Ο ΑΡΗΣ ΖΕΙ στους αγώνες για τη Λευτεριά του Λαού!

Η συμφωνία της Βάρκιζας. 12/02/1945.

Για τον ηρωικό Δεκέμβρη του 1944

17 σφαίρες για μια ΕΠΟΝίτισσα

Η Ηρώ, μαζί με άλλους 49, μεταφέρεται στις 5 Σεπτεμβρίου 1944 στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Εκεί τη γάζωσε το εκτελεστικό απόσπασμα με τόσες σφαίρες όσα ήταν και τα χρόνια της, για παραδειγματισμό

→«Χάνει τα δίκαια του πολίτου εκείνος οπού έγινεν εντόπιος εις ξένον βασίλειον και δε βοηθεί την πατρίδα του κι απ’ εκεί, με όποιον τρόπον ημπορεί, αλλ’ αδιαφορεί εις τας προσταγάς της. Ομοίως κι εκείνος όπου δέχεται οφίκιον ή δούλευσιν ή χαρίσματα από χέρι τυράννου. Ο τοιούτος δε λέγεται πλέον πολίτης, αλλά προδότης…»

Της Κατερίνας Μπαλκούρα*

Δεκαεφτά σφαίρες για έναν άγγελο ήταν ο τίτλος μιας ελληνικής ταινίας το 1981, που μιλούσε για την αληθινή ιστορία ενός μικρού κοριτσιού που αποτέλεσε παράδειγμα ηρωισμού και αυτοθυσίας στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής.

Το μικρό αυτό κορίτσι, που έδωσε στους διώκτες της μαθήματα ελευθερίας, θάρρους, αξιοπρέπειας και αυταπάρνησης, ήταν μόλις 17 χρονών όταν την έστησαν στον τοίχο. Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου γεννήθηκε στις 16 Ιουλίου 1927 στην Αθήνα από Σπαρτιάτες γονείς. Μαθήτρια ήταν ακόμα του οκτατάξιου Γυμνασίου του Αρσακείου στο Ψυχικό όταν εντάχθηκε, το 1943, στην ΕΠΟΝ.

Ενα κορίτσι από ευκατάστατη οικογένεια, που μιλούσε τέσσερις γλώσσες. Τα νιάτα, το πάθος, η ορμή την έκαναν να δοθεί ολόψυχα στον αγώνα για τη λευτεριά της πατρίδας. Η μικρή Ηρώ, που κάτω από την μπλε ποδιά της έκρυβε από προκηρύξεις μέχρι όπλα, ήταν ένα απ’ τα πιο μαχητικά μέλη της ΕΠΟΝ. Πρώτη στον αγώνα, πρώτη στα μαθήματα, πρώτη σ’ όλες τις εκδηλώσεις εναντίον των κατακτητών. Αφισοκολλήσεις, συνθήματα στους τοίχους, μεταφορά προκηρύξεων και παράνομου υλικού. Προκαλούσε τους Γερμανούς ακόμα και μπροστά στα μάτια τους. Ενα περίεργο παιχνίδι με τον θάνατο ήταν η ζωή της. Δεν γνώριζε τη λέξη κίνδυνος ή μπορεί το πάθος της σ’ αυτό που τόσο δυνατά πίστευε να την εμπόδιζε να δει τον οποιοδήποτε κίνδυνο.

ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ

Η στήριξη του νεοναζισμού περνά μέσα από το ξαναγράψιμμο της ελληνικής ιστορίας, όπως στην περίπτωση της πηγάδας του Μελιγαλά..

