Κάτω τα χέρια απο τις εργατικές κ' λαϊκές ελευθερίες

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

(Συμμετέχει στο
Εργατικό Κέντρο Αθήνας)

taxikienotitaeka.blogspot.com,
taxikienotita.eka@gmail.com

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ
ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΛΑΪΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ!

ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ, ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 22 /1/14, ΣΤΙΣ 6 μ.μ. ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟ, ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ, ΠΕΜΠΤΗ, 23/1/14, 9 π.μ.

Ο αυταρχικός κατήφορος του μαύρου μετώπου συγκυβέρνησης-ΕΕ-κεφαλαίου δεν έχει τελειωμό. Με χουντικής εμπνεύσεως διατάγματα απαγόρευσαν τις συγκεντρώσεις κατά της ελληνικής Προεδρίας και της ΕΕ. Συνέλαβαν και δικάζουν τον καθηγητή Παύλο Αντωνόπουλο, για «συμμετοχή σε παράνομη συγκέντρωση» την οποία απαγόρευσε ο διευθυντής της ΓΑΔΑ, κατ’ εντολή του υπουργού Προστασίας του Πολίτη. Αντιμετωπίζουν κάθε δίκαιο αγώνα με την ωμή βία και το χημικό πόλεμο, με βιομηχανία των δικαστικών αποφάσεων κατά των απεργιών, με διώξεις συνδικάτων και συνδικαλιστών, με επιστρατεύσεις. Εφαρμόζουν την τηλεοπτική και επικοινωνιακή τρομοκρατία ενάντια σε κάθε φωνή που εναντιώνεται στην πολιτική τους. Ανέχτηκαν, υπέθαλψαν και ενίσχυσαν τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή και τη δολοφονική εγκληματική δράση της και τώρα με το δόγμα των «δυο άκρων», επιχειρούν να ταυτίσουν τους λαϊκούς αγώνες με το φασισμό.

Mία μαύρη σελίδα στην ιστορία του Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων

Πραγματικά έκπληκτοι μείναμε από τον τρόπο με τον οποίο οι δύο μεγάλες παρατάξεις του εργατικού κέντρου ΠΑΣΚΕ και ΠΑΜΕ, απαξίωσαν και γελοιοποίησαν τη σημαντικότερη διαδικασία του εργατικού κέντρου, το συνέδριό του. Από την αρχή της διαδικασίας φάνηκε ότι το έργο ήταν στημένο. Οι διαφωνίες που χώρισαν τις δύο αυτές παρατάξεις όλο το διάστημα της προηγούμενης διοίκησης ξαφνικά έπαψαν να υπάρχουν αποδεικνύοντας το πόσο προσχηματικές και πόσο μικρή σημασία έχουν μπροστά στη μάχη της κάλπης. Η διαδικασία λοιπόν, προχώρησε σε αγαστή συνεργασία μεταξύ του ΠΑΜΕ και της κοινού ψηφοδελτίου ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ.
Με μια συμμαχία ιστορικής σημασίας για το εργατικό κέντρο το ΠΑΜΕ αποδέχτηκε ουσιαστικά τη διαγραφή του σωματείου συνταξιούχων από τη δύναμη του εργατικού κέντρου, κάτι που εδώ και καιρό ζητούσε η ΠΑΣΚΕ, και την ίδια στιγμή η απερχόμενη διοίκηση της ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ αποδέχτηκε τα αποτελέσματα του σωματείου οικοδόμων παρά το ότι το ΠΑΜΕ αρνήθηκε να φέρει στο εργατικό κέντρου την κατάσταση ψηφισάντων, χωρίς την οποία σύμφωνα με το καταστατικό οι αντιπρόσωποι του σωματείου δε έπρεπε να γίνουν δεκτή στη συνέλευση

Αντιφασιστική απεργία την Τετάρτη 25 Σεπτέμβρη και διαδήλωση στα κεντρικά Γραφεία της Χρυσής Αυγής

Aποφάσεις για  δράσεις αντιναζιστικού χαρακτήρα, έλαβε η συνδικαλιστική σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 20/9, στο Δημαρχείο της Νίκαιας. Σύμφωνα με το ψήφισμα της σύσκεψης:

Κάλεσμα για απεργιακή κινητοποίηση ενάντια στην Χρυσή Αυγή

Αντιφασιστική απεργία την Τετάρτη 25 Σεπτέμβρη και διαδήλωση στα κεντρικά Γραφεία της Χρυσής Αυγής

Σύσκεψη συνδικάτων και κινήσεων για τον συντονισμό της αντιφασιστικής μέρας δράσης των συνδικάτων στο Πολυτεχνείο, Δευτέρα 23/9, 6μμ

Χαιρετίζουμε την απόφαση των συνδικάτων να μετατρέψουν την Τετάρτη 27 Σεπτέμβρη, δεύτερη μέρα της 48ωρης Γενικής Απεργίας της ΑΔΕΔΥ, κατά των αντεργατικών μέτρων των απολύσεων και των περικοπών της κυβέρνησης, σε μέρα δράσης κατά του φασισμού και να καλέσουν σε συλλαλητήριο στις 6μμ στο Σύνταγμα. Είναι μια θετική ανταπόκριση στο κάλεσμα που απεύθυναν συνδικάτα και συνδικαλιστές που συγκεντρώθηκαν στην αντιφασιστική σύσκεψη στο Δημαρχείο της Νίκαιας τη Παρασκευή 20/9.

