς αιχμές(πουθενά η λέξη ΔΝΤ) με κέντρο μία ..."λαϊκή εξουσία" που υπονοεί ότι οι συνθήκες είναι ώριμες για την ανατροπή του καπιταλισμού απο την μία πλευρά και απο την άλλη αποποιείται με κάθε τρόπο και σε κάθε ευκαιρία,οποιαδήποτε μορφή ριζοσπαστισμού και δράσεων που αμφισβητούν την πεπατημένη και καθιερωμένη αντίδραση που ακόμη και στην προηγούμενη φάση του εργατικού κινήματος ήταν αναποτελεσματική και αδιέξοδη.

Η αναφορά στην Κερατέα μόνο θλίψη πρέπει να προκαλεί,αφού (χωρίς εξιδανικεύσεις κι κάθετες ερμηνείες),η αυταπάρνηση και η επιμονή των κατοίκων της έχει στριμώξει την κυβέρνηση,έχει προκαλέσει εσωτερικές τριβές στις δυνάμεις καταστολής και έχει αποκαλύψει εν τέλει την αποτελεσματικότητα του λαϊκού παράγοντα,όταν παλεύει με στόχους,χωρίς προκαταλήψεις και αναστολές απέναντι στην αστική νομιμότητα.

Εάν αναζητήσει κανείς το ποιοτικά διαφορετικό στοιχείο που έχει προκύψει τον τελευταίο χρόνο στη δράση του κκε,είναι κατ' αρχήν, το συμμάζεμα των δυνάμεών του σε μέτωπα και η αναγωγή τους σε συμμαχία.

Τί άλλο είναι το ΜΑΣ στα παν/μια και τα ΤΕΙ,τί είναι η νεκραναστημμένη ΟΓΕ,τί είναι η ΠΑΣΥ,παρα μετονομασίες μαζικών φορέων,παρατάξεων και οργανώσεων για τις ανάγκες κατασκευής μετώπων με αμιγώς κομματικές προδιαγραφές.Το καταστροφικό είναι όλη αυτή η αδιέξοδη διαδικασία όχι μόνο δέν βοηθά τη λαϊκή συσπείρωση και ενότητα στη βάση ενός προγράμματος αγωνιστικής δράσης με αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά,ενάντια στα φαινόμενα εκφυλισμού και συμβιβασμού της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και των αστικών επιλογών,αλλά διαμορφώνουν προνομιακά ένα μέτωπο αντιπαράθεσης με τα πρωτοπόρα αγωνιστικά τμήματα εργαζομένων και νεολαίας που έχουν καί το φορτίο αλλά καί την αποδεδειγμένη πρόθεση να συγκρουστούν με την κυρίαρχη πολιτική.

Το περίεργο ταυτόχρονα είναι ότι η τακτική αυτή συνοδεύεται με ανοιχτά διασπαστικές πρακτικές στο κίνημα όπου και όταν οι κομματικές επιλογές δέν συμμορφώνουν τις μαζικές διαδικασίες.Οι επιλογές διάσπασης στα πανεπιστήμια(μέσω των χωριστών εκλογών) είναι το ποιό ξεκάθαρο δείγμα της πρακτικής που θυσιάζει ένα παραδοσιακά ριζοσπαστικό τμήμα της νεολαίας,που υπονομεύει μαζικές διαδικασίες και αγωνιστικές αποφάσεις,στο όνομα της συγκρότησης του φοιτητικού κινήματος και της ΕΦΕΕ.

Στον ίδιο καμβά,ενώ οι προτροπές και τα συνθήματα για ανυπακοή αντιλαλούσαν ακόμη,την ίδια στιγμή το κκε γύριζε την πλάτη στα κινήματα άρνησης πληρωμών και περιοριζόταν σε δράσεις εσωτερικής κατανάλωσης και διάρκειας σε διαφορετικούς τόπους και χρόνους. 

Στις συνθήκες που έχει διαμορφώσει η κρίση οι εργαζόμενοι έχουν ανάγκη να "ακουμπήσουν" σε μία μαζική,ισχυρή και οργανωμένη δύναμη που να είναι ανεκτική στα στραβοπατήματα και τις υπερβολές της λαϊκής οργής, να μήν την αποποιείται,να κατανοεί την ψυχολογία τη σύγκρουσης με την κρατική καταστολή αλλα και την αναγκαιότητά της, να μήν την "χαρίζει" στους προβοκάτορες,να υποδέχεται το δυναμισμό και την αυθόρμητη δράση για να τη μετατρέψει σε συνειδητή πάλη και οργανωμένη δύναμη ανατροπής και όχι σε κάθε ευκαιρία να χαριεντίζεται με την αστική νομιμότητα και τη συνταγματική τάξη.

Η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι δέ φαίνεται να γοητεύονται με την επίκληση του παράδεισου της ¨λαικής εξουσίας" τη στιγμή μάλιστα που η κόλαση που καθημερινά ζούν,βράζει.
Αυτό δέ σημαίνει ότι ο στόχος της ανατροπής είναι πίσω και μακριά.Κάθε άλλο,είναι κοντά και μπροστά μας,αλλά είναι δράση,πράξη αίτημα,οργάνωση,ιδέες,πολιτική και δυνατότητα.Το πόσα κοιτάσματα χρυσού και βωξίτη έχει η χώρα μας,θα έχει αξία αναφοράς και ανάλυσης, όταν το ζήτημα της εξουσίας θα έχει δρομολογηθεί και όχι όταν η εργατική τάξη θα αναζητά τον τρόπο να ανατρέψει ένα νόμο,να υπερασπιστεί τις κατακτήσεις των αρχών του αιώνα,ή να αντιμετωπίσει βασικά ζητήματα επιβίωσης και διατροφής.

Στην ομιλία της γγ του κκε όμως δέν υπήρχε ούτε μία φορά η λέξη "σοσιαλισμός",ούτε μία φορά η λέξη "επανάσταση".Οι αναφορές στην "ανατροπή" αφορούσαν τις εκλογές και την  αναγκαία ενίσχυση του κόμματος.

Είναι σαφές ότι πολιτικά,ιστορικά και ιδεολογικά οι διαφορές με το ρεύμα που τροφοδοτεί το στίγμα της ηγεσίας του κκε, είναι μακριά και πίσω απο τα οράματα και τις προσδοκίες για την θεμελίωση ενός νέου πολιτικού υποκειμένου, σύγχρονου φορέα της κομμουνιστικής και επαναστατικής προοπτικής,εκφραστή των άμεσων και ιστορικών συμφερόντων της μισθωτής εργασίας,εργαστήριο θεωρητικής και ιδεολογικής ανάκαμψης του Μαρξιστικού κεκτημένου και της Λενινιστικής συνέχειας.
Δέν είναι αυτό όμως που κρίνεται στη συγκυρία.Η αριστερά δέν έχει δικαίωμα να υστερεί στα ιστορικά της καθήκοντα και να καθυστερεί στις καθημερινές μάχες προκρίνοντας την εσωτερική αναζήτηση και την εσωστρέφεια.