Έχει γίνει πλέον συνήθεια για τον λεγόμενο κεντρώο χώρο, δηλαδή τα δυο κόμματα που κυβερνούν την Ελλάδα σχεδόν αδιάλειπτα από το τέλος της δικτατορίας, να επιτίθενται με μίσος σε όποιον φωνάζει το σύνθημα ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ.
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο οποίος σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει το φασιστικό ξέσπασμα της Χρυσής Αυγής στη Βουλή, έκανε πριν από μερικές ημέρες το παρακάτω σχόλιο: “Όταν κάποιος μιλάει για ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ, τότε θα ακούσει και το εξίσου απαράδεκτο για τον Γράμμο και το Βίτσι”.
Στόχος αυτών των τοποθετήσεων είναι οι δυνάμεις των Ελλήνων, που αντιστάθηκαν στους κατακτητές να ταυτιστούν με τη ναζιστική πολεμική μηχανή και τους συνεργάτες της. Οι δωσίλογοι της κατοχής γίνονται ένα με τους ανθρώπους που πολεμούσαν για την ελευθερία της πατρίδας τους. Η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (υπό τις διαταγές της οποίας κινούνταν ο ΕΛΑΣ στο Μελιγαλά) συγκρίνεται με τους γερμανοτσολιάδες.
Προφανώς σε μια μάχη όπως αυτή του Μελιγαλά σκοτώθηκαν και στις δυο πλευρές και άνθρωποι που δεν έφταιγαν σε τίποτα. Αυτή είναι η φρίκη του πολέμου. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι μπορούμε να αφαιρέσουμε το περιστατικό από το ιστορικό του πλαίσιο και να ξεχάσουμε ότι ήταν μια από τις μεγαλύτερες μάχες ανάμεσα στους ανθρώπους που απελευθέρωσαν την Ελλάδα και στους συνεργάτες των Ναζί.

Μια.. "μικρή συμβολή" στην προσπάθεια της Χρυσης αυγης να κατασκευάσει ήρωες και ινδάλματα

Η προσπάθεια επικράτησης του φασισμού "πατάει"  πάνω στην απώλεια της συλλογικής μνήμης, διαστρεβλώνει, παραποιεί και παρακάμπτει πηγές, ιστορικά γεγονότα και μαρτυρίες.

Σήμερα που  η ναζιστική σέχτα έχει σηκώσει το βρωμερό της κεφάλι, ξερνάει λάσπη,ψέματα και χολή, επιχειρεί να παρασύρει στο σκοτάδι απο το οποίο προέρχεται το σύνολο της κοινωνίας, να ξαναγράψει την ιστορία και μαζί με αυτό να αναστηλώσει τα ξόανα που υπηρέτησαν τις ιδέες και τις αρχές της.

Ένα τέτοιο ήταν και ο εκλιπών επιχειρησιακός "εγκέφαλος" της χούντας που σκόρπισε το τρόμο, ματοκύλισε τη χώρα, επέβαλε τη σιωπή και τσάκισε το εργατικό κίνημα και την αριστερά. 

Ολοκληρωτική, κοινωνική συντριβή του ναζισμού στη χώρα μας κ' σε όλη την Ευρώπη

Η στρατιωτική συντριβή της ναζιστικής πολεμικής μηχανής απο τον Κόκκινο στρατό στις 9Μάη 1945, που ματοκύλισε την Ευρώπη και την Ελλάδα με εκατομμύρια νεκρούς και ολοκληρωτική καταστροφή, είναι επίκαιρη όχι μόνο λόγω της επανεμφάνισης των αρουραίων της χρυσής αυγής στο κοινοβουλευτικό προσκήνιο.

Είναι επίκαιρη επειδή η εμφάνιση και η κοινωνική γείωση ναζιστικών-εθνικιστικών αντιλήψεων και πρακτικών στο έδαφος της γενικευμένης καπιταλιστικής κρίσης που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στην Ευρώπη και ολόκληρο τον κόσμο, μπορεί να γίνει το όχημα για να περάσουν οι ερπύστριες των καπιταλιστικών συμφερόντων που θα ισοπεδώσουν τα εργατικά δικαιώματα, θα επιβάλλουν την εξαθλίωση και τη φτώχεια,πιθανά όχι μόνο με τον κοινωνικό πόλεμο που έχουν ήδη κηρύξει στην εργατική τάξη και τους λαούς της Ευρώπης.

Νίκος Μπελογιάννης. "Ζεισ' όλους τους καιρούς, σ' όλους τους τόπους.."