Το εργατικό κίνημα, τα συνδικάτα και η οργάνωση από τα κάτω

Η ομιλία της Δέσποινας Κουτσούμπα (πρόεδρος συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, Γ.Σ. ΑΔΕΔΥ) στην σχετική συζήτηση στο διεθνές τριήμερο του Rproject την Κυριακή 3/3.
Η κρίση των συν­δι­κά­των προη­γή­θη­κε της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης
Είναι κοινή πλέον η αντί­λη­ψη για τις τε­ρά­στιες ευ­θύ­νες και τη χρε­ο­κο­πία της συν­δι­κα­λι­στι­κής γρα­φειο­κρα­τί­ας. Όχι μόνο των τρι­το­βάθ­μιων ορ­γα­νώ­σε­ων, της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, που έχουν κα­τα­στεί πα­ντε­λώς ανυ­πό­λη­πτες, αλλά όλης εκεί­νης της πο­ρεί­ας με­τα­σχη­μα­τι­σμού των πρω­το­βάθ­μιων συν­δι­κά­των σε φο­ρείς κοι­νω­νι­κής ει­ρή­νης, κλα­δι­κές ενώ­σεις με απο­κλει­στι­κά κλα­δι­κά αι­τή­μα­τα, που ανα­πα­ρή­γα­γαν στο εσω­τε­ρι­κό τους την αστι­κή δη­μο­κρα­τία, με ισό­βιους συν­δι­κα­λι­στές που «συν­διοι­κού­σαν» επι­χει­ρή­σεις ή δη­μό­σιους ορ­γα­νι­σμούς, κά­νο­ντας τη δια­δρο­μή από τα συν­δι­κα­λι­στι­κά οφί­κια στα βου­λευ­τι­κά έδρα­να να μην προ­ξε­νεί πλέον καμία έκ­πλη­ξη ή κα­τα­κραυ­γή.
Αν όλα τα πα­ρα­πά­νω είναι κοι­νός τόπος, τόσο για τον κόσμο της Αρι­στε­ράς όσο και για την πλειο­νό­τη­τα του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας πλέον, τόσο κοι­νός τόπος θα ’πρε­πε να είναι και το γε­γο­νός ότι τρία χρό­νια μετά το πρώτο μνη­μό­νιο, και με την κοι­νω­νι­κή κα­τα­στρο­φή που έχει επέλ­θει, η συ­ζή­τη­ση δεν μπο­ρεί να στρι­φο­γυ­ρί­ζει ακόμη γύρω από το πόσο η συν­δι­κα­λι­στι­κή γρα­φειο­κρα­τία και τα συν­δι­κά­τα που ελέγ­χει δεν στά­θη­καν στο ύψος τους.
Έχω την αί­σθη­ση ότι η χρε­ο­κο­πία της γρα­φειο­κρα­τί­ας συ­ζη­τιέ­ται από την Αρι­στε­ρά δυ­σα­νά­λο­γα πολύ σε σχέση με το τι κάνει η ίδια. Είναι σαν να πι­στεύ­ου­με ότι η δική τους χρε­ο­κο­πία θα πεί­σει τον κόσμο να έρθει με μας. Υπάρ­χει όμως πάντα και η πε­ρί­πτω­ση, και αυτό συμ­βαί­νει ως τώρα, απλώς να απο­μα­κρύ­νει τον κόσμο από τα σω­μα­τεία εν γένει.
Άλ­λω­στε, μέσα σε αυτά τα τρία χρό­νια οι συ­σχε­τι­σμοί, του­λά­χι­στον σε πολλά πρω­το­βάθ­μια, έχουν ήδη αλ­λά­ξει προς όφε­λος της συν­δι­κα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς. Άρα το πραγ­μα­τι­κό ερώ­τη­μα είναι ΤΙ ΚΑ­ΝΟΥ­ΜΕ ΕΜΕΙΣ, αν δεν θέ­λου­με να γί­νου­με το αγω­νι­στι­κό κομ­μά­τι του ίδιου παζλ.
Η συν­δι­κα­λι­στι­κή γρα­φειο­κρα­τία χρε­ο­κό­πη­σε. Εμείς τι κά­νου­με;
Δύο είναι οι κυ­ρί­αρ­χες απα­ντή­σεις σε αυτό το ερώ­τη­μα: Η πρώτη είναι η αλ­λα­γή των συ­σχε­τι­σμών. Να «κα­τα­λά­βου­με» τα συν­δι­κά­τα. Να πάρει την πλειο­ψη­φία η Αρι­στε­ρά, όχι μόνο στα πρω­το­βάθ­μια, αλλά ει δυ­να­τόν και στις Ομο­σπον­δί­ες και τις Τρι­το­βάθ­μιες Ορ­γα­νώ­σεις. Η δεύ­τε­ρη είναι η αλ­λα­γή των δομών. Να βγού­με έξω από αυτή τη δομή των συν­δι­κά­των, να φτιά­ξου­με νέες μορ­φές και άλλες δομές που θα βρί­σκο­νται μα­κριά από το συν­δι­κα­λι­σμό που χρε­ο­κό­πη­σε.Οι απα­ντή­σεις αυτές, που ορί­ζουν και αντί­στοι­χες τά­σεις μέσα στη συν­δι­κα­λι­στι­κή Αρι­στε­ρά, είναι στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα με­ρι­κές. Γιατί θε­ω­ρούν ως δε­δο­μέ­νο το πραγ­μα­τι­κό ζη­τού­με­νο: ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΚΑ­ΝΟΥ­ΜΕ ΤΙ; Τι ση­μαί­νει σή­με­ρα, σε αυτές τις κοι­νω­νι­κές συν­θή­κες, ρι­ζο­σπα­στι­κή πα­ρέμ­βα­ση των συν­δι­κά­των (ή στα συν­δι­κά­τα) και αν μπο­ρού­με να το επι­τύ­χου­με.
Γι’ αυτό το λόγο θα πε­ριο­ρί­σω την ανα­φο­ρά μου από δω και πέρα στις πε­ρι­πτώ­σεις των αγω­νι­στι­κών σω­μα­τεί­ων και τη δράση της Αρι­στε­ράς, γιατί από τις δικές μας αδυ­να­μί­ες και τα λάθη θα δι­δα­χτού­με αν θέ­λου­με να αλ­λά­ξου­με την ει­κό­να.
Τα συν­δι­κά­τα σε ένα τοπίο που αλ­λά­ζει
Τα ση­με­ρι­νά συν­δι­κά­τα οι­κο­δο­μή­θη­καν σε ένα πολύ δια­φο­ρε­τι­κό τοπίο από αυτό που δια­μορ­φώ­νε­ται τα τε­λευ­ταία 3 χρό­νια. Ιδιαί­τε­ρα η δε­κα­ε­τία του ’80, με τις ση­μα­ντι­κές πα­ρα­χω­ρή­σεις προς την ερ­γα­τι­κή τάξη και την υπαλ­λη­λία από τις πρώ­τες κυ­βερ­νή­σεις του ΠΑΣΟΚ, μας κλη­ρο­δό­τη­σε ένα θε­σμι­κό πλαί­σιο προ­στα­σί­ας του ερ­γα­ζό­με­νου απέ­να­ντι στον ερ­γο­δό­τη, αλλά και συν­δι­κα­λι­στι­κής ελευ­θε­ρί­ας και δη­μο­κρα­τί­ας στο συν­δι­κα­λι­σμό. Πα­ρό­τι η δη­μιουρ­γία μιας κά­στας κυ­βερ­νη­τι­κών και ερ­γο­δο­τι­κών συν­δι­κα­λι­στών, αλλά και οι αλ­λα­γές στην αγορά ερ­γα­σί­ας, το έκα­ναν στην πράξη ανε­νερ­γό, εντού­τοις υπήρ­χε και χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε στο έπα­κρο από όλες τις τά­σεις ρι­ζο­σπα­στι­κού συν­δι­κα­λι­σμού, του­λά­χι­στον από τη δε­κα­ε­τία του ’90 και μετά (που έχω και κα­λύ­τε­ρη ει­κό­να). Ταυ­τό­χρο­να, το ίδιο πλαί­σιο υπέ­βα­λε και τη δομή των σω­μα­τεί­ων. Αυτό επεί­χε μια σειρά από απο­τε­λέ­σμα­τα, ακόμη και στα αγω­νι­στι­κά σω­μα­τεία και το συν­δι­κα­λι­σμό που ασκού­σε η Αρι­στε­ρά:
· Κα­ταρ­χάς, έναν ιδιό­τυ­πο λε­γκα­λι­σμό. Σε με­γά­λο βαθμό τα σω­μα­τεία, ακόμη και τα πιο ρι­ζο­σπα­στι­κά, πά­λευαν πρώτα από όλα για την τή­ρη­ση της ερ­γα­σια­κής νο­μο­θε­σί­ας: το ωρά­ριο, τη σύμ­βα­ση, τα δώρα, το μισθό, τις ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις, τις συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας. Η διεκ­δί­κη­ση της συλ­λο­γι­κής σύμ­βα­σης είχε συ­γκε­κρι­μέ­νο τρόπο: απερ­γία, προ­σφυ­γή στον ΟΜΕΔ (Ορ­γα­νι­σμό Με­σο­λά­βη­σης και Διαι­τη­σί­ας), κή­ρυ­ξη της σύμ­βα­σης ως υπο­χρε­ω­τι­κής, πάλη για την εφαρ­μο­γή της. Ήταν ένας ιδιό­τυ­πος λε­γκα­λι­σμός, εκ­πο­ρευό­με­νος από το γε­γο­νός ότι, όσο περ­νού­σαν τα χρό­νια, ο νο­μι­κός συ­σχε­τι­σμός βρέ­θη­κε να είναι κα­λύ­τε­ρος για τις δυ­νά­μεις της ερ­γα­σί­ας από τον πραγ­μα­τι­κό τα­ξι­κό συ­σχε­τι­σμό.
· Τη συ­γκρό­τη­ση κατά κλάδο και τα δυ­να­τά ομοιο­ε­παγ­γελ­μα­τι­κά σω­μα­τεία. Οι διεκ­δι­κή­σεις ήταν πάνω από όλα και για πολλά χρό­νια κλα­δι­κές. Δεν ξέρω αν ο κλα­δι­κός συν­δι­κα­λι­σμός γέν­νη­σε το θε­σμι­κό του πλαί­σιο ή το ανά­πο­δο, όμως γνω­ρί­ζου­με όλοι ότι ο δια­χω­ρι­σμός κατά κλά­δους και η ενα­σχό­λη­ση των σω­μα­τεί­ων με «τα δικά τους θέ­μα­τα» γέν­νη­σε τις δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις με­τα­ξύ των ερ­γα­ζο­μέ­νων που χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν κατά κόρον για να ξε­δι­πλω­θεί και να πε­τύ­χει η επί­θε­ση στους ερ­γα­ζό­με­νους την τε­λευ­ταία τριε­τία. Το γε­γο­νός ότι τα σω­μα­τεία του δη­μό­σιου τομέα ασχο­λιό­ντου­σαν με τα δικά τους αι­τή­μα­τα και όχι με την προ­στα­σία του κοι­νω­νι­κού αγα­θού που αφο­ρού­σε την κοι­νω­νία. Το γε­γο­νός ότι κλά­δοι με ισχυ­ρά ερεί­σμα­τα (λχ για­τροί, μη­χα­νι­κοί) μέσα από τις ισχυ­ρές τους ενώ­σεις μπο­ρού­σαν να επι­βάλ­λουν μια κα­λύ­τε­ρη θέση για τους ίδιους, με αντάλ­λαγ­μα να μην αμ­φι­σβη­τή­σουν ποτέ το ρόλο τους ή να μην εν­δια­φερ­θούν για τους άλ­λους ερ­γα­ζό­με­νους εντός του ίδιου ερ­γα­σια­κού χώρου. Δεν είναι άμοι­ρη ευ­θυ­νών και η συν­δι­κα­λι­στι­κή Αρι­στε­ρά, που μπο­ρού­σε να πε­τυ­χαί­νει καλά εκλο­γι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα σε αντί­στοι­χους συλ­λό­γους (εν πολ­λοίς μι­κρο­α­στι­κής σύν­θε­σης), χωρίς να προ­χω­ρά τα δύο βή­μα­τα ακόμη: πχ να πε­τυ­χαί­νει καλές πλειο­ψη­φί­ες στους για­τρούς, αλλά να μην ασχο­λεί­ται με το πώς αυτό θα αντι­στοι­χη­θεί στο σω­μα­τείο του νο­σο­κο­μεί­ου που κα­λύ­πτει όλους τους ερ­γα­ζό­με­νους ή πώς θα με­τα­φρα­στεί σε πάλη ενά­ντια στο «φα­κε­λά­κι». Πολ­λές φορές ο εκλο­γι­κός συ­σχε­τι­σμός μέ­τρα­γε πε­ρισ­σό­τε­ρο από τον όποιο με­τα­σχη­μα­τι­σμό.
(Κι εδώ θα ήθελα να σταθώ λίγο πα­ρα­πά­νω, δια­τυ­πώ­νο­ντας ένα ερώ­τη­μα που με βα­σα­νί­ζει για όσα χρό­νια ασχο­λού­μαι με τον συν­δι­κα­λι­σμό:πού το­πο­θε­τεί­ται εκεί­νη η λεπτή γραμ­μή που χω­ρί­ζει το κλα­δι­κό από το συ­ντε­χνια­κό αί­τη­μα, τον κλα­δι­κό από τον συ­ντε­χνια­κό αγώνα; Πόσο «μι­κρός» (και με τις δύο έν­νοιες) μπο­ρεί τε­λι­κά να είναι ένας κλά­δος; Πόσο επη­ρε­ά­ζει στον τρόπο που κι εμείς οι ίδιοι βλέ­που­με τον κλα­δι­κό συν­δι­κα­λι­σμό η μι­κρο­α­στι­κή σύν­θε­ση της Αρι­στε­ράς;)
· Οι διεκ­δι­κή­σεις αφο­ρού­σαν σχε­δόν απο­κλει­στι­κά τα μέλη του σω­μα­τεί­ου.Αυτό είχε μία σειρά από πραγ­μα­τι­κές συ­νέ­πειες στον τα­ξι­κό συ­σχε­τι­σμό: πλάι σε πα­ρα­δο­σια­κά ισχυ­ρούς συν­δι­κα­λι­στι­κά κλά­δους χτί­στη­καν ολό­κλη­ρα πεδία κα­πι­τα­λι­στι­κής κερ­δο­φο­ρί­ας με ερ­γα­ζό­με­νους χωρίς δι­καιώ­μα­τα, ενοι­κια­ζό­με­νους ή «μαύ­ρους». Εκεί που γεν­νιό­ταν η νέα ερ­γα­τι­κή τάξη, απου­σί­α­ζαν τα συν­δι­κά­τα. Κα­τα­στρα­τη­γού­νταν το 8ωρο, κου­ρε­λιά­ζο­νταν οι συμ­βά­σεις για τα μη μέλη των σω­μα­τεί­ων, αυ­ξα­νό­ταν η εκ­με­τάλ­λευ­ση της ημια­πα­σχό­λη­σης των γυ­ναι­κών, της ερ­γα­σί­ας των με­τα­να­στών. Για πολλά χρό­νια υπήρ­χε ένα ορατό και ένα μη ορατό τμήμα της ερ­γα­σί­ας: ο κό­σμος των συν­δι­κά­των βρι­σκό­ταν στο ορατό τμήμα και δεν επι­κοι­νω­νού­σε με τον μη ορατό κόσμο. Οι ερ­γα­ζό­με­νοι που εκ­προ­σω­πού­νται από κά­ποιο σω­μα­τείο απο­τε­λού­σαν μειο­ψη­φία όχι μόνο στο σύ­νο­λο του ερ­γα­τι­κού δυ­να­μι­κού, αλλά ακόμα και μέσα στον ίδιο χώρο δου­λειάς, ήδη πριν την κρίση. Το δη­μό­σιο είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα, αφού πλάι στον μό­νι­μο υπάλ­λη­λο και μέλος του ισχυ­ρού σω­μα­τεί­ου, την ίδια δου­λειά εκτε­λού­σαν οκτα­μη­νί­τες συμ­βα­σιού­χοι, ενοι­κια­ζό­με­νοι, stage, συ­νή­θως χωρίς καμία συν­δι­κα­λι­στι­κή εκ­προ­σώ­πη­ση και συχνά σε αντι­πα­λό­τη­τα με τα σω­μα­τεία ή τις διεκ­δι­κή­σεις των μο­νί­μων. Υπάρ­χουν πα­ρα­δείγ­μα­τα κλά­δων (και μά­λι­στα με ισχυ­ρή πα­ρου­σία αρι­στε­ράς) που κέρ­δι­ζαν αύ­ξη­ση της αμοι­βής τους μέσω υπε­ρω­ριών με αντάλ­λαγ­μα τις απο­λύ­σεις συμ­βα­σιού­χων ή τις μη προ­σλή­ψεις νέου προ­σω­πι­κού.