Στο μεταξύ η επίθεση του κεφαλαίου γενικεύει την απογοήτευση,οδηγεί σε ατομικές συμπεριφορές και λύσεις στο ζήτημα της επιβίωσης,υπονομεύει τις μαζικές  δράσεις  και τη συλλογικότητα,ενισχύει αντιδραστικές διεξόδους και ενσωματώσιμες προοπτικές με φαινομενικά ρεαλιστικές λύσες,αφήνει περιθώριο και ανοιχτούς δρόμους σε εναλλακτικές διαδρομές του κοινωνικού ζητήματος,προς όφελος του κεφαλαίου, απο προβεβλημμένες προσωπικότητες του αστικού προσωπικού.

Εάν οι επιλογές της ηγεσίας του κκε δέν υπαγορεύονται απο την αποδοχή ενός ρόλου αφομοίωσης των εργατικών αντιστάσεων και απαξίωσης της ανατρεπτικής τους δύναμης,οι αγωνιστές του κκε έχουν ιστορικό καθήκον να υπερβούν τις επιλογές της ηγεσίας τους,να ρίξουν τα τείχη που υψώνει καθημερινά μέσα απο ψέματα και προβοκάτσιες (πχ Αντωνόπουλος),διασπάσεις και διαχωρισμούς,για να οικοδομηθεί ένα κίνημα ανατροπής,αισιοδοξίας και εργατικής αλληλεγγύης,που μέσα απο άμεσα καθήκοντα και στόχους,με σχεδιασμό που θα προκαλεί γεγονότα,θα επιχειρεί να επιβάλλει με όρους ταξικής ενότητας,την κοινωνική ρήξη και την πολιτική ανατροπή στο καθεστώς εκμετάλλευσης και βαρβαρότητας που χτίζει η κυβέρνηση με τα υλικά της ΕΕ και του ΔΝΤ,για να στεγάσει τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις του ελληνικού κεφαλαίου.

Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΩΣΙΒΙΟ ΓΙΑ ΕΣΩΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΦΟΥΡΤΟΥΝΕΣ.!

Απόδειξη της...."βεβήλωσης" απο τα "τάγματα" της σύγχρονης ΕΚΟΦ.Την Ε.Α.Α.Κ .Ας ελπίσουμε ότι η μαχόμενοι σύντροφοι της βάσης της ΚΝΕ-ΚΚΕ  δέ θα τσιμπήσουν στο δόλωμα των επιτελών.

Μία "αυτοψία" στο χώρο του "συμβάντος" είναι αρκετή για να καταλάβει κανείς γιατί ο ζήλος των μελών της ΚΝΕ Παντείου και η άστοχη ενέργεια των συντρόφων της ΕΑΑΚ,έδωσε την ευκαιρία που ζητούσε η ηγεσία της ΚΝΕ και του ΚΚΕ για να επιτεθεί με αχαρακτήριστο τρόπο και πρωτοφανή εμπάθεια σε έναν οκόκληρο πολιτικό χώρο.

Η πλακέτα βρίσκεται στο χώρο που έχει η ΑΝΑΣΑ-ΕΑΑΚ και όπως βλέπει κανείς υπάρχουν άπειρα σημεία που θα μπορούσε να τοποθετηθεί,όπως  ο χώρος που καταλαμβάνει η ΠΑΣΠ ή η ΔΑΠ,ή να τοποθετηθεί σε χώρο όπου θα εξασφάλιζε την απαραίτητη προστασία και σεβασμό στο τιμώμενο πρόσωπο.Αντ'αυτού επιλέχθηκε η πρόκληση.

Μάλλον άστοχα και αυθόρμητα ενεργούντες οι σ/φοι της ΑΝΑΣΑ άφησαν το περιθώριο στην ΚΝΕ να στήσει άλλο ένα μύθο γύρω απο τις δήθεν επιθέσεις που δέχεται.

Αντί να  αφαιρεθεί η πλάκα θα μπορούσε να τεθεί το θέμα στη γενική συνέλευση ή να οριστεί απο το σύλλογο ένα σημείο.

Δέν θέλουμε να πιστέψουμε ότι η μεθόδευση ήταν σχεδιασμένη και αποφασισμένη απο την καθοδήγηση της ΚΝΕ.Εάν ισχύει κάτι τέτοιο τα πράγματα είναι αρκετά σοβαρά και δέν θα μείνουν στην Πάντειο .

Δέ χρειάζεται όμως πολύ μυαλό,για να κατανοήσει κανείς τους λόγους της έκτασης που δίνουν οι ηγεσίες της ΚΝΕ-ΚΚΕ.
Αφενός τα σημάδια αμφισβήτησης των επιλογών του ΚΚΕ στο μαζικό κίνημα γίνονται όλο και ποιο πολύ ορατά.Δέν προέκυψαν εσχάτως με τις γνωστές αποχωρήσεις.Εδώ και αρκετό χρόνο μέλη και στελέχη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ εφαρμόζουν με το "στανιό" στο μαζικό κίνημα μία πρωτοφανή τακτική η οποία ισοφαρίζει την κριτική και την αποδοκιμασία στις συνδικαλιστικές παρεμβάσεις και τα σχήματα της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς με τα αστικά κόμματα και παρατάξεις.Παράλληλα,η γενίκευση της διάσπασης και του διαχωρισμού σε όλα τα μέτωπα και η δημιουργία κομματικού "κινήματος" δοκιμάζεται πολύ σοβαρά στην βάση του ΚΚΕ.
Η προσπάθεια τόσο στενού και ασφυκτικού ελέγχου απο την ηγεσία του ΚΚΕ των κινημάτων ποτέ δεν είχε εκφραστεί τόσο έντονα,κάθετα και απόλυτα.Η ένταση της επίθεσης,ωριμάζει στους εργαζόμενους την άποψη που θέλει ένα ενωτικό,ταξικό και αποφασισμένο για ανατροπές εργατικό και λαϊκό κίνημα,κάτι που η ηγεσία του ΚΚε φαίνεται να φοβάται και να απεύχεται.

Είναι ακατανόητη για παράδειγμα η διάσπαση των γενικών συνελεύσεων και των επιτροπών αγώνα στα παν/μια και τα ΤΕΙ,σε  μία εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο και σε ένα χώρο με ισχυρή παρουσία της επαναστατικής αριστερά και δυνατοτητες κλονισμού της κυβερνητικής πολιτικής.
'Οπως ακατανόητη είναι (με όρους κινήματος)η αποχώρηση του ΠΑΜΕ απο το ΣΕΦΚ και η προετοιμασία  αντίστοιχου κλίματος σε άλλους συλλόγους και σωματεία με ισχυρή αντικαπιταλιστική αριστερά.

Στην ίδια κατεύθυνση είναι και τα τελευταία δημοσιεύματα του Ριζοσπάστη,αναφορικά με τα πρωτοβάθμια σωματεία και τις πρωτοβουλίες τους.

Η ηγεσία του ΚΚΕ ξέρει πολύ καλά ότι σε περιόδους όξυνσης της ταξικής πάλης,ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣΕΙ με τις μορφές και τις μεθόδους του παρελθόντος.

Αυτό φάνηκε (παρότι δέν έχει καμία σχέση με την τρέχουσα περίοδο και χωρίς τα χαρακτηριστρικά πρωτογενούς  ταξικής αντιπαράθεσης)το Δεκέμβρη του '08,όπου για να βγεί απο την απομόνωση,στόχευσε και πάλι Αριστερά,χρησιμοποιόντας τη λάσπη για να χτίσει το εσωτερικό του και για να "λερώσει" τους αντιπάλους του.