Η 25η Μαρτίου στα χρόνια της Κατοχής

Στα χρόνια της φασιστικής Κατοχής ο λαός των Αθηνών γιόρταζε τη μεγάλη Εθνική Επέτειο της 25ης Μαρτίου, μαχόμενος εναντίον των κατακτητών και έβαφε με το αίμα του την Αθηναϊκή άσφαλτο δείχνοντας έτσι σε όλο τον κόσμο και στους ίδιους τους κατακτητές ότι το 1821 δεν είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν και στα βιβλία, αλλά είναι η ίδια η αθάνατη ψυχή του Ελληνικού Έθνους, που γράφει την ιστορία του μέσα στους αιώνες με αγώνες και μάχες για την Ελευθερία.
Η άνοιξη του 1942 ήλθε ύστερα από έναν φοβερό χειμώνα πείνας με χιλιάδες θύματα, ενώ λίγο νωρίτερα το δολοφονικό μαχαίρι της προδοσίας είχε χτυπήσει από τα νώτα το Έθνος και το είχε ρίξει σε ένα μούδιασμα παθητικότητας, από την οποία μόλις τότε άρχισε να βγαίνει. Η 25η Μαρτίου ήρθε τότε σαν εγερτήριο σάλπισμα που καλούσε «στα όπλα».
1942
Η τρομοκρατία ήταν μεγάλη. Πάνοπλοι καραμπινιέροι είχαν κατακλύσει από ενωρίς το πρωί τους δρόμους. Οι κατακτητές είχαν απαγορεύσει κάθε εκδήλωση και ετοιμάζονταν να «τιμήσουν» αυτοί την επέτειο, με τελετή στη Μητρόπολη και στον Άγνωστο Στρατιώτη! Ένιωθαν το ξύπνημα του λαού και προσπαθούσαν να τον κρατήσουν στον ύπνο, υποκρινόμενοι ότι σέβονται τις εθνικές του παραδόσεις και ισχυριζόμενοι ότι ο «Άξων» του Φύρερ και του Ντούτσε πασχίζει για την … ελευθερία και την ευημερία της Ελλάδος! Διέταξαν γενικό σημαιοστολισμό και ο «πρωθυπουργός» Τσολάκογλου, με τη στολή του στρατηγού τόλμησε να στεφανώσει τον Άγνωστο Στρατιώτη και να γονατίσει μπροστά του, αφού προηγουμένως στη Μητρόπολη έγινε η «τελετή» στην οποία παρέστησαν και εκπρόσωποι των Γερμανικών και Ιταλικών αρχών κατοχής.
Παράλληλα ο «αντιπρόεδρος» της Κυβερνήσεως κ. Λογοθετόπουλος μετέβη εις το Μνημείο των Γερμανών στρατιωτών και κατέθεσε δάφνινο στεφάνι εξ ελληνικών χρωμάτων, ο δε Υπουργός Οικονομικών κ. Γκοτζαμάνης κατέθεσε αντίστοιχο στεφάνι στο Μνημείο των Ιταλών στρατιωτών. Μάλιστα ο «πρωθυπουργός» απηύθυνε και διάγγελμα στον λαό και εκφώνησε ραδιοφωνικό λόγο προς την ελληνική νεολαία, την οποία κάλεσε να σταθεί στο πλευρό των «επαναστάσεων του φασισμού και το εθνικοσοσιαλισμού», γιατί «μόνο με τας νέας ιδέας το έθνος μας δύναται να ευτυχήσει εντός της νέας Ευρωπαϊκής και Μεσογειακής τάξεως»!
Η νεολαία απάντησε με έναν εξαιρετικά συγκινητικό εορτασμό στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ο Τσολάκογλου αναγκάστηκε να φύγει συνοδευόμενος από την κατάρα των σπουδαστών και των καθηγητών τους. Οι Έλληνες νέοι ξεχύθηκαν στους δρόμους των Αθηνών με πρώτους τους ηρωικούς ανάπηρους της πρόσφατης Εποποιίας. Φοιτητές, εργάτες και χιλιάδες λαού ακολούθησαν σε εκείνη την πρώτη μαχητική εκδήλωση. Οι Ιταλοί επετέθησαν, πολλοί Έλληνες τραυματίστηκαν, αλλά η διαδήλωση δεν διαλύθηκε. Ο Άγνωστος Στρατιώτης στεφανώθηκε, πραγματικά αυτή την φορά, και στεφανώθηκαν και οι προτομές του Ρήγα, του Ξάνθου και των άλλων ηρώων στο Πεδίο του Άρεως.
Η Εθνική αντίσταση κέρδισε την πρώτη μάχη της σε ανοιχτή αναμέτρηση με τις δυνάμεις της φασιστικής βίας. Οι Ιταλοί εγκατέλειψαν την προσπάθεια. Όλη την ημέρα μια ατελείωτη σειρά από μαυροντυμένες γυναίκες, θύματα πολέμου, από άντρες και από παιδιά περνούσε μπροστά από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, ώσπου σκεπάστηκε ολόκληρο από έναν τεράστιο σωρό από στέφανα και λουλούδια.