Αν δει κα­νείς τα πράγ­μα­τα πιο ψύ­χραι­μα, θα κα­τα­νο­ή­σει ότι η συ­ντρι­βή των ερ­γα­σια­κών κε­κτη­μέ­νων την τε­λευ­ταία τριε­τία, δεν είναι παρά μια ήπια «προ­σαρ­μο­γή» της ερ­γα­σια­κής νο­μο­θε­σί­ας στον πραγ­μα­τι­κό τα­ξι­κό συ­σχε­τι­σμό. Η μεί­ω­ση των μι­σθών, η κα­τα­πά­τη­ση του ωρα­ρί­ου, η διά­λυ­ση κάθε δι­καιώ­μα­τος είχε προ­ε­πι­κυ­ρω­θεί στους χώ­ρους δου­λειάς πολύ πριν απο­τυ­πω­θεί αυτό και σε θε­σμι­κό επί­πε­δο. Απλώς, τότε, δεν τους αφο­ρού­σε όλους…
Το ίδιο θα συμ­βεί το επό­με­νο διά­στη­μα και με την αλ­λα­γή στο θε­σμι­κό πλαί­σιο που διέ­πει τον συν­δι­κα­λι­σμό. Πα­ρό­τι ο Ν. 1264/82 δεν έχει αλ­λά­ξει ακόμη, στην πράξη έχει αναι­ρε­θεί. Το δι­καί­ω­μα στην απερ­γία κα­ταρ­γεί­ται στην πράξη με την επί­τα­ξη ακόμη και των απλή­ρω­των ναυ­τερ­γα­τών. Επα­νέρ­χε­ται το δι­καί­ω­μα του ερ­γο­δό­τη στο λοκ άουτ. Οι μα­χη­τι­κοί συν­δι­κα­λι­στές διώ­κο­νται ανοι­χτά πλέον: συν­δι­κα­λι­στές απο­λύ­ο­νται, υπάρ­χουν πρω­το­βάθ­μια σω­μα­τεία του ιδιω­τι­κού τομέα των οποί­ων τα μέλη των Διοι­κη­τι­κά Συμ­βού­λια δεν βρί­σκουν πια δου­λειά, ενώ απει­λού­νται και τα απλά μέλη με έντα­ξη σε «μαύ­ρες λί­στες». Στο δη­μό­σιο, η προ­λη­πτι­κή αργία με την κα­τη­γο­ρία της «ανάρ­μο­στης συ­μπε­ρι­φο­ράς εντός και εκτός υπη­ρε­σί­ας» έρ­χε­ται να ποι­νι­κο­ποι­ή­σει κάθε πράξη αντί­στα­σης ή ανυ­πα­κο­ής. Η μη­δε­νι­κή ανοχή εκ­δη­λώ­νε­ται σε κάθε κι­νη­το­ποί­η­ση ερ­γα­ζο­μέ­νων, ακόμη και με συλ­λή­ψεις και δίκες συν­δι­κα­λι­στών. Η λάσπη εκτο­ξεύ­ε­ται ενα­ντί­ον οποιου­δή­πο­τε δεν χει­ρο­κρο­τά την πο­λι­τι­κή της Τρόι­κας, ακόμη κι αν πρό­κει­ται για τμή­μα­τα της γρα­φειο­κρα­τί­ας. Το στή­σι­μο ερ­γο­δο­τι­κών σω­μα­τεί­ων είναι σε εξέ­λι­ξη τα ίδια ακρι­βώς χρό­νια στα οποία χτυ­πιού­νται όλοι οι ερ­γα­τι­κοί αγώ­νες, κι έχει ήδη απο­δώ­σει καρ­πούς: από τη χα­λυ­βουρ­γία στο Βόλο ως τα χρυ­σω­ρυ­χεία της Χαλ­κι­δι­κής.
Με τις νέες ρυθ­μί­σεις, άλ­λω­στε, ο συν­δι­κα­λι­σμός των δια­δρό­μων δεί­χνει τα όριά του στον βαθύ πυ­ρή­να του: την –έστω– δια­τή­ρη­ση των δι­καιω­μά­των των λίγων ερ­γα­ζο­μέ­νων που επέ­λε­γε να εκ­προ­σω­πεί. Το κενό αυτό είτε θα κα­λυ­φθεί από την ανα­γέν­νη­ση διεκ­δι­κη­τι­κών σω­μα­τεί­ων είτε θα γε­μί­σει με ερ­γο­δο­τι­κά σω­μα­τεία και λόμπυ της ερ­γα­τι­κής ή υπαλ­λη­λι­κής «αρι­στο­κρα­τί­ας». Κι αυτό είναι μια μάχη που θα τη δώσει λυσ­σα­λέα και η ερ­γο­δο­σία.
Κω­δι­κός: με­τα­σχη­μα­τι­σμός
Οι ρα­γδαί­ες αλ­λα­γές στο τοπίο μάς προ­κα­λούν κι εμάς να αλ­λά­ξου­με! Άλ­λω­στε, (θα ’πρε­πε να) γνω­ρί­ζου­με πολύ καλά πως όλα αυτά που τώρα μας παίρ­νουν πίσω δεν ήταν πα­ρα­χω­ρή­σεις, ήταν κα­τα­κτή­σεις. Δεν ήταν πά­ντο­τε δε­δο­μέ­νο το οχτά­ω­ρο, ούτε η νο­μο­θε­σία για τις συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις και τις συν­δι­κα­λι­στι­κές ελευ­θε­ρί­ες – για την ακρί­βεια κα­τα­κτή­θη­καν με αίμα. Ο συν­δι­κα­λι­σμός δεν ήταν πά­ντο­τε «θε­σμός της δη­μο­κρα­τί­ας», για πολλά χρό­νια ήταν απλώς πα­ρά­νο­μος.
Η διά­λυ­ση κάθε ερ­γα­σια­κού το­πί­ου, όπως το γνω­ρί­ζα­με μέχρι σή­με­ρα, απαι­τεί να ξα­να­γυ­ρί­σου­με στις απαρ­χές:
Κα­ταρ­χάς, να ξα­να­δού­με κα­τά­μα­τα την τα­ξι­κή πάλη και τον συ­σχε­τι­σμό δύ­να­μης. Για πα­ρά­δειγ­μα, η κα­τάρ­γη­ση της συλ­λο­γι­κής σύμ­βα­σης δεν μας γυρ­νά­ει ανα­γκα­στι­κά πίσω στον ερ­γα­σια­κό με­σαί­ω­να: μας γυ­ρί­ζει πίσω στον «κα­θα­ρό» τα­ξι­κό αγώνα, μας θυ­μί­ζει ότι το ύψος του μι­σθού ή η απο­τρο­πή των απο­λύ­σε­ων κα­τα­κτιέ­ται με τη ση­με­ρι­νή απερ­γία και διεκ­δί­κη­ση, και όχι μέσα από τις θε­σμι­κές κα­τα­κτή­σεις που μας άφη­σαν με τους αγώ­νες τους οι πα­λαιό­τε­ρες γε­νιές ερ­γα­ζο­μέ­νων.
Κατά δεύ­τε­ρον, να ξα­να­δού­με τα συν­δι­κά­τα στην «κα­θα­ρή τους μορφή»: ως δομές συλ­λο­γι­κής ορ­γά­νω­σης της πάλης της τάξης. Να στη­θούν ή να ανα­γεν­νη­θούν τα σω­μα­τεία, μέσα από την ανά­γκη των ίδιων των ερ­γα­ζό­με­νων να ενο­ποι­ή­σουν τις δυ­νά­μεις τους απέ­να­ντι στον ερ­γο­δό­τη που τους εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται αρ­χι­κά, απέ­να­ντι στην ίδια την εκ­με­τάλ­λευ­ση τε­λι­κά. Μόνο που αυτή η ορ­γά­νω­ση από τα κάτω δεν είναι ούτε απλή, ούτε εξα­ντλεί­ται στην πε­πα­τη­μέ­νη.

ΕΜΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ! Κείμενο υπογραφών στήριξης του εγχειρήματος της ΒΙΟΜΕ

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ Petition

                                                            ΕΜΕΙΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ!

Οι εργάτες της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής πετούν το γάντι στο χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα και καλούν όλους τους εργάτες να αναλάβουν τη παραγωγική διαδικασία στα χέρια τους. Οι ίδιοι τολμούν να κάνουν την αρχή παίρνοντας στις 12 Φλεβάρη το εργοστάσιο στα χέρια τους με διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας και συνδικαλισμού βάσης.
Η εξαφανισμένη εδώ και δυο χρόνια εργοδοσία, μπροστά στην αποφασιστικότητα των εργατών, κινεί τη τελευταία στιγμή διαδικασίες για να διασφαλίσει τα δικαιώματά της και να εμποδίσει την επανέναρξη λειτουργίας του κάτω από τον έλεγχο των εργατών. Το κράτος και η κυβέρνηση κωλυσιεργεί να δώσει απαντήσεις ποντάροντας στην οικονομική εξαθλίωση των εργαζομένων.
Όμως ο αγώνας των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ, δεν επιδέχεται αναβολές. Είναι η πρώτη πράξη αποπομπής των καπιτα-ληστών από τη παραγωγική διαδικασία, σε συνθήκες οξύτατης κοινωνικής κρίσης και απόλυτης χρεοκοπίας του συστήματός τους. Η τύχη της ΒΙΟ.ΜΕ δεν θα κριθεί μόνο στα όρια του εργοστασίου αλλά και στο επίπεδο της συνολικού κοινωνικού αγώνα κι αντιμετώπισης του κράτους έκτακτης ανάγκης, που εφαρμόζει το μνημονιακό πρόγραμμα κοινωνικής καταστροφής με τις δυνάμεις καταστολής και την επίκληση στρατιωτικών νόμων. Γι' αυτό, μέσα στις συνθήκες της μαζικής ανεργίας και της απόλυτης εξαθλίωσης, το σημαντικότερο καθήκον παραμένει η επέκταση του αγώνα των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ σε όλα τα εργοστάσια και επιχειρήσεις που εγκαταλείπονται, κλείνουν, πτωχεύουν, απολύουν.
Ο αγώνας των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ,για την αυτοδιαχείριση της παραγωγής, είναι αγώνας ζωής και θανάτου για όλους τους ανέργους, τους εργαζόμενους, για ολόκληρη τη κοινωνική πλειοψηφία.
Ο αγώνας των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ είναι αγώνας για μία κοινωνία χωρίς αφεντικά και εκμετάλλευση, είναι αγώνας όλων μας!

Θα νικήσουμε!

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ Petition | GoPetition

Τέλος στις Αυταπάτες.Βάρβαρη επίθεση σε εργαζόμενους και συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στο ΥΠ.Εργασίας.

Βάρβαρη επίθεση απο τις ορδές των κυβερνητικών φρουρών δέχτηκαν δεκάδες εργαζόμενοι και στελέχη του ΠΑΜΕ,  κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας τους στο Υπ.Εργασίας.

Οι μαζικές συλλήψεις, ο άγριος ξυλοδαρμός εργαζομένων και συνδικαλιστών και ο προπηλακισμός ακόμη και βουλευτών αποκαλύπτει με τον πιό σαφή και κατηγορηματικό τρόπο τις προθέσεις της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού.
Η μπότα του νόμου δέν έχει ούτε εξαιρέσεις, ούτε παρακάμψεις. Δέν επιδέχεται παρερμηνείες, "χάρες" και "στραβά μάτια".

Η ανοχή που γνωρίζαμε όλοι μας ότι απολαμβάνει το ΠΑΜΕ, το προηγούμενο διάστημα σχετικά με τις συμβολικές του ενέργειες και "καταλήψεις" με τη σημερινή ενέργεια απο την πλευρά της κυβέρνησης έγινε παραπάνω απο σαφές ότι τελείωσε.

Η ταχύτατα αυξανόμενη (μετά και το 3ο Μνημόνιο) κλιμάκωση της καταστολής και του αυταρχισμού απο τις εισβολές σε κοινωνικούς χώρους, πανεπιστήμια, ο κατασταλτικός αυτοματισμός των μηχανισμών του κράτους απέναντι σε κάθε  εργατική κινητοποίηση με τη συνδρομή καί της δικαιοσύνης, αφορά το σύνολο της κοινωνικής πλειοψηφίας και της δυνατότητάς της να διεκδικεί τα δικαιώματά της και να αμφισβητεί την κυρίαρχη πολιτική.

Η αλλαγή στάσης απο την πλευρά του κράτους, θέτει σε νέες βάσεις αυτό που απο καιρό έχει ήδη τεθεί, αλλά μεγάλο μέρος της κοινωνίας δέν έχει αντιληφθεί και το σύνολο της αριστεράς αδυνατεί να συλλάβει και να το εντάξει σε ένα σχέδιο επαναστατικής ανατροπής της κοινωνίας.
 Η μεταδικτατορική "δημοκρατία" της ανοχής δέν μπορεί να αντέξει τη συνύπαρξή της με την οικονομική κρίση, την φτώχεια, την ανεργία και κατάργηση κατακτήσεων και δικαιωμάτων.
Το ζήτημα της δημοκρατίας τίθεται πλέον ανοιχτά και απροκάλυπτα με πρωτοβουλία όμως εκείνων που ποτέ δέν την ασπάστηκαν, που πάντα ήταν ανεκτικοί και φειδωλοί απέναντί της, που πάντα την όριζαν ώς μία μορφή άσκησης της εξουσίας για τη δική τους τάξη.
Το εάν θα τεθεί στην πραγματική-λαϊκή της διάσταση, απο την πλευρά της κοινωνικής πλειοψηφίας είναι ένα σημαντικό και επίκαιρο ερώτημα, που έκβαση  της σκληρής πάλης που διαφαίνεται, θα είναι και η μόνη ασφαλής μέθοδος για την απάντησή του.
Με την προϋπόθεση βέβαια ότι δέ θα αμφισβητηθούν-καταργηθούν στοιχειώδης ελευθερίες.
Το κίνημα έτσι όπως το γνωρίσαμε τουλάχιστον δέν μπορεί να απαντήσει με αξιοπιστία σαφήνεια και αποτελεσματικότητα.
Η "προσφορά" του κράτους και της κυβέρνησης να εντάξει με τον τρόπο που σήμερα το έκανε και τις δυνάμεις της συνδικαλιστικής αριστεράς του ΠΑΜΕ, ίσως μετατοπίσει τη "γραμμή Μαζινό"  που έχει χαράξει η ηγεσία του ΚΚΕ απέναντι στην επίθεση που δέχεται η εργατική τάξη απο την μία πλευρά και τα "οχυρωματικά έργα"  απέναντι στην κοινή δράση και απάντηση απέναντι σε όλες τις άλλες δυνάμεις του κινήματος.
Ειδικά σήμερα που η αδυναμία επικράτησης της αριστερής απάντησης για την ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου γίνεται ορατή απο της κυρίαρχες εκφράσεις της, η ερμηνεία των επιθέσεων και των συλλήψεων όχι με κοινωνικούς όρους, αλλά με όρους κομματικής συντήρησης και εκλογικής επικράτησης δέ θα είναι απλά λάθος αλλά καταστροφική. 