Σε τέτοιες περιόδους σάν αυτή που διαφαίνεται,το ΚΚΕ δέν μπορεί να διαχειριστεί με αποτελεσματικότητα την οργή και το πάθος που αναπτύσεται στις λαϊκές μάζες.Η συνεχής αναφορά στην "αποφασιστική μάχη" και την "τελική αναμέτρηση", φαντάζουν σάν βρυχυθμοί φυλακισμένου λέοντα,όταν δέν συνοδεύονται απο αντίστοιχες δράσεις και πρακτικές που να οξύνουν την αντιπαράθεση και να "εκπαιδεύουν" στον ταξικό, πόλεμο που μας έχουν κηρύξει.

Οι κρίσιμες επιλογές της ηγεσίας του ΚΚΕ,φαίνεται να αποστρέφονται την ανάσα της εξεγερτικής τάσης των μαζών που είναι καί ορατή καί δυνατή στους δρόμους και τις απεργίες.Η υπαρκτή αυτή τάση  συγκρούεται με την αντίληψη που κυριαρχεί στο εσωτερικό του, για την αυθόρμητη δράση  και τη δυνατότητα επιρροής και κυριαρχίας στην ενθερμό πράξη και το περιεχόμενο της επαναστατικής πρωτοπορίας.

Σε κάθε περίπτωση θα είναι τραγικό λάθος να εμπλακεί ο κόσμος της Επαναστατικής Αριστεράς στα Παν/μια και αλλού σε μία αντιπαράθεση με τους αγωνιστές του ΚΚΕ και της ΚΝΕ με αυτό το περιεχόμενο και αυτά τα χαρακτηριστικά.

Η αναγκαιότητα της ταξικής ενότητας πρέπει να κυριαρχήσει απέναντι σε μία διχαστική και  παραπλανητική αντιπαράθεση που στήνεται σε κομματικά ντουβάρια και έξω απο τις ανάγκες της περιόδου και τις προτεραιότητες του κινήματος και της συγκυρίας.

Δέν έχουμε κανένα λόγο να απολογηθούμε στη ΣΩΤΗΡΙΑ ΒΑΣΙΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ.

Η Σωτηρία ήταν και παραμένει στο κάδρο των πρωτύπων μας.Όχι ταριχευμένη σε πλακέτες και χρυσά περιτυλίγματα,αλλά ζωντανή,στην καθημερινή ταξική πάλη,έξω απο τα εργοστάσια,στους δρόμους του αγώνα και της σύγκρουσης με την εργοδοσία,την κυβέρνηση την αστική πολιτική και τους μηχανισμούς της.

Εκεί την τιμάμε σήμερα τη Σωτηρία Βασιλακοπούλου,όπως το Νίκο Τεμπονέρα,τον Κουμή και την Κανελλοπούλου και όλους τους αγωνιστές που έδωσαν τη ζωή τους για να πάμε ένα βήμα πιό μπροστά.

Η Σωτηρία Βασιλακοπούλου,όπως ο Αρης Βελουχιώτης,ο Νίκος Μπελογιάννης και  όσοι θυσιάστηκαν για οράματα,αξίες και ιδανικά δέν ανήκουν σε καμία ηγεσία και σε κανένα μηχανισμό.
Ανήκουν στην συλλογική μνήμη,το ιστορικό δίδαγμα και παράδειγμα που διαμορφώνει η δύναμη της θέλησης και της ταξικής συνείδησης.
Ανήκουν στο ιστορικό κεκτημένο της  εργατικής τάξης,το λαϊκού κίνηματος και της Αριστεράς.
Η προσπάθεια να ταυτιστούν διαχρονικά και apriori τα πρόσωπα με τους τίτλους και τα σύμβολα,χωρίς περιεχόμενο και ουσία για να φορτίσουν συναισθηματικά τους αγωνιστές και να θολώσουν τα πολιτικά και ιδεολογικά ζητούμενα της περιόδου,είναι μία πρακτική βαθιά αντιδιαλεκτική που παραπέμπει περισσότερο σε θρησκευτική σέχτα και λιγότερο σε κομμουνιστική οργάνωση.

Γιατί οι Κομμουνιστές δέν υπερασπιζόμαστε εικόνες και αγάλματα υπερασπιζόμαστε ιδέες και συμφέροντα. 

"Κόκκινοι" χαμαιλέοντες με μπλέ και πράσινες ρίγες.

Aλλοιώσαμε το λογότυπο της ανακοίνωσης για να μήν προκαταβάλλουμε τη στάση του αναγνώστη και παραθέτουμε ολόκληρη την ανακοίνωση,για να γίνει φανερό πώς οι καθεστωτικές συνδικαλιστικές παρατάξεις αλλάζουν τακτική στη συγκυρία και υιοθετούν ύφος και λόγο "αριστερό" προκειμένου να συμπλεύσουν με τις πλειοψηφούσες διαθέσεις στο χώρο τους.

Αυτή η πρακτική είναι αυτονόητο ότι δέ σκοπεύει μόνο να συντηρήσει εκλογικά τον καθεστωτικό συνδικαλισμό ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ που κρατάει καθηλωμένο το εργατικό κίνημα .

Πρίν απ'όλα σκοπεύει να επηρεάσει και να κατευθύνει την κίνηση των αγανακτισμένων εργαζομένων σε ήπιες,ανέξοδες και αδιέξοδες πρακτικές,αντιδράσεις και αγωνιστικές  κορυφώσεις,που θα ακυρώνουν στην ουσία,τη δυνατότητα μιάς αποτελεσματικής και νικηφόρας αντεπίθεσης.

Η αστική τάξη είναι προφανές ότι έχει ενεργοποιήσει όλα τα μέσα που έχει,για να  αντέξουν τα χαλινάρια της,που κρατούν καθηλωμένες τις λαϊκές και εργατικές συνειδήσεις. 
Τα κόμματα της,ξεπουλημένοι συνδικαλιστές,ΜΜΕ,κατασταλτικοί και εργοδοτικοί μηχανισμοί,επιδιώκουν να φοβίσουν,να παραπλανήσουν,να αναστείλουν,να αλλοιώσουν και να καθηλώσουν την μαζική κίνηση των εργαζομένων.

Οι αντιδράσεις στο συνδικαλιστικό τοπίο έχουν αρχίσει να γίνονται εκρηκτικές ακόμη και στο χώρο του κυβερνητικού στρατοπέδου.Πολλές... ΠΑΣΚΕ έχουν διαχωρίσει τη θέση τους,απο την κυβερνητική πολιτική είτε ώς γνήσια αντίδραση σε αυτήν είτε αναγκασμένες κάτω απο την πίεση που δέχονται απο την εκλογική τους βάση.Αντίστοιχα,με μεγαλύτερη ευκολία,καθώς η αντιπολιτευτική τακτική το ευννοεί και η ΔΑΚΕ.

Σε κάθε περίπτωση δέν πρέπει κανείς να αγνοεί αυτές τις διεργασίες.Όσο λάθος είναι αυτό όμως ,άλλο τόσο άστοχο είναι και να τις αποθεώνει.