 1943

Η αντίσταση έχει πια φουντώσει. Το αντάρτικο πολεμάει στα βουνά. Είκοσι μέρες νωρίτερα το αίμα έχει βάψει τα πεζοδρόμια και πολλοί άφησαν στον αγώνα την τελευταία τους πνοή. Αλλά η νίκη ήταν μεγάλη : είχε ματαιωθεί η πολιτική επιστράτευση. Για την 25η Μαρτίου οι Γερμανοί διέταξαν να μην γίνει καμία εορταστική εκδήλωση ούτε και η «επίσημη» τελετή της Μητρόπολης. Μάλιστα η «Κυβέρνηση» των Κουίσλιγκς έστειλε στον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό απειλητικό, απαγορευτικό έγγραφο.
Ωστόσο οι Οργανώσεις της Εθνικής Αντίστασης δήλωσαν: «Ο εορτασμός θα γίνει». Τα μυστικά τυπογραφεία δούλευαν ακατάπαυστα. Η Αθήνα πλημμύρισε από προκηρύξεις. Οι τοίχοι γέμισαν από συνθήματα και τοιχοκολλήθηκαν μεγάλες αφίσες με πατριωτικές εικόνες, ακόμη και με γελοιογραφίες του Χίτλερ και του Μουσολίνι.
Στις εκκλησίες υψώθηκε η γαλανόλευκη και χιλιάδες λαού ζητωκραύγασαν τους ομιλητές των εθνικοαπελευθερωτικών οργανώσεων και έψαλλαν τον Εθνικό Ύμνο. Πριν από το μεσημέρι εκατό χιλιάδες λαού, ξεχύθηκαν και πάλι στους δρόμους με τεράστιες σημαίες και με την κραυγή «Ζήτω η Λευτεριά!».
Στο Πεδίο του Άρεως 50.000 λαού κατέκλυσαν το πάρκο και τους γύρω δρόμους. Τότε έγινε κάτι που δεν έχει ξαναγίνει στην Ελλάδα και ίσως σε ολόκληρο τον κόσμο: Μια σάλπιγγα χτύπησε «Προσοχή» και όλοι στάθηκαν ακίνητοι και κράτησαν την αναπνοή τους. Μέσα σε εκείνη την κατανυκτική σιγή νεανικές φωνές άρχισαν να ψάλλουν τον Εθνικό Ύμνο. Το αίμα δεν άργησε να τρέξει. Οι Iταλοί επιτέθηκαν ωστόσο οι ζώνες των Καραμπινιέρων έσπασαν πολλές φορές. Έφιππες Ιταλικές δυνάμεις εξαπέλυσαν απανωτές εφόδους για να διαλύσουν το πλήθος αλλά κανένας δεν έφυγε. Γυναίκες αφόπλισαν Ιταλούς που έριχναν στο «ψαχνό».
Ο απολογισμός: 4 νεκροί και δεκάδες τραυματιών. Αλλά όλος ο κόσμος πληροφορήθηκε για άλλη μια φορά ότι εδώ είναι η Ελλάδα.

Aπο την εφημερίδα του Παν/μίου Αθηνών

Η νικηφόρα απεργία των χαλυβουργών το 1962

«Πώς δενότανε τ' ατσάλι»

Φωτογραφία του 1962, από την πρώτη μέρα της απεργίας πείνας των χαλυβουργών

«Στο εργοστάσιο της Ελληνικής Χαλυβουργίας το ατσάλι που παράγεται έχει μέσα του κάτι από τη δύναμη του εργάτη. Το κακό είναι πως αυτή τη δύναμη τη χάνει για πάντα ο εργάτης.