Βρώμικα μέσα εξακολουθεί να χρησιμοποιεί ο "ριζοσπάστης"

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ «ΤΑΞΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ» ( ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΜΕΤΑΛΛΟΥ ΝΟΜΟΥ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ) ΣΤΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ ΣΤΙΣ 3/11/2012 σελίδα 15 

Μια μέρα αφού τα ΜΑΤ κάνουν επίθεση στη ΔΩΔΩΝΗ για να πετάξουν έξω τους αγροτοκτηνοτρόφους που έκαναν κατάληψη για να μην ιδιωτικοποιηθεί η ΔΩΔΩΝΗ και ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ δεν είδε και δεν άκουσε τίποτε, θυμήθηκε να εξαπολύσει επίθεση κατά της δράσης του ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΜΕΤΑΛΛΟΥ για σύμπλευση με την εργοδοσία και εργατοπατερισμό.

  Το ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΜΕΤΑΛΛΟΥ είναι ένα σωματείο που χρόνια τώρα δίνει τη μάχη για απόκρουση της επίθεσης εργοδοσίας, κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ, με συμμετοχή πάνω από 90%, στις απεργίες, με ενεργή συμμετοχή των μελών στις γενικές συνελεύσεις του σωματείου, οι οποίες πραγματοποιούνται με πλατιά δημοκρατία σχεδόν κάθε μήνα.

 Την στιγμή που επτά εργαζόμενοι – υποψήφιοι της ΤΑΞΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ- στις εκλογές του σωματείου στις 12 του Νοέμβρη βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας και δίνουν καθημερινά τη μάχη για την πληρωμή όλων των δεδουλευμένων των εργαζομένων ανεξάρτητα από την κομματική τους ταυτότητα, ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ κατηγορεί με θρασύτητα την ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ για αυτά που κάνουν τα μέλη του ΠΑΜΕ στο ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΜΕΤΑΛΛΟΥ. Εδώ και 10 χρόνια τα μέλη του ΠΑΜΕ εμφανίζονται μόνο λίγο πριν τις εκλογές, εγγράφουν μέλη για να εκλεγούν στο ΔΣ του σωματείου και μετά εξαφανίζονται. Στις Γενικές Συνελεύσεις δε συμμετέχουν και στους χώρους δουλειάς κάνουν αυτά ακριβώς για τα οποία κατηγορούν την ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ. Η ΔΡΑΣΗ ΤΟΥΣ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΣΥΜΠΥΚΝΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟ «ΠΑΣ ΜΗ ΠΑΜΕ ΜΗ ΕΓΓΡΑΦΟΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΣ».

 Επίσης το άλλο γνωστό θέμα στα Γιάννινα με τα μέλη του ΠΑΜΕ είναι ότι αρνούνται να πληρώσουν τις συνδρομές τους στο Εργατικό Κέντρο, με αποτέλεσμα αυτό να βοηθά την περαιτέρω διάλυση των σωματείων και να δημιουργεί μια κατάσταση η οποία βοηθά μόνο τις πολιτικές της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ.

 Η ιστορία του καθενώς είναι δεδομένη. Για αυτό συνάδελφοι του ΠΑΜΕ και του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ σταματηστε τη λασπολογία που βοηθά την εργοδοσία και βοηθήστε το σωματείο να συνεχίσει την αντάξια αγωνιστική ιστορία του απέναντι στη βάρβαρη επίθεση των πολιτικών κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ.

ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ, ΓΙΑΝΝΙΝΑ, 3 ΝΟΕΜΡΗ 2012

 Ανακοίνωση του ΝΑΡ για τη λάσπη του ριζοσπάστη

Το κατάπτυστο δημοσίευμα της εφημερίδας

Η ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, μοναδικός δρόμος για νικηφόρους αγώνες.

Η αντικαπιταλιστική αριστερά σε κρίσιμο σταυροδρόμι.

“Οι ψευτοεπαναστάτες συνδικαλιστές της Ιταλίας φτάνουν συχνά μέχρι του σημείου να συζητούν αν συμφέρει να γίνει το συνδικάτο (για παράδειγμα των σιδηροδρομικών) ένας κλειστός κύκλος, που δεν υπολογίζει παρά μόνο στους «επαναστάτες», παρά μόνο στην τολμηρή μειοψηφία που συμπαρασύρει τις ψυχρές και αδιάφορες μάζες, δηλαδή φτάνουν να αρνούνται την στοιχειώδη αρχή του συνδικαλισμού που είναι να οργανώσει το σύνολο των μαζών.”
A.Gramsci, «Συνδικαλισμός και συμβούλια»

του Νίκου Γουρλά
H κινηματική αδράνεια των έξι τελευταίων μηνών μπορεί να εξηγείται σε ένα βαθμό από την ελπίδα της εργατικής τάξης να δοθεί λύση για την ισοπέδωση μισθών και δικαιωμάτων της μέσα από τη διαδικασία των εκλογών, που καλλιέργησε «εκλογικές αυταπάτες» και καθήλωσε τις αγωνιστικές συνειδήσεις, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι. Όμως δεν φτάνει αυτή η εξήγηση για να δοθεί απάντηση στο γιατί παρά το ρήγμα που δημιουργήθηκε στις συνειδήσεις των εργαζομένων από τους αγώνες των δυο τελευταίων ετών που μετατόπισε προς τα αριστερά μεγάλα κομμάτια της τάξης (με όλη φυσικά την αντιφατικότητα, το βάθος και το βαθμό συνείδησης από τμήματα των εργαζομένων), παρά τις μεγάλες προσπάθειες που γίνονται από ταξικά συνδικάτα στον ιδιωτικό τομέα αλλά και σωματείων και ομοσπονδιών του δημόσιου με αγωνιστικό πρόσημο, τα αποτελέσματα παραμένουν φτωχά και αναντίστοιχα του οδοστρωτήρα των μνημονιακών μέτρων που υλοποιεί η άθλια συγκυβέρνηση.
Aπό την άλλη βρίσκεται σε εξέλιξη το μεγαλύτερο σχέδιο αναδιανομής του πλούτου προς όφελος του κεφαλαίου και σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας που έχει υπάρξει μεταπολεμικά. Σε αυτή τη λογική εντάσσονται οι ΕΟΖ, η σύνθλιψη των μισθών στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα (ήδη σε μεγάλη αλυσίδα πολυκαταστημάτων, προσλαμβάνουν εργαζόμενους με 280 ευρώ για εξάωρη εργασία νομιμότατα) παράλληλα με την κατάργηση της εργατικής νομοθεσίας, την τρομοκρατία, το τσάκισμα και των τελευταίων αντιστάσεων στους τόπους δουλειάς, ιδιαίτερα του ιδιωτικού τομέα, με πογκρόμ απολύσεων όσων αντιστέκονται στις μειώσεις και τις ατομικές συμβάσεις. 