Στο τοπίο που έχει διαμορφώσει η  επίθεση της αστικής τάξης,είναι φανερό  ότι η κυρίαρχη στρατηγική για να μπορέσει να διατηρεί τις προσβάσεις που έχει στο εργατικό κίνημα,πρέπει να "ανεχτεί" τις διαφοροποιήσεις και τις παρεκτροπές,που όχι μόνο δέν αμφισβητούν ουσιαστικά και σε βάθος την αστική πολιτική,αλλά πολύ περισσότερο δέν προτείνουν ένα αγωνιστικό και διεκδικητικό σχέδιο που θα την ανατρέπει.

Αυτό είναι φανερό στην ανακοίνωση που παραθέτουμε.Μπορεί να μιλάει για τα αυτονόητα,αλλά καλύπτεται πίσω απο θολές διαπιστώσεις με πολλαπλές ερμηνείες,αλλά πάνω απ'ολα δέν προτείνει ούτε πολιτικά ούτε διεκδικητικά απολύτως τίποτε.

Αντίστοιχα πολλές ...ΠΑΣΚΕ όχι τόσο αθώα και όχι τόσο αυθόρμητα φαίνονται έτοιμες να εισβάλουν στα χειμερινά ανάκτορα με κοντά παντελονάκια,ανεμίζοντας τα λάβαρα ενός θολού αγώνα με απροσδιόριστο αντίπαλο και αδιευκρίνιστες αιτίες.

Στόχος τους είναι η εξάντληση των αγωνιστικών αποθεμάτων,της αγανάκτησης και της οργής στα μονοπάτια της απογοήτευσης,της ηττοπάθειας και τελικά της παραίτησης και του ατομισμού.

Είναι καθήκον μας η αποκάλυψη του ρόλου και του λόγου αυτής της μεταστροφής.

Όχι καταγγέλοντας και αφορίζοντας δογματικά,οποιαδήποτε διαφοροποίηση απο την κεντρική γραμμή της υποταγής και του συμβιβασμού που έχει χαράξει η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ.Αλλά επιδιώκοντας να "παρασύρουμε" την όποια διαφοροποίηση σε αγωνιστικό πλαίσιο με ταξικό,ριζοσπαστικό περιεχόμενο αιτημάτων και σε ανατρεπτική πορεία με την κυβέρνηση,το γράμμα και το πνεύμα του Μνημονίου και των πολιτικών του.

Όρος και τεκμήριο,είναι η στάση απέναντι στη δυνατότητα ανατροπής του υπαρκτού συνδικαλισμού της συναίνεσης και της υποταγής και η συστράτευση σε ένα κοινό και ενωτικό μέτωπο που θα αμφισβητεί την πορεία και τα χαρακτηριστικά του.

Τώρα και Χαφιέδες;

Ένδειξη απο παλιότερη ανάρτηση στη σελίδα του
ΠΑΜΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ της Πάτρας..

Όλα τα υπόλοιπα απίθανα-εμπαθή και κομπλεξικά επίθετα που προσάπτει η ψυχοπαθής ηγεσία του ΠΑΜΕ ΠΑΤΡΑΣ στην ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α και άλλες δυνάμεις της Αριστεράς,θα μπορούσαν να αγνοηθούν στα πλαίσια της  κουλτούρας που καλλιεργεί επιμελώς και συστηματικά η ηγεσία του ΚΚΕ.

Αλλά το γεγονός ότι στην ανακοίνωσή του παραβλέπει με εξοργιστικό τρόπο να καταγγείλει την πρωτοφανή αγριότητα των δυνάμεων καταστολής στην πορεία του Πολυτεχνείου στην Πάτρα και αντ'αυτού να καταγγέλλει τα θύματά της,μόνο ώς πολιτική τύφλωση μπορεί να ερμηνευθεί.

Εκεί όμως που ξεπερνιέται κάθε όριο,είναι ο χαφιέδικος τρόπος που αναφέρεται στο "Παράρτημα" και στην αναφορά περι ΔΙΑΚΙΝΗΣΗΣ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ σε αυτό,προτρέποντας στην ουσία την αστυνομία να προβεί σε έρευνες και ελέγχους,διαμορφώνοντας το υπόβαθρο για τη στοχοποίηση  ενός  κοινωνικού χώρου.
Όπου λοιπόν δέ φτάνει το μάτι της αστυνομίας προλαβαίνει η ...γλώσσα του ΠΑΜΕ Πάτρας.;Ας τους μαζέψει η ηγεσία τους ή αλλιώς ας δικαιολογήσουν γιατί χρησιμοποιούν μεθόδους που στην Αθήνα συναντάμε απο την απέναντι,σκοτεινή πλευρά.
Όλα αυτά δέν προκαλούν μόνο θλίψη,μιάς και εκπορεύονται απο συναγωνιστές,αλλά και απορία μίας και εκτοξεύονται την ώρα που η ψυχολογική και ουσιαστική ενότητα στο κίνημα και στους αγώνες  δέν είναι μόνο όρος για την ανατροπή της επίθεσης,αλλά προβληματισμός και απαίτηση μιάς μεγάλης μερίδας του κόσμου του αγώνα και της Αριστεράς.

Τα σχετικά αποσπάσματα απο τη σελίδα pamepatras.blogspot.com:

Τα συνδικαλιστικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, οι δήθεν «αντιεξουσιαστές», μαζί με τον δήμαρχο που στήριξε μερίδα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, μαζί με τον ΣΥΝ, τον Κουβέλη και το Λάος, και η λεγόμενη «Ανταρσύα» πορεύτηκαν μαζί σε μια πορεία «τιμής» για το Πολυτεχνείο!! Νωρίτερα στο πλαίσιο του «γιορτασμού» κάψανε μερικούς κάδους, πέταξαν πέτρες, στήσανε το σκηνικό που θα επέτρεπε την απόκρυψη της μεγαλειώδους εργατικής-λαικής διαδήλωσης που οργάνωσε το ΠΑΜΕ, καθώς και την κατασυκοφάντηση των μηνυμάτων της παλλαϊκής εξέγερσης του Νοέμβρη. Πότε θα σταματήσει το τοπικό ΠΑΣΟΚ να στεγάζει με έξοδα των Πατρινών εργαζομένων το παρακράτος στο παράρτημα;

Το ΠΑΜΕ έτσι κι αλλιώς θα ενημερώσει την εργατική και το λαό, με πλατιά καμπάνια, αποκαλύπτοντας τους μηχανισμούς που οργανώνουν, στηρίζουν και εκτρέφουν το αυγό του φιδιού μέσα στο δημαρχιακό μέγαρο, τη Γεροκοστωπούλου και το Παράρτημα.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗ, ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΜΕΝΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΑΝ ΞΑΝΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΠΟΥ ΟΡΓΑΝΩΣΕ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΜΕ ΤΙΣ «ΣΥΜΜΑΧΕΣ» ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΥ.