Μπροστά στην άγρια λάμψη του φούρνου ή του αναλυωτού ατσαλιού βλέπεις την ένταση που βάζει ο μεταλλουργός, να σκληραίνει το πρόσωπό του, να στεγνώνει το κορμί του. Οι φούρνοι τήξεως μετάλλου που καίνε σε 2.000 βαθμούς βγάζουν μια ζεματιστή ακτινοβολία που κόβει την ανάσα...Οι εργάτες ζουν μέσα σ' αυτή την κόλαση» (Ρεπορτάζ της «Αυγής» - όργανο τότε της ΕΔΑ - στις 21/2/1953).

Με τον ιδρώτα και το αίμα των εργατών έδενε στην κυριολεξία το ατσάλι στα εργοστάσια χαλυβουργίας της Ελευσίνας, που, μόνο στο διάστημα 1956 - 1963, μέτρησαν 15 νεκρούς και πολλαπλάσιους τραυματίες από εργατικά «ατυχήματα» (εργοδοτικά εγκλήματα):¹

«Κανονισμός μέτρων ασφαλείας, εσωτερικός κανονισμός συνθέσεως του προσωπικού, όροι υγιεινής, εφαρμογή κλαδικών συμβάσεων, εφαρμογή εργατικών νόμων είναι άγνωστα για τους εργοδότες των χαλυβουργικών εργοστασίων, ενώ οι πόρτες των βιομηχανικών αυτών συγκροτημάτων ανοίγουν συνέχεια για να εξέλθουν με φορεία ή καμιόνια οι τραυματίες ή οι νεκροί της μάχης με τις μηχανές για το τριπλασίασμα της παραγωγής».²

Πέρα από τις «εκπτώσεις» στα μέτρα ασφαλείας, βασική αιτία των ατυχημάτων υπήρξε η εντατικοποίηση της δουλειάς. Προκειμένου να λάβουν το βασικό μισθό εντός του 8ώρου οι εργάτες υποχρεώνονταν να πιάσουν μια συγκεκριμένη παραγωγή. Αν ο μισθός ή ο χρόνος δεν έφτανε (και σπάνια έφτανε) οι χαλυβουργοί αναγκάζονταν να δουλέψουν παραπάνω αμειβόμενοι με το κομμάτι. Ετσι πολύ συχνά οι εργάτες κατέληγαν να κάνουν σχεδόν δύο μεροκάματα σε μια μέρα (από άποψη παραγωγής), αλλά να αμείβονται μόλις το ενάμισι.

Την εργοδοτική εκμετάλλευση συμπλήρωνε η τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς: ομαδικές απολύσεις, λοκ-άουτ, παύσεις συνδικαλιστών, κ.ο.κ. Μόνο την περίοδο 1956 - 1963 απολύθηκαν περισσότερα από 100 συνδικαλιστικά στελέχη στη χαλυβουργία της Ελευσίνας, μεταξύ αυτών, πέντε πρόεδροι και γραμματείς συνδικάτων.

Η απεργία του 1957: Η πρώτη μάχη

Η πρώτη μεγάλη μάχη των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας δόθηκε το 1957 με κύριο αίτημα την αύξηση των μισθών. Η απεργία, που κράτησε 9 μέρες, αντιμετωπίστηκε από την εργοδοσία με πρωτόγνωρη τρομοκρατία και ομαδικές απολύσεις. Οι απεργοί δεν άντεξαν, λύγισαν και γύρισαν στην εργασία τους ηττημένοι:

«Περάσανε από τότε πέντε χρόνια σκληρής δοκιμασίας, λέει ο χαλυβουργός Χριστόδουλος Καραθίσης, πατέρας πέντε παιδιών. Πέντε χρόνια σιωπής και άγχους. Ο ένας φοβόταν να κοιτάξει τον άλλον. Ο καθένας όμως έτρεφε μέσα του την αγανάκτηση και περίμενε την ώρα να δώσει τη δεύτερη μάχη, τη νικηφόρα».³Αυτή θα ερχόταν το 1962.

Στο διάστημα που μεσολάβησε η εκμετάλλευση των εργατών οξύνθηκε ακόμη περισσότερο. Η παραγωγικότητα αυξήθηκε (μέσα σε 3 χρόνια, από το 1959 έως το 1962, η παραγωγή αυξήθηκε από 50 σε 80 χιλιάδες τόνους - πάνω από 50%), ενώ οι αποδοχές των εργαζομένων μειώθηκαν (αφού η εταιρεία κατάργησε ταυτόχρονα το επίδομα παραγωγής).