Όλα αυτά, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το εργατικό κίνημα δεν κατάφερε να ανατρέψει κανένα από τα μέτρα που εφάρμοσαν οι μνημονιακές κυβερνήσεις του κεφαλαίου, δημιουργούν μεγάλα ερωτηματικά στη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων αφού ακόμα και παρατεταμένοι επίμονοι αγώνες όπως αυτός της Χαλυβουργίας τελικά ηττήθηκαν.
Με δεδομένο ότι οι πλειοψηφίες των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ είναι πια περιφερόμενα πολιτικά και κινηματικά πτώματα, αφού το σύστημα τους έχει αφαιρέσει ακόμα και τα ελάχιστα προσχήματα «διαπραγμάτευσης», δεν παίζουν πια κανένα ρολό ούτε καν αυτόν του δήθεν «εταίρου» που το σύστημα στην προ κρίσης εποχή τους είχε αναθέσει. 
Όσο και αν δεν πρέπει να υποτιμάται ο ρόλος τους, ιδιαίτερα σαν ρεύμα αστικής αντίληψης μέσα στα συνδικάτα που οδηγεί στον ταξικό συμβιβασμό, την ηττοπάθεια, μέχρι και το ανοιχτό ξεπούλημα στην εργοδοσία, παρ΄ όλα αυτά τους έχει αφαιρεθεί η δυνατότητα διαμεσολάβησης που είχαν και δεν παίζουν κανένα ρόλο παρά μόνο αυτό της εξαγγελίας κατόπιν πιέσεων από την συνδικαλιστική αριστερά 24ωρων απεργιών.
Στις παρούσες συνθήκες η σημασία της αλλαγής ρότας του συνδικαλιστικού κινήματος για την ανατροπή της συνολικότερης επίθεσης του κεφαλαίου έχει τεράστια σημασία για την ανάστροφη του κλίματος απογοήτευσης και αναμονής. 
Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος με τη σημερινή κατάσταση των σωματείων και των ομοσπονδιών, τον υπονομευτικό ρόλο των δυνάμεων του συμβιβασμού και της υποταγής, οι εργαζόμενοι να μεταθέσουν για άλλη μια φορά τις ελπίδες για το ζωή και το μέλλον τους για τις ερχόμενες εκλογές! Μη βλέποντας καμία ελπίδα στους αγώνες που παραμένουν ασυντόνιστοι, ψοφοδεείς, με 24ωρες ντουφεκιές εκτόνωσης, να υποταχτούν σε λογικές που θα αναζητούν «μεγάλους τιμονιέρηδες» που θα τους σώσουν από τα δεινά.
Θα έχουμε μεγάλη ευθύνη όλες συνδικαλιστικές δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής και ριζοσπαστικής αριστεράς, αν συνεχίσουμε με τις ίδιες πρακτικές σαν να μην άλλαξε τίποτα από την τελευταία απεργία του Φεβρουαρίου μέχρι τώρα. Η ευθύνη βαραίνει πια ολοκληρωτικά τις ταξικές δυνάμεις, τις δυνάμεις του κόσμου του αγώνα, αφού όλοι καταλαβαίνουν ότι οι καιροί του «ναι μεν αλλά» έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί και ότι η δημιουργία τώρα ενός μεγάλου ταξικολαϊκού μετώπου ρήξης και ανατροπής με άμεσους αλλά και μακροπρόθεσμους στόχους, είναι θέμα ζωής ή θανάτου για το εργατικό κίνημα. Καμιά αλλαγή συσχετισμών, στα σωματεία, στις ομοσπονδίες και στη ΓΣΕΕ προς όφελος των ταξικών δυνάμεων, των δυνάμεων του αγώνα, δεν θα έχει καμιά ουσία αν δεν υιοθετηθεί πλατιά από τις ηγεσίες όλων των πολιτικών και συνδικαλιστικών ρευμάτων της Αριστεράς αυτή η αναγκαιότητα.