Το γεγονός ότι τα κλειδιά του ιστορικού χώρου του Παραρτήματος έχουν παραδοθεί σε ομάδες που κάνουν διακίνηση ναρκωτικών και σε παρακρατικούς προβοκάτορες, επαγγελματίες κουκουλοφόρους που πετάνε πέτρες και καίνε κάδους, δίνοντας πολύτιμα όπλα και επιχειρήματα στην μαύρη κυβερνητική προπαγάνδα, εξηγεί το γιατί η δημοτική και νομαρχιακή πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ στεγάζει αυτές τις ομάδες. Εξηγεί το ποιος έχει συμφέρον και τρίβει τα χέρια του από αυτές τις πρακτικές. Γιατί δεν βγάζει κιχ ο νέος δήμαρχος ή μήπως ήταν κι αυτός στην «συγκέντρωση του πετροπόλεμου και των καμένων κάδων» που οργάνωσε το ΠΑΣΟΚ και οι ομάδες που καθιερωμένα πλέον συμμαχούν και πορεύονται μαζί του; Γιατί ο κύριος Δημαράς δεν δεσμεύεται για την αποπεράτωση των εργασιών στον ιστορικό χώρο του Παραρτήματος και την απόδοση του στους οργανωμένους φορείς του εργατικού-λαικού κινήματος;

Για παράδειγμα όταν τα παιδιά της «Ανταρσύας», μαζί με το ΠΑΣΟΚ παίζανε πετροπόλεμο με τα ΜΑΤ, συνδικαλιστές και εργαζόμενοι έκαναν μαζική παράσταση διαμαρτυρίας σε ιδιωτικό συνεργείο καθαρισμού το οποίο χρωστά δεδουλευμένα μηνών σε δεκάδες εργαζόμενες μητέρες.

Διαβάστε περισσότερα στο pamepatras.blogspot.com

See this Amp at http://bit.ly/bV8USY

"Φυσάτε".... γιατί χανόμαστε!!.

Αυτή η αφίσα θα μπορούσε να είναι προφητική.!!
Θα μπορούσε να τοιχοκοληθεί έξω απο σπίτια ανέργων,έξω απο σχολεία,νοσοκομεία και δημόσιες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας. Θα μπορούσε να κολληθεί έξω απο σιδηροδρομικούς σταθμούς,λιμάνια και αμαξοστάσια.

Θα μπορούσε όμως να θυροκοληθεί ακόμη και έξω απο τη βουλή ή το Μαξίμου.Όχι απο τον…φρούραρχο,αλλά απο τους διαδηλωτές που θα ψάχνουν να βρούν τους υπεύθυνους που έφτασαν τη χώρα στην καταστροφή και το λαό της στην απελπισία.

Το “δυστύχημα” είναι ότι μας καλεί να “μαυρίσουμε τους κυβερνητικούς υποψηφίους”, υπονοώντας σαφώς για την υπερψήφιση των δεξιών σε δήμο και περιφέρεια.Οι γνωστοί-γνωστοί προβοκάτορες που βγαίνουν με διαφορετικές ενδυμασίες κάθε φορά,τώρα ντύθηκαν το ανέκδοτο “δεξιός-αντιμνημόνιος”.Μα πόσο μαλάκες μπορεί να μας θεωρούν.

Το Μνημόνιο είναι συγκεκριμένο και σαφές και δέν είναι …ιδέες,είναι πολιτική με το π(για το) ΚΕΦΑΛΑΙΟ,(πού βάζεται τον τόνο;).

Το Μνημόνιο,η συμφωνία δηλαδή που κάναμε με τους πιστωτές της χώρας για να πάρουμε δάνειο 110 δις,έγινε όχι για να ζήσει η χώρα,αυτά είναι παπαριές που γράφουν στο γιωργάκη για να μας τα λέει πειστικά και να νανουρίζει τους αδαείς.Oύτε ο ίδιος δέν (πρέπει να τα)πιστεύει,αφού αυτά που μας δίνουν με το ένα χέρι,με το άλλο μας τα παίρνουν για να ξεχρεώσουμε παλιότερες ομολογιακές υποχρεώσεις.

Το  Μνημόνιο είναι πολιτική περικοπών σε κοινωνικές δαπάνες. Υγεία,παιδεία,πρόνοια,συγκοινωνίες.Διαφωνεί σε αυτά η ΝΔ;Δέν τα εφάρμοσε;Θεωρεί ότι μπορεί να βρεί χρήματα απο το κεφάλαιο,την εκκλησία,τις τράπεζες και τους εφοπλιστές;

Το Μνημόνιο σημαίνει περικοπή θέσεων εργασίας,κόψιμο επιδομάτων,μισθών και κατακτήσεων.Σημαίνει ελαστική εργασία,φτηνή και χωρίς δικαιώματα.Διαφωνεί με αυτά η Ν.Δ;Δέν τα εφάρμοσε;Θεωρεί ότι μπορεί να βρεί χρήματα αυξάνοντας τη φορολογία στο κεφάλαιο,εθνικοποιόντας τις τράπεζες,δημεύοντας την περιουσία όσων χρωστούν,και θεσπίζοντας φόρο στα εκκλησιαστικά έσοδα;.Θα υπερασπιστεί τους ανέργους και τα επιδόματά τους;Θα απαγορεύσει τις απολύσεις;Θα σταματήσει την κατάργηση υπηρεσιών  του δημοσίου;Θα αντισταθεί στις απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και την αποψίλωση του ανθρώπινου δυναμικού απο τομείς και υπηρεσίες που είναι νευραλγικές για την εξυπηρέτηση του πολίτη και την λειτουργία του κοινωνικού του (κατα το δικό τους σύνταγμα)ρόλου;

To Μνημόνιο σημαίνει σύγκρουση με την κοινωνία.Είναι η συμφωνία του ελληνικού κεφαλαίου,της κυβέρνησής του με τους διεθνείς συνεργάτες του που συμφώνησαν να εξαντλήσουν τους εργαζόμενους,να κατακλέψουν οικονομίες,κόπους,δημόσιες υπηρεσίες και κοινωνικά αγαθά, για να εισπράξουν τα δάνεια τους τόκους και ατα πανοτόκια τους.Θα συγκρουστεί με αυτά η Ν.Δ;

Το Μνημόνιο δέν είναι ζιβάγκο φιλολαϊκής μεταμόρφωσης,ούτε δούρειος ίππος για συμμαχίες και ανακατατάξεις στο πολιτικό σκηνικό και τις παραταξιακές του εκδοχές, δεξιές ή …”αριστερές”.

Η πολιτική ενάντια στο Μνημόνιο είναι σύγκρουση με το κεφάλαιο,τους πολιτικούς εκφραστές και τους κοινωνικούς του συμμάχους.Και είναι σύγκρουση στην καρδιά των κοινωνικών ανακατατάξεων που επιχειρεί να επιβάλλει με βίαιο και πρωτοφανή τρόπο.
Και έτσι πρέπει να πολεμηθεί.
Μπορεί να μήν είναι η αποκλειστική και μοναδική πολιτική του κεφαλαίου,μπορεί να αμφισβητηθεί στα σημεία,στην ένταση και τη διάρκεια για να αποδυναμώσει τις κοινωνικές αντιδράσεις και να αποφύγει εκρήξεις.Αυτό που δέν γίνεται να αμφισβητηθεί απο καμιά πλευρά του κεφαλαίου,των κομμάτων και των λοιπόν αντιΜηνμονιακών,είναι η επίθεση ενάντια στην εργαζόμενη κοινωνία.

