ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΥ - ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΓΗΣ
Το συνέδριό μας δεν είναι όπως τα προηγούμενα. Τα 3 χρόνια που μεσολάβησαν από το προηγούμενο τακτικό συνέδριο της Ομοσπονδίας σημαδεύτηκαν από τη μεγαλύτερη επίθεση που δέχθηκε η εργατική τάξη κι ο λαός μετά τον πόλεμο. Η επίθεση όμως αυτή δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί αν συνεχίζονται οι αυταπάτες για τις αιτίες της κρίσης και τα θολά σχέδια από την πλευρά των εργαζομένων.
Ήδη από το περασμένο συνέδριο είχαμε υποστηρίξει ότι η κρίση που ξεκίνησε το 2008 ήταν μια δομική κρίση του καπιταλισμού, από την οποία το σύστημα δεν έχει ανακάμψει παρά τις αντιδραστικές τομές που έχει επιχειρήσει. Απέναντι στις θεωρίες του καζινοκαπιταλισμού και της υπερβολικής χρηματιστικοποίησης της οικονομίας που μπορούσε να ξεπερασθεί μέσα από πολιτικές «ρύθμισης» ή αντινεοφιλελεύθερης διαχείρισης, είχαμε επισημάνει ότι οι δομικές κρίσεις θα επιχειρηθεί να ξεπερασθούν με συνολική επίθεση ενάντια στην εργασία και αντιδραστικές αλλαγές σε όλο το φάσμα της ζωής μας.
Η χώρα μας βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα γιατί αποτελούσε τον αδύναμο κρίκο στην διεθνή συγκυρία, συγχρόνως όμως επελέγη και σαν «πειραματόζωο» στην προσπάθεια επίλυσης σε αντιδραστική κατεύθυνση της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης. Το επίσημο πολιτικό σύστημα με κύριους εκφραστές το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ και με δεκανίκια το ΛΑΟΣ, τη ΔΗΜΑΡ, τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, ανέλαβε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των ξένων δανειστών και των εγχώριων εργοδοτών. Με αλλεπάλληλα Μνημόνια και νόμους οδηγεί στην κοινωνική καταβαράθρωση εκατομμύρια νεόπτωχους εργαζόμενους, ανέργους, καταστραμμένους μικροεπαγγελματίες. Η πολιτική τους αφορά μέτρα οικονομικών περικοπών, (μειώσεις μισθών και συντάξεων, κατάργηση δώρων, φορομπηξία και χαράτσια, μείωση αποζημίωσης κλπ) αλλά και αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις (κατάργηση συλλογικών διαπραγματεύσεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ελεύθερες απολύσεις, τεράστια λεηλασία δημόσιου πλούτου μέσω ιδιωτικοποιήσεων, πλήρης εμπορευματοποίηση του δημόσιου χώρου και της υπαίθρου, εκχώρηση των υπηρεσιών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, της παιδείας και της υγείας στο κεφάλαιο).
Όλα τα “μέτρα σωτηρίας” που πάρθηκαν με πρόσχημα δήθεν το Χρέος αποδείχτηκαν καταστροφικά για εργαζόμενους, άνεργους, συνταξιούχους και μικρομεσαίους. Είναι μεγάλο στοίχημα για το εργατικό κίνημα να ανατρέψει την πολιτική που οδηγεί στην αποικιοποίησης της χώρας και μετατροπής της σε Ειδική Οικονομική Ζώνη, το ξεπούλημα της Δημόσιας περιουσίας και την «κινεζοποίηση» των εργασιακών σχέσεων.
Απέναντι στην προαναφερόμενη επίθεση, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες στο τραπεζικό τομέα (σε επίπεδο Ομοσπονδίας αλλά και Συλλόγων) έδειξαν τη γύμνια τους και τη χρεωκοπία της αντίληψης τους. Γιατί η πολιτική του Κεφαλαίου δεν αφορούσε μια επιδείνωση του «εργασιακού συμβολαίου» αλλά την πλήρη ανατροπή του. Ακολούθησαν και συνεχίζουν την αδιέξοδη πολιτική του συμβιβασμού, και της υποταγής, που όλα αυτά τα χρόνια αποδυνάμωσε το συνδικαλιστικό κίνημα. Σε εποχές κρίσης χρεοκοπούν οριστικά τόσο οι πολιτικές ελεγχόμενου «συνδικαλιστικού εκβιασμού» όσο και η συνδιαχείριση. Μόνο μια συνολική εναντίωση εφ όλης της ύλης, μια τομή με το παρελθόν μπορεί να δώσει διέξοδο για τους εργαζόμενους.
Αυτή την διαφορετική πορεία δεν μπορεί να χαράξει η σημερινή ηγεσία της ΟΤΟΕ (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ) γιατί συνεχίζουν να διακατέχονται και να αναπαράγουν τις επιλογές του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού. Οι χρεωκοπημένες ηγεσίες των ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-Εργοδοτικών θα ακολουθήσουν την πορεία των χρεωκοπημένων πολιτικών τους φορέων που διαλύονται ή των χρεωκοπημένων τραπεζιτών με τους οποίους συνταυτιζόντουσαν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Στο συνέδριο της ΟΤΟΕ πρέπει να εκφραστεί η διαφορετική κατεύθυνση, με συνολική ρήξη με την ακολουθούμενη πολιτική, και τους φορείς της. Ακόμη και όσοι δεν συμφωνούν μαζί μας σε όλα, πρέπει να καταλάβουν ότι σήμερα για να επιτύχεις έστω και μικρές νίκες πρέπει να αμφισβητήσεις το σύνολο. Διαφορετικά ο δρόμος θα είναι ισοπέδωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων στις τράπεζες και πλήρη απαξίωση του συνδικαλιστικού κινήματος.
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ
Η καπιταλιστική κρίση ξεγυμνώνει τους υπερασπιστές της αρχιτεκτονικής στην οποία στηρίχθηκε το τραπεζικό σύστημα τα τελευταία χρόνια. Τραπεζίτες, Κόμματα (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ), «έγκριτοι» αναλυτές υποστήριζαν ότι η απελευθέρωση, οι αποκρατικοποιήσεις και ο ανταγωνισμός (π.χ πολλές ιδιωτικές τράπεζες, κλπ) είναι προς όφελος της οικονομίας και των καταναλωτών. Σήμερα οι χρεωκοπημένες τράπεζες παίρνουν πακτωλό από τα χρήματα του ελληνικού λαού, ενώ συγχρόνως βρίσκεται σε εξέλιξη το σχέδιο συγκεντροποίησης των τραπεζών, με διακηρυγμένο στόχο να μείνουν «2 ή 2,5 τράπεζες στην Ελλάδα», κι ας είναι ήδη το ελληνικό τραπεζικό σύστημα από τα πιο συγκεντροποιημένα στην Ευρώπη.
Τα επιχειρήματα ότι στην Ελλάδα το κράτος χρεοκόπησε τις τράπεζες και όχι οι τράπεζες το κράτος είναι πυροτεχνήματα για να συνεχίσουν οι τραπεζίτες (και το πολιτικό προσωπικό που τους στηρίζει) να κοινωνικοποιούν τις ζημιές και να ιδιωτικοποιούν τα κέρδη. Είναι κοινός τόπος ότι το τραπεζικό κεφάλαιο έχει παίξει καθοριστικό ρόλο την εποχή της καπιταλιστικής κρίσης – και στην εκδήλωσή της και στον τρόπο αντιμετώπισής της. Βρίσκεται στην καρδιά του καπιταλισμού, διαπλέκεται με τις άλλες μερίδες του κεφαλαίου (βιομηχανικό, εμπορικό, κατασκευαστικό, εφοπλιστικό, ΜΜΕ, κ.α. ) και γι αυτό στηρίζεται με νύχια και με δόντια από τους πολιτικούς υπηρέτες του (κυβερνήσεις και υπερεθνικές ενώσεις) εις βάρος των λαών σε Αμερική και Ευρώπη. Η συγκεντροποίηση του δε με την δημιουργία 3 ομίλων στην χώρα μας στόχο έχει το περιορισμό του εργατικού κόστους και την υποβοήθηση των μονοπωλιακών επιχειρήσεων. Συγχρόνως η εκχώρηση της Αγροτικής στο Σάλλα είναι σκάνδαλο, με δραματικές επιπτώσεις στο ξεκλήρισμα της αγροτιάς και μεγάλο κίνδυνο για την ελληνική γη και κατ΄ επέκταση για τους αγρότες.
Από την κατάρρευση της Lehmman Brothers το 2007, φτάσαμε οι αποτυχημένες τράπεζες της Ευρώπης από τον Οκτώβριο του 2008 μέχρι τον Οκτώβριο του 2011 να έχουν πάρει από τα κράτη 4,5 τρισ. ευρώ, ποσό που ισοδυναμεί με το ένα δέκατο του ετήσιου παγκόσμιου ΑΕΠ. Στην Ελλάδα οι επιδοτήσεις στις τράπεζες (συμπεριλαμβανομένου του ποσού των 50 δισ. της ανακεφαλαιοποίησης) φτάνουν στα 218 δισ. ευρώ ή περίπου 80% του ετήσιου ΑΕΠ. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών έχουν δοθεί 5,5 δις επί Αλογοσκούφη και άλλα 50 δις τώρα, παρότι το σύνολο των τοποθετήσεών τους σε ελληνικά ομόλογα όταν έγινε η αναδιάρθρωση δεν ξεπερνούσε τα 43 δισ. ευρώ. Επομένως μέσω της ανακεφαλαιοποίησης, της επιδότησης δηλαδή των τραπεζών με ζεστό κρατικό χρήμα, δεν καλύπτονται μόνο οι ζημιές από το PSI αλλά και οι απώλειες από μη εξυπηρετούμενα δάνεια λόγω ύφεσης και τις κακές επενδύσεις τους. Εκεί πάνε τα λεφτά των φορολογουμένων! Και να σκεφτεί κανείς ότι τα λεφτά που θα πάρουν είναι πολλαπλάσια από τη σημερινή χρηματιστηριακή αξία των τραπεζών (που είναι περίπου 4 δισ.).
Είναι εντελώς λάθος η άποψη που καλλιεργείται εντέχνως στην ΟΤΟΕ και σε Συλλόγους, ότι αν προχωρήσει η ανακεφαλαιοποίηση θα σωθούμε. Υποκρύπτει την αυταπάτη ότι αν ταυτιστούν με τα συμφέροντα των τραπεζιτών θα μπορέσουν να περισώσουν ορισμένα δικαιώματα. Η τοποθέτηση επιτρόπων του ΤΧΣ από τον Γενάρη του 2012 στις ανακεφαλαιοποιημένες Τράπεζες εκτός των άλλων θα μειώσει ακόμη περισσότερο τα περιθώρια διατήρησης εργασιακών κεκτημένων. Το συνδικαλιστικό κίνημα των τραπεζοϋπαλλήλων θα έπρεπε να διεκδικήσει δημόσιο τραπεζικό σύστημα με εργατικό-κοινωνικό έλεγχο για τράπεζες στην υπηρεσία του λαού και όχι των κερδοσκόπων και των τραπεζιτών.