Βεβαίως, από την τελευταία απεργία, είχε επέλθει μια σημαντική αλλαγή όσον αφορά το συσχετισμό δυνάμεων στο συνδικαλιστικό κίνημα της περιοχής. Το 1962 το Εργατικό Κέντρο Ελευσίνας ήταν ένα από τα τρία ΕΚ πανελλαδικά στα οποία είχαν τεθεί επικεφαλής οι δυνάμεις του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος (του ΔΣΚ: της συνδικαλιστικής κίνησης της ΕΔΑ, όπου πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιζαν οι κομμουνιστές εργάτες).

Η απεργία του 1962: Η μεγάλη σύγκρουση

Το πρώτο δεκαήμερο, λοιπόν, του Οκτώβρη του 1962 οι εργαζόμενοι της Ελληνικής Χαλυβουργίας κατέβηκαν σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις με βασικό αίτημα την αναπροσαρμογή των αποδοχών τους. Η εταιρεία, έχοντας πίσω της την εμπειρία του 1957, έβαλε μπρος τις γνωστές και δοκιμασμένες στην πράξη μεθόδους τρομοκράτησης των εργατών. Κήρυξε επαναλαμβανόμενα λοκ-άουτ, ενώ απέλυσε συνολικά 42 εργαζομένους. «Ξέχασε», όμως, «να υπολογίσει ότι κάθε μέρα που περνά ο εργάτης αποκτά όλο και μεγαλύτερη συνείδηση της δυνάμεώς του».

Οι χαλυβουργοί ήταν αποφασισμένοι να μη δεχτούν επανάληψη της ήττας του 1957. Στην επίθεση της εργοδοσίας απάντησαν με ένταση του αγώνα: συνεχόμενες στάσεις εργασίας, συγκεντρώσεις, πορείες, κ.ο.κ. Στο αίτημα για αυξήσεις στους μισθούς προστέθηκε τώρα και το αίτημα για επαναπρόσληψη των απολυμένων συναδέλφων τους. Ολα τα μέσα που επιστράτευσε η εργοδοσία δεν στάθηκαν ικανά να ραγίσουν το αρραγές μέτωπο των 600 αγωνιζόμενων εργατών.

Οι χαλυβουργοί όμως δεν ήταν μόνοι τους. Από την αρχή κιόλας του αγώνα τους, τόσο το Εργατικό Κέντρο Ελευσίνας, αλλά και σύσσωμα τα 17 σωματεία της δύναμής του, στάθηκαν στο πλευρό τους, με κοινές κινητοποιήσεις και άλλες εκδηλώσεις ταξικής αλληλεγγύης. Πραγματοποιήθηκε πανεργατική συγκέντρωση, ενώ οι οικοδόμοι (η «εμπροσθοφυλακή» τότε του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος) κατέβηκαν σε 24ωρη απεργία συμπαράστασης.

Στις 3 Δεκεμβρίου οι χαλυβουργοί κατέφυγαν στον απεγνωσμένο αγώνα της απεργίας πείνας: «Ζωή ή θάνατος φώναξαν στη γενική συνέλευσή τους...και κλείσθηκαν στις αίθουσες του Εργατικού Κέντρου».

Στο μεταξύ, η ταξική αλληλεγγύη λάμβανε ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις. Μόνο κατά τη διάρκεια της 8ήμερης απεργίας πείνας στάλθηκαν στους χαλυβουργούς 420 τηλεγραφήματα συμπαράστασης εργατοϋπαλληλικών και άλλων οργανώσεων. Ερανοι πραγματοποιήθηκαν μεταξύ των εργατών και των αγροτών απ' άκρη σ' άκρη της Ελλάδας για την οικονομική ενίσχυση του αγώνα τους και των δοκιμαζόμενων οικογενειών τους.

Οι επαγγελματοβιοτέχνες της Ελευσίνας κήρυξαν 24ωρο κλείσιμο των καταστημάτων τους, οι λιμενεργάτες εξήγγειλαν επίσης απεργία πείνας σε συμπαράσταση των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας, οι εργαζόμενοι του παραρτήματος της εταιρείας στο Μοσχάτο κατέλαβαν τις εγκαταστάσεις της για μέρες, κ.ο.κ.