Μή μας παραμυθιάζουν λοιπόν όσοι “σκίζονται” ενάντια στο Μνημόνιο,γιατί μόνο γέλια προκαλεί η εικόνα του ..Κικίλια,του Κακλαμάνη και του Ψωμιάδη, να ξιφουλκεί στα παράθυρα και να καλεί τους ψηφοφόρους να ψηφίζουν αντιΜνημονιακά,οι καραγκιόζηδες(συγνώμη στον καραγκιόζη που ήταν τίμιος και ειλικρινής).
Γι'αυτό  τους μαυρίζουμε ενεργητικά και στο 2ο γύρο.Καί το ΠΑΣΟΚ  καί τη ΝΔ καί τα παραπαίδια τους ΛΑ.ΟΣ και ΔΗΜ.ΑΡ.

Πού πήγε εκείνος ο φόβος που είχαν όλοι αυτοί πρίν απο μερικούς μήνες,που τους έκανε να  τρέμουν να κυκλοφορήσουν,που κρύβονταν απο την οργή και την αγανάκτηση του κόσμου;

Φυσάτε να το φουντώσουμε πάλι γιατί δέ μας βλέπω καλά.!

Ταξική Ενότητα-Εργατική Ανασυγκρότηση-Αντικαπιταλιστικός Προσανατολισμός.

Δέν είναι πλέον είδηση η επιλογή του συμβιβασμού και της οπισθοχώρησης που έχει υιοθετήσει και φανατικά στρατευθεί η ηγεσία της ΓΣΕΕ με βασικό εκφραστή τον πρόεδρό της.Σε κάθε μεγάλη πρόκληση για το εργατικό κίνημα,η ηγετική της ομάδα δέν ήταν απλά πίσω απο τις ανάγκες του αγώνα και των προκλήσεων,αλλά υπονόμευε,καθυστερούσε,πάγωνε και δέν στήριζε στην πράξη και μαχητικά καμία απεργία,κανένα συλλαλητήριο,καμία αντίδραση.

Δέν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά και έτσι πρέπει να το αντιλαμβανόμαστε,όχι μόνο επειδή η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ελέγχεται απο τα 2 αστικά κόμματα εξουσίας,αλλά επειδή η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ,δέν  εκφράζει τίποτε παραπάνω πλέον απο ένα βαθιά ενταγμένο στην αστική δαστρωμάτωση τμήμα,που έχει αποδεχτεί,(και έχει συμφέροντα απο αυτό)τις βασικές αρχές των νόμων της καπιταλιστικής αγοράς,έχει προσδεθεί πλήρως μέσα απο κρατικές θέσεις και αξιώματα στη νομιμότητα της αστικής εξουσίας και είναι ολοκληρωτικά εξαρτώμενο απο την κομματική-πολιτική και ιδεολογική αντίληψη των αστικών κομμάτων απ'όπου και αναπαράγεται.

Με την έννοια αυτή δέν πρέπει να περιμένουμε,απο αυτές τις ομάδες,τίποτε που να μπορεί να διαμορφώσει όρους και προϋποθέσεις ανατροπής της αστικής επίθεσης.Δέν πρέπει να περιμένουμε τίποτε που να μπορεί να αμφισβητήσει με μάχιμο τρόπο και απο ριζοσπαστικές θέσεις την στρατηγική που έχει χαράξει ο αντιδραστικός συνασπισμός που εκφράζει η κυβέρνηση μέσα απο το Μνημόνιο και τα μέτρα που κατασπαράσουν το εργατικό εισόδημα και καταργούν δικαιώματα και κατακτήσεις αιώνων.

Το τελευταίο "κατόρθωμα" της ομάδας που ηγείται ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ,να κυρήξει απεργιακό σιωπητήριο μέσω του Reuters (για να ησυχάσουν οι ...αγορές),δέν πρέπει να προκαλεί οργή και αγανάκτηση,τουλάχιστον λιγότερη απο την υπογραφή της σύμβασης με τον ΣΕΒ.Αποκαλύπτει και συμπληρώνει με τον καλύτερο τρόπο την ένταξη αυτής της ομάδας στον ενιαίο κυβερνητικό σχεδιασμό (κοινωνικό και επικοινωνιακό),που στόχο έχει να ευνουχίσει κάθε εργατική διεκδίκηση,να επιβάλλει κλίμα εργασιακής ειρήνης που θα ενισχύσει(τάχα)τις επενδύσεις και να απομονώσει όλους εκείνους τους κλάδους που βρίσκονται ή είναι στη διαδικασία για κινητοποιήσεις.Με αυτό τον τρόπο προδίδει στην πράξη και με τον πλέον χυδαίο τρόπο τους εργαζόμενους στη ΔΕΗ που θα κληθούν να υπερασπιστούν το δημόσιο χαρακτήρα της επιχείρησης που θα αρχίσει να ξεκοκαλίζει η κυβέρνηση με τους "επενδυτές",τους εργαζόμενους στον ΟΣΕ  που διεκδικούν να μήν πουληθεί ο δημόσιος σιδηρόδρομος και να μήν πεταχτούν στο δρόμο συνάδελφοί τους,τους εργαζόμενους στους ΟΤΑ,τους χιλιάδες απολυμένους  συμβασιούχους.Η δημόσια και ανοιχτή παραδοχή της λογικής του μονόδρομου του Μνημονίου,που υπερασπίζεται ο Παπανδρέου,δέν εκφράζει μονάχα την υποταγή στην πιό βάρβαρη και ανελέητη επίθεση που έχει δεχτεί η εργατική τάξη μετά τον πόλεμο.Ερμηνεύει με τον ποιό σαφή τρόπο το χάσμα που χωρίζει τη δυνατότητα ανατροπής του Μνημονιου και της αστικής επίθεσης,με την πρακτική της "παράδοσης των όπλων".Έρχεται να ενισχύσει και να παγιώσει την τάση της υποταγής στην κυριαρχία του κεφαλαίου,που υπάρχει στην κοινωνία και στους εργαζόμενους.Επιχειρεί να εξουδετερώσει κάθε επίδοξη σπίθα που θα αμφισβητήσει τις κυρίαρχες επιλογές του κεφαλαίου,κάθε φωνή που θα επισκιάσει τις κραυγές που καλούν την κοινωνία να συνθηκολογήσει με τους γύπες τοκογλύφους,τα εγχώρια και ξένα αρπακτικά που καλεί η κυβέρνηση να επενδύσουν πάνω στο πτώμα της εξουθενωμένης και αδύναμης(ελπίζει) κοινωνίας να αντιδράσει. Η παραδοχή άλλωστε του φόβου "μή θεσμικών" αντιδράσεων απο την πλευρά του κόσμου της ανεργίας και της επισφάλειας,ερμηνεύει παράλληλα και τον ενδόμηχο φόβο των εξεγέρσεων που κάθε υπάλληλος του καθεστώτος καλείται να εξουδετερώσει,αφού γι'αυτό εξαργυρώνεται.