Πολιτικοί και κινηματικοί οι λόγοι της καθήλωσης του κινήματος.
Ενώ η κοινωνία βράζει και η πολιτική κρίση βαθαίνει, ενώ το πολιτικό σύστημα βρίσκεται στην πιο αδύναμη στιγμή του, μην μπορώντας να δώσει τα ελάχιστα, ακόμα και σε βασικούς πυλώνες της κυριαρχίας του (σώματα ασφάλειας, δικαστικοί, παπάδες, στρατιωτικοί κλπ), οι πολιτικοσυνδικαλιστικές πρωτοπορίες της αριστεράς εκτιμούν πολύ σωστά ότι προϋπόθεση για την ανατροπή της επίθεσης είναι η ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος σε νέα βάση. Για το πώς όμως θα γίνει αυτό υπάρχουν σε όλη την Αριστερά διαφορετικά πολιτικά σχέδια που το κάθε ένα από αυτά έχει τη δική του αξία και συμβολή. Όμως κανένα από αυτά τα σχέδια δεν απαντά με σαφήνεια στο τι πρωτοβουλίες θα παρθούν άμεσα για να δημιουργηθούν όλες εκείνες οι προϋποθέσεις για την έναρξη μιας πλατιάς διαδικασίας συνάντησης σωματείων - ομοσπονδιών που να υπερβαίνει τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, βάζοντας στην κρίση των εργαζομένων το δικό της αγωνιστικό σχέδιο, που θα ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες ενός κινήματος που θα μπορεί να νικήσει, που θα δημιουργεί προϋποθέσεις ρήξης και ανατροπής με τις δυνάμεις του κεφαλαίου.
Αντί για αυτό εξακολουθούν να λειτουργούν οι λογικές των «πόλων», των «αξόνων», του «θεσμικού συνδικαλισμού», οι αντιλήψεις που δεν ξεκαθαρίζουν ανοικτά τις σχέσεις με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία στο όνομα μιας λανθάνουσας λογικής για την ενότητα, η επιμονή -παρά τις κάποιες θετικές διαφοροποιήσεις τελευταία- του ΠΑΜΕ στην περιχαράκωση και την κομματική αυτάρκεια, αλλά και τα δεκάδες «πλαίσια» με τους αστερίσκους και υποσημειώσεις, που στη συγκεκριμένη συγκυρία λειτουργούν απωθητικά στους εργαζόμενους, δείχνουν ότι στην πραγματικότητα δεν έχει γίνει αντιληπτή η θανάσιμη απειλή που σήμερα επικρέμεται πάνω από τα κεφάλια όλων των εργαζομένων, αυτή της εξαφάνισης της δράσης των συνδικάτων από τους τόπους δουλειάς.
Είναι τραγική η εικόνα που παρουσιάζει η συνδικαλιστική Αριστερά όλων των εκφάνσεων, που, βαδίζοντας στους γνωστούς δρόμους, δεν χάνει ευκαιρία, με αφορμή αυτό ή το άλλο γεγονός, να κυκλοφορεί λίστες με συνδικαλιστές που υπογραφούν πλαίσια που καλούν τους άλλους συνδικαλιστές να συσπειρωθούν γύρω από το καθένα από αυτά. Έτσι όλοι καλούν όλους και κανένας δεν πάει πουθενά μένοντας στο «μετερίζι» του. Αυτή η κατάσταση όπως είναι φυσικό δεν οδηγεί πουθενά. Εκεί πρέπει να αναζητήσουμε τις αιτίες για την αποτυχία των όποιων προσπαθειών συντονισμού γίνονται είτε από σωματεία είτε από ομοσπονδίες.
Χωρίς να υπάρχει καμιά διάθεση υποτίμησης των υπαρκτών διαφορών, των πολιτικών και συνδικαλιστικών ρευμάτων που υπάρχουν στο εργατικό κίνημα, χωρίς να υποτιμάται ο αναγκαίος διαχωρισμός από τη γραφειοκρατία, αυτό όμως που εισπράττουν οι εργαζόμενοι στους τόπους δουλειάς είναι ότι οι πολιτικές και συνδικαλιστικές πρωτοπορίες της Αριστεράς, που είναι η ψυχή του κόσμου του αγώνα, είναι ανίκανες να ανταποκριθούν στη μία και μοναδική απαίτηση για την οποία όλοι μιλούν και συμφωνούν, που είναι το ενιαίο εργατολαϊκό μέτωπο - μοναδικό μέσο για την ανατροπή της επίθεσης.
Όσο αυτό δεν συγκροτείται, η συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζομένων δέχεται ολοένα και μεγαλύτερα πλήγματα, δίνεται περαιτέρω έδαφος σε αντιλήψεις και λογικές που οδηγούν σε ακόμα μεγαλύτερη απογοήτευση και ηττοπάθεια. (Ακόμα και κάποια μικρά βήματα υπέρβασης αυτής της κατάστασης που έγιναν το περασμένο διάστημα μέσα από πρωτοβουλίες κοινής δράσης και προσπαθειών οικοδόμησης ενός άλλου αγωνιστικού ταξικού ρεύματος μέσα στους εργαζόμενους, π.χ. Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων, από ορισμένους αντιμετωπίζονται με καχυποψία.). 
Προάγγελοι αυτής της προοπτικής είναι οι αμαζες συνελεύσεις, η αποτυχία των απεργιών σε μια σειρά κλάδους. Η ελάχιστη ή ακόμα και μηδενική συμμετοχή εργαζομένων σε δραστηριότητες των πρωτοβάθμιων σωματείων σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. 
Για τον ιδιωτικό τομέα, ιδιαίτερα, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα, αφού ο φόβος της απόλυσης και της μόνιμης ανεργίας βαραίνει το σύνολο των εργαζομένων, ακόμα και ενός ακόμα συνδικαλισμένου κομματιού που περιορίζει τη δράση του στα πλαίσια «ανεκτών» από την εργοδοσία αντιστάσεων. 
Οι εργαζόμενοι έχουν πραγματικά μπουχτίσει από την πολυδιάσπαση και τον κομματικό κατακερματισμό, από διαμεσολαβήσεις αυτόκλητων «σωτήρων» των ΣΣΕ που οδηγούν σε μειώσεις μισθών χωρίς κανένας να τους έχει εξουσιοδοτήσει, καλλιεργώντας αυταπάτες στους εργαζόμενους, αφού κανένα νομικό πλαίσιο δεν δεσμεύει τους εργοδότες να τις τηρήσουν.
Ο παραταξιακός κομματικός συνδικαλισμός που διαμεσολαβούσε μεταφέροντας στα συνδικάτα την αστική κοινοβουλευτική σκηνή της μεταπολίτευσης, είναι πια σε πλήρη αναντιστοιχία με τις ανάγκες των εργαζομένων, έχει απαξιωθεί στη συνείδηση μεγάλων τμημάτων της εργατικής τάξης, και, το κυριότερο, είναι ανύπαρκτος στη νέα βάρδια των εργαζομένων που δεν βλέπει καμιά προοπτική, καμιά ελπίδα αντίστασης και οργανωμένου αγώνα στους χώρους δουλειάς. 
Από την άλλη, ο κούφιος βερμπαλισμός και ο συνδικαλιστικός ακτιβισμός των «ειδικών» αρκείται στο να «κατηχεί» τους εργαζόμενους ρίχνοντας στην πραγματικότητα όλες τις ευθύνες σε αυτούς.

Προϋπόθεση για την ανασυγκρότηση και την αντεπίθεση του εργατικού κινήματος, η αλλαγή των συσχετισμών στα συνδικάτα και τους τόπους δουλειάς.
Το εκλογικό αποτέλεσμα όσο και το μετεκλογικό πολιτικό σκηνικό σίγουρα έχουν επιδράσει στις συνειδήσεις της εργατικής τάξης. 
Οι εργαζόμενοι με την ψήφο τους μπορεί να «λαχτάρησαν» το πολιτικό κατεστημένο, να ένιωσαν προς στιγμή ότι μπορούν να παρέμβουν στις εξελίξεις με την ψήφο τους, όμως από την άλλη είναι έκδηλη η απογοήτευση σε πλατιά τμήματα εργαζομένων ότι τελικά αυτό δεν επετεύχθη. 
Αυτό δημιουργεί ένα ιδιόμορφο κλίμα παραίτησης που σε συνδυασμό με την όξυνση της κρίσης την ύφεση αλλά και λογικές που παραπέμπουν στις επόμενες εκλογές, όποτε αυτές γίνουν, διαμορφώνουν ένα δυσχερές για τις ταξικές δυνάμεις πεδίο για την αντίστροφη του κλίματος.
Τέλος, αντιλήψεις ακόμα και από κάποια αγωνιστικά τμήματα που παραιτούνται με ευκολία από την οργάνωση του αγώνα πρώτα από όλα στους τόπους δουλειάς, μεταθέτοντας το κέντρο βάρος από τους εργασιακούς χώρους στις γειτονιές, σε δίκτυα και μορφές αλληλεγγύης, λαϊκές επιτροπές και συνελεύσεις γειτονιάς -που φυσικά παίζουν έναν ξεχωριστό ρόλο στον αγώνα για την ανατροπή αυτής της κατάστασης- δεν βοηθούν και σε κάποιες περιπτώσεις λειτουργούν και αποπροσανατολιστικά. 

Τέτοιες απόψεις και λογικές θα υπερισχύουν όσο μεγαλώνει η ψαλίδα ανάμενα στις δυνάμεις τις υποταγής και τις δυνάμεις χειραφέτησης όσο η ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και η αλλαγή των συσχετισμών του παραμένει απλώς μια διαπίστωση χωρίς να την πιστεύει στην πραγματικότητα κανένας, είτε με τη σκέψη στραμμένη στις επόμενες εκλογές είτε μέχρι να «βγάλουν οι εργαζόμενοι συμπεράσματα».
Η ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και η αλλαγή των συσχετισμών του, απαιτεί πρώτα από όλα σαφήνεια στο τι περιεχόμενο θα έχει, ποια πολιτικά, εργατικά αιτήματα άμυνας και αντεπίθεσης θα προβάλει που θα συσπειρώσουν καταρχήν το πρωτοπόρο κομμάτι του αγώνα. 

Οι εργαζόμενοι κατανοούν όλο και περισσότερο ότι η σημασία των άμεσων οικονομικών αιτημάτων δεν αρκεί, αν αυτά δεν συνδυάζονται με την πολιτική προοπτική των αγώνων. Συνεπώς γίνεται όλο και πιο καθαρό σε πλατιά τμήματα των εργαζομένων ότι οι αγώνες για να αποκτήσουν δυναμική και να δημιουργήσουν ρήγματα στο κατεστημένο πρέπει να συνδέονται με άμεσα πολιτικά προτάγματα όπως αυτό της ανατροπής της κυβέρνησης αλλά και προτάγματα που απελευθερώνουν τους εργαζόμενους από το φόβο απέναντι σε εκβιαστικά διλήμματα (Ε.Ε. - ευρώ κλπ