Η εργοδοσία υποχωρεί: Νίκη των χαλυβουργών

Επειτα από 2 μήνες κινητοποιήσεων και αντιμέτωπη με την ανυποχώρητη στάση των απεργών, αλλά και την ταξική αλληλεγγύη χιλιάδων άλλων εργατών, η εργοδοσία αναγκάστηκε τελικά στις 10 Δεκεμβρίου να παραδώσει τα όπλα. Η νίκη των χαλυβουργών ήταν πλήρης: «Φρύαξε η διεύθυνση της εταιρείας αλλά δεν μπορούσε πια να κάνει αλλιώς. Αντιμετώπιζε την εξέγερση μιας πόλεως. Υποχώρησε και δέχτηκε τα αιτήματα των χαλυβουργών. Δέχτηκε την επαναπρόσληψη των απολυθέντων, την αύξηση των ημερομισθίων, την καταβολή των ημερομισθίων του λοκ-άουτ και την καταβολή του δώρου των εορτών χωρίς περικοπή των ημερών της απεργίας και του λοκ-άουτ».

Η νίκη τους έγινε νίκη της εργατικής τάξης συνολικά.

«Δευτέρα, ώρα 3.30 μ.μ. Η φωνή του προέδρου του εργατικού κέντρου κ. Τάχα ακούγεται συγκινητική από το μικρόφωνο. "Συνάδελφοι, ο μεγαλειώδης αγώνας σας στέφθηκε από επιτυχία. Νικήσατε. Ζήτω οι εργάτες. Ζήτω η ενότητά τους". Οι απεργοί που είναι ξαπλωμένοι αναταράζονται από την ξαφνική είδηση και με κόπο προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους. Ζαλισμένοι και τρικλίζοντας, αγκαλιάζονται, φιλιούνται, κλαίνε...

Η είδηση της νίκης των απεργών μεταδόθηκε αστραπιαία από την μια στην άλλη άκρη της Ελευσίνας. Από παντού, ο κόσμος, εργάτες, υπάλληλοι, άντρες, γυναίκες και παιδιά κατευθύνονται προς το εργατικό κέντρο. Στις 5 η ώρα η οδός Χαριλάου, που βρίσκεται το εργατικό κέντρο, "πήζει" από χιλιάδες Ελευσίνιους, που χειροκροτούν συγκινημένοι τους απεργούς.

Οι απεργοί αναχωρούν για τα σπίτια τους...κατά μήκος του κεντρικού δρόμου της Ελευσίνας και στην πλατεία της πόλεως το πλήθος τους χειροκροτεί και ζητωκραυγάζει. Ζήτω οι χαλυβουργοί...»

Πέντε δεκαετίες αργότερα, οι εργάτες της Ελληνικής Χαλυβουργίας δίνουν και πάλι τη μάχη από τις επάλξεις του αγώνα. Η εκμετάλλευση του ιδρώτα τους, η ιδιοποίηση του πλούτου που παράγουν δεν σταμάτησε ποτέ να τους στερεί το δικαίωμα σε μια καλύτερη ζωή. Αλλωστε, αυτό αποτελεί αναπόσπαστο και διαχρονικό στοιχείο του καπιταλισμού. Οπως διαχρονικό είναι και το στοιχείο της ταξικής πάλης και της ταξικής αλληλεγγύης. Η εργατική τάξη έχει ιστορική πείρα. Η σημερινή απεργία των χαλυβουργών μπορεί και πρέπει να προστεθεί ως παρακαταθήκη στους αγώνες που έχει η εργατική τάξη μπροστά της. Μέχρι την τελική νίκη!

Παραπομπές:

1. «Αυγή» 31/5/1963 και 20/11/1963

2. «Αυγή» 3/9/1964

3. Ολες οι παραπομπές από δω και πέρα από την «Αυγή» 11 και 12/12/1962

Του
Αναστάση ΓΚΙΚΑ*
*Ο Αναστάσης Γκίκας είναι Δρ. Πολιτικών Επιστημών, Συνεργάτης του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ

Ριζοσπάστης 11/12/2011

ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥΣ.!

ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΥΧΡΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΥΣ. 

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ,ΔΕ ΣΤΑΜΑΤΑΜΕ,ΔΕ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ.!!