Η κριτική και η στάση μιάς αντικαπιταλιστικής-εργατικής αντίληψης στο εργατικό κίνημα,δέ μπορεί να εξαντλείται στην καταγγελία της ανεπάρκειας και της αδράνειας της ηγετικής ομάδας της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.Βεβαίως δέ μπορεί να δημιουργεί αυταπάτες ότι μπορούν αυτές οι ομάδες να ηγηθούν ενός κινήματος ανατροπής,ενός εργατικού ξεσηκωμού που θα υπερασπιστεί τα δικαιώματα,θα διευρύνει τις κατακτήσεις και θα επιβάλλει  πολιτικές,θεσμικές και κοινωνικές αλλαγές για το συμφέρον της κοινωνικής-εργατικής πλειοψηφίας.Δέ μπορεί να κρατά στάση ανοχής-αναμονής(απο δυνάμεις της αριστεράς)απέναντι στην αδράνεια και την υπονόμευση των εργατικών αγώνων. Δέ μπορεί τέλος να αφήνει ή να αναμένει την πρωτοβουλία των κινήσεων σε μία νοθρή και απρόθυμη φάρα γραφειοκρατών,που αισθάνονται μεγαλύτερη άνεση στα lobby των Αθηναϊκών ξενοδοχείων,απ'ότι στις πλατείες και τους δρόμους των αγώνων.Η επίσημη και οριστική (δια στόματος του προέδρου της ΓΣΕΕ)ένταξη στη συμμαχία των προθύμων του ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ και κυβέρνησης,όσο και εάν προσπαθεί να τα μπαλώσει μετά το σάλο που προκάλεσαν τα λεγόμενά του,πρέπει να αντιμετωπίζεται ώς τέτοια.Ως εχθρική!.

Η γραμμή της ενωτικής ταξικής και ριζοσπαστικής αντίληψης στο εργατικό κίνημα για να κατορθώσει να αποκτήσει αξιοπιστία και ανταπόκριση στους εργαζόμενους πρέπει να διαχωριστεί απο τη λογική που υπερασπίζεται το Μνημόνιο και ακολούθως τα μέτρα και τις πολιτικές που απορρέουν απο αυτό( αυτών που τα εφαρμόζουν και τα στηρίζουν),όχι μόνο και κατ'ανάγκη χωροταξικά.Χρειάζεται να υπερασπιστούμε την ταξική ανεξαρτησία και την οργανωτική αυτοτέλεια  των σωματείων.Να επιχειρήσουμε τη δημιουργία επιτροπών αγώνα σε κάθε σωματείο και συνδικάτο.Να διασχωρίσουμε πολιτικά,ιδεολογικά και ψυχολογικά τους εργαζόμενους απο την αστική πολιτική και τους εκφραστές της στο εργατικό κίνημα.Να προβάλλουμε την ένταξη των ανέργων στα σωματεία, να απαιτήσουμε την παραμονή αυτών που απολύθηκαν και να πρωτοστατήσουμε στη δημιουργία επιτροπών αλληλεγγύης στα πλαίσιά τους.Να τολμήσουμε τη δημιουργία σωματείων εκεί που δέν υπάρχουν,θεματικών συσπειρώσεων και πρωτοβουλιών.

Να διαμορφώσουμε αγωνιστικά πλαίσια που θα ανατρέπουν το κλίμα της υποταγής,θα ενεργοποιούν και θα συσπειρώνουν στην κατεύθυνση του αγώνα.Να ανακαλύψουμε μορφές δράσης που δέν προαπαιτούν το χάσιμο του μεροκάματου και δέν απολυτοποιούν την απεργία ώς μοναδικό και αποκλειστικό τρόπο αντίδρασης.Να προτείνουμε μορφές λειτουργίας των σωματείων που ενεργοποιούν τους εργαζόμενους στον τόπο δουλειάς,που αμφισβητούν τη  γραφειοκρατική δομή και λειτουργία των συνδικάτων,που δίνουν λόγο,αξία και εξουσία στη σκέψη,την άποψη, τη γνώμη και την εμπειρία του  εργαζόμενου.

Να εγκαινιάσουμε ένα πολιτικό-πολιτιστικό ρεύμα μάχιμης αμφισβήτησης και ενεργητικής δράσης για τα συμφέροντα της εργατικής πλειοψηφίας,με περιεχόμενο που θα δημιουργεί ρήγματα στην επίθεση του κεφαλαίου,θα μπορεί να συσπειρώνει ευρύτερες δυνάμεις,όχι στη βάση της κομματικής προέλευσης,αλλά με άξονα τις ανάγκες και τα δικαιώματα του σύγχρονου εργαζόμενου.Που θα είναι ανεξάρτητο απο την αστική πολιτική,ενάντια στον ταξικό συμβιβασμό,αντίθετο στην ενεργητική εκτόνωση των αγώνων.Θα αξιοποιεί τα όρια και τις αντιφάσεις της καθεστωτικής αριστεράς στο εργατικό κίνημα,όχι για επιβεβαίωση και διαχωρισμό σε άλλα πεδία αλλά για να δοκιμάζει ενωτικές δράσεις και μαζικές αντιστάσεις,ενάντια στην εργοδοσία,την κυβέρνηση και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς.Θα υπερβαίνει τους διαχωρισμούς και θα τολμά να ρίχνει τα τεχνητά εμπόδια που στήνονται για να  οδηγήσουν τις αγωνιστικές διαθέσεις σε μοναχικές διαδρομές και τους ριζοσπαστικούς προβληματισμούς σε αδιέξοδες αντιπαραθέσεις.

Η γραμμή της ενωτικής ταξικής και ριζοσπαστικής αντίληψης στο εργατικό κίνημα δέ μπορεί να παραπαίει ανάμεσα στην  αγωνιστική παράκληση(ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) απο τη μιά και την ενωτική επίκληση(ΠΑΜΕ)απο την άλλη.Στο βαθμό που δέ διαμορφώνεται ένα σαφές αγωνιστικό πλαίσιο δράσης μέσα απο ανοιχτές διαδικασίες σωματείων,επιτροπών αγώνα,  δραστήριων εργατικών συλλογικοτήτων και ενεργών κοινωνικών παρεμβάσεων,η οποιαδήποτε προσπάθεια επιχειρεί να διαμορφώσει ένα τρίτο πόλο στο εργατικό κίνημα,θα σκοντάφτει στις κομματικές επιλογές και τις οργανωτικές προτεραιότητες των παραγόντων του.Χρειάζεται όμως όλος ο πλούτος και η πολυμορφία που μπορεί να σχηματίσει ένα κοινωνικό μέτωπο αντίστασης και ανατροπής της επίθεσης να συντονίζεται και να σηματοδοτείται με ενιαίο και διακριτό στην κοινωνία τρόπο.Κάτι που ούτε με τεχνητά μέσα μπορεί να γίνει,ούτε τη μορφή του κανένας μπορεί να προσχεδιάσει,ούτε πολύ περισσότερο το μοντέλο του χρειάζεται να επιβάλλει.

Οι δυσκολίες είναι προφανείς.Είναι σαφές ότι απέναντι σε μία εξόφθαλα και ξεδιάντροπη αποδοχή της κυρίαρχης πολιτικής,οι αντιδράσεις που εκπορεύονται απο το ΠΑΜΕ,μπορούν να φαντάζουν για μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας,οι μοναδικές και αποκλειστικές μορφές πάλης που μπορεί να εκφράσει η εργατική τάξη. Η αγωνιστική εξάντληση των αποθεμάτων σε ελεγχόμενες διαδηλώσεις,σποραδικές και ασύνδετες αντιστάσεις,σε ασφυκτικό κλοιό και με επίκληση νίκης στα πλαίσια της πλήρους κομματικής επικράτησης,μπορούν να απογοητεύσουν την κοινωνία,να υπονομεύσουν τη δυνατότητα νίκης των εργαζομένων σε επιμέρους μάχες, να ακυρώσουν ένα ενωτικό μέτωπο ανατροπής με ταξικά χαρακτηριστικά,ριζοσπαστικές μορφές πάλης και εργατικό περιεχόμενο.

Το τοπίο στο συνδικαλιστικό κίνημα θα αλλάξει.Οι παραδοσιακές μορφές συσπείρωσης που γνωρίσαμε μετά τη μεταπολίτευση φαίνεται ότι στο βαθμό και το μέτρο που η επίθεση περνάει και βαθαίνει,θα μετασχηματιστούν είτε σαν αποτέλεσμα κομματικών και συνδικαλιστικών επιλογών(διασπάσεις),είτε ώς πρωτογενή προσπάθεια των εργαζομένων να ανταποκριθούν στις νέες συνθήκες που διαμορφώνουν οι διαδικασίες των ΣΣΕ.

Η κάθε τάση στο εργατικό κίνημα θα φροντίσει να δώσει το δικό της στίγμα,περιεχόμενο και προοπτική στη νέα περίοδο.Η πιθανότητα να εκφραστούν τάσεις αμφισβήτησης των δύο κυρίαρχων ρευμάτων στο εργατικό κίνημα,να διαμορφωθούν όροι και προϋποθέσεις εδραίωσης μίας μάχιμης και ανατρεπτικής πολιτικής με θέσεις και δράσεις αντίστοιχες των απαιτήσεων της εποχής,θα είναι δυνατό εάν απο τώρα ανοίξει μία συζήτηση για τη μορφή,τα χαρακτηριστικά το περιεχόμενο και τους στόχους του εργατικού κινήματος στο τοπίο που διαμορφώνει η πάλη για την ανατροπή της αστικής επίθεσης.Οι δυνάμεις εκείνες που φιλοδοξούν να υπηρετήσουν ένα πολιτικό σχέδιο ανατροπής,ενάντια στο Μνημόνιο και τις επιταγές του,αλλά και αντικαπιταλιστικό με επαναστατικά χαρακτηριστικά,πρέπει να υπερβούν την εσωστρέφεια που προκαλούν οι αντιτιθέμενες προτεραιότητες και τα αλληλοσυγκρουόμενα προτάγματα.Η πρακτική και η δράση τους στο εργατικό κίνημα πρέπει να απεμπλακεί απο τις προθέσεις και τους σχεδιασμούς του κεντρικού πολιτικού σκηνικού και τις ενδοαριστερές χαρτογραφήσεις.Μία τέτοια πρακτική αναπαράγει τα φαινόμενα κρίσης και παρακμής που την  διαπερνούν,στο πεδίο της ταξικής πάλης,τη στιγμή ακριβώς που κάτι τέτοιο είναι καί περιττό και επιζήμιο.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΚΟΥΙΣΛΙΓΚΣ ΤΟΥ ΔΝΤ.

Δέν έχει τέλος η υποχωρητικότητα των συνδικαλιστών ηγετών αυτής της ΓΣΕΕ.

Σάν τα ψωριάρικα σκυλιά του δρόμου που όταν γρυλίζουν για τροφή και τα διώχνεις εκείνα βάζουν την ουρά στα σκέλια και κάνουν πίσω,έτσι και η ηγεσία της ΠΑΣΚΕ και των συνδιοικητών της ανώτατης κρατικής συνομοσποδίας.Ούτε αυτά τα φαιδρά και ξέπνωα αιτήματα που οι ίδιοι αποφάσισαν στη Χαλκιδική δέν είναι ικανοί να υπερασπιστούν.Ψάχνουν (και έχουν)συμμάχους στο ΣΕΒ και στο μαύρο μέτωπο των εργοδοτών που μαζί με το ΔΝΤ την Ε.Ε και την ΕΚΤ έστησαν στον τοίχο έναν ολόκληρο λαό που τον κακοποιούν και τον διασύρουν καθημερινά για να εξασφαλίσουν τα κέρδη και την  προνομιακή επιβίωσή τους στον παγκόσμιο καπιταλιστικό ανταγωνισμό και στην εγχώρια επικράτηση  τους.

Καταντά κοινοτυπία πλέον που κάθε εργαζόμενος όπου και αν ανήκει,ότι και αν επιλέγει πολιτικά ή συνδικαλιστικά έχει κατανοήσει ή τουλάχιστον έχει εκμυστηρευτεί στο διπλανό του.

Εάν υπάρχει η δυνατότητα να ανατραπεί αυτή η επίθεση,εάν υπάρχει η περίπτωση όχι να εκβιάσουμε αυτά που μας ανήκουν αλλά ακόμη και να διασώσουμε αυτά που κατακτήσαμε,δέ μπορούμε με αυτή τη ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ δέ μπορούμε με αυτά τα συνδικάτα,δέ γίνεται με αυτο το περιεχόμενο και τη λογική που υποχωρεί βήμα το βήμα,παραδίδει νόμο με το νόμο.
Η εξωφρενικά ραγιάδικη αντίληψη και πρακτική της συνδικαλιστικής ηγεσίας (που έφτασε μέχρι και μυστικές συναντήσεις με την τρόϊκα να κάνει) φαντάζει την αποστειρωμένη α(ντα)γωνιστικότητα του ΠΑΜΕ σαν το αντίπαλο και μοναδικό εναλλακτικό πρότυπο οργάνωσης,περιεχομένου και κλιμάκωσης των εργατικών αντιστάσεων.
Δέν είναι όμως.Και δέν είναι επειδή ακόμη και σε αυτό τον ελεγχόμενο και αποστειρωμένο αγώνα,όπως και στην ελεγχόμενη και αποστειρωμένη αδράνεια,εκφράζονται αντιδράσεις,αντιρρήσεις,αντιστάσεις και διαφωνίες,που ακούγονται και δυναμώνουν.
Το ζητούμενου ενός ανοιχτού,ανεξάρτητου ταξικού εργατικού κινήματος δέ μπορεί βέβαια να είναι στις παρούσες συνθήκες το πρώτιστο αίτημα,αλλά μπορεί και οφείλει να τίθεται το ζήτημα της ανασυγκρότησής του,απο σήμερα,σε νέα βάση με αιτήματα,μορφές και διαδικασίες που αμφισβητούν το σημερινό γραφειοκρατικό καθεστώς ανάθεσης,(κρατικής-εργοδοτικής)διαπλοκής και εγκατάλειψης των εργατικών συμφερόντων.     

Αυτό το κενό που διαμορφώνει η αναγκαιότητα,ταξικά,ενωτικής αποτελεσματικής,διαρκούς,ανεξάρτητης και ριζοσπαστικής δράσης με αγωνιστικό και αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο και στόχους,πρέπει να γεμίσει απο τα αριστερά πρίν καλυφθεί και ασθενήσει είτε απο την απαγοήτευση και την ηττοπάθεια,είτε απο τις δυνάμεις εκείνες που σχεδιάζουν πολιτικές λύσεις πάνω,έξω και ενάντια στη κοινωνική πλειοψηφία.