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΤΟΥ 1991 ΠΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕ ΝΑ ΠΝΙΞΕΙ ΣΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΙΣ ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ,ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΔΙΧΝΕΙ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ.

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΙΚΩΝ ΣΥΜΜΟΡΙΩΝ ΠΟΥ ΕΣΠΕΡΝΑΝ ΤΟ ΤΡΟΜΟ ΜΕ ΛΟΣΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΧΑΙΡΙΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ,ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΑΤ,ΟΙ ΧΑΦΙΕΔΕΣ ΣΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ,Ο ΧΗΜΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΗΧΑΝΟΚΙΝΗΤΕΣ ΣΤΡΑΤΙΕΣ ΤΩΝ ΔΕΛΤΑδων.

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ ΚΑΙ ΤΡΟΠΟ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΝΑ ΦΟΒΙΣΕΙ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΤΑΧΘΟΥΝ ΣΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ,ΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ,ΤΟ ΝΕΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΠΟΥ ΧΤΙΖΟΥΝ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ.

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗ -ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ.!!

....68 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ τη "ΦΩΤΙΑ στο ΓΟΡΓΟΠΟΤΑΜΟ", ΑΝΑΖΗΤΟΥΜΕ ΤΑ ΝΕΑ "ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΣΑΜΠΟΤΑΖ" ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΝ ΤΙΣ ΜΗΧΑΝΕΣ ΤΟΥΣ.

Φτιαγμένη με υλικά απο την αναγκαιότητα της σύγχρονης Επαναστατικής Ανατροπής.

ΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΗ ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ.ΤΙΜΑΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΟ ΑΓΩΝΑ,ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΧΟΥΝΤΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ.

Mνήμες απο τη ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ Ν.ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ.Οταν η ΑΝΥΠΑΚΟΗ δέν ήταν ΣΥΝΘΗΜΑ,αλλα ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ κ' ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ.

Ο ΝΙΚΟΣ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΒΟΛΟ ΜΑΧΗΤΗ ΣΤΟΥΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΥΣ ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ .

" ΟΣΕΣ ΚΙ'ΑΝ ΧΤΙΖΟΥΝ ΦΥΛΑΚΕΣ, ΚΙ ΑΝ Ο ΚΛΟΙΟΣ ΣΤΕΝΕΥΕΙ, Ο ΝΟΥΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΤΑΡΙΟ, ΚΙ'ΟΛΟ ΘΑ ΔΡΑΠΕΤΕΥΕΙ!! "

Δέν Συγχωρούμε τις Εργοδοτικές Δολοφονίες-Δέ Ξεχνάμε τους Συντρόφους που Αντιστάθηκαν.!!

Κι εσύ να λείπεις....

Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της,

και συ να λείπεις,

να 'ρχονται οι Άνοιξες με πολλά διάπλατα παράθυρα,

και συ να λείπεις,

να 'ρχονται τα κορίτσια στα παγκάκια του κήπου με χρωματιστά φορέματα,

και συ να λείπεις,

οι νέοι να κολυμπάνε το μεσημέρι,

και συ να λείπεις,

Ενα ανθισμένο δέντρο να σκύβει στο νερό,

πολλές σημαίες ν' ανεμίζουν στα μπαλκόνια,

και συ να λείπεις,

Κι ύστερα ένα κλειδί να στρίβει

η κάμαρα να 'ναι σκοτεινή,

δυο στόματα να φιλιούνται στον ίσκιο,

και συ να λείπεις,

Σκέψου δυο χέρια να σφίγγονται,

και σένανε να σου λείπουν τα χέρια,

δυο κορμιά να παίρνονται,

και συ να κοιμάσαι κάτου απ' το χώμα,

και τα κουμπιά του σακακιού σου ν' αντέχουν πιότερο από σένα

κάτου απ' το χώμα,

κι η σφαίρα η σφηνωμένη στην καρδιά σου να μη λιώνει

Οταν η καρδιά σου,

που τόσο αγάπησε τον κόσμο,

θα 'χει λιώσει.

Να λείπεις- δεν είναι τίποτα να λείπεις.

Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει,

θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλα εκείνα που γι' αυτά έχεις λείψει,

θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλο τον κόσμο...

Γ. Ρίτσος

44 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ Η ΜΝΗΜΗ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΖΩΝΤΑΝΗ, Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ.

Για τον ΑΡΗ.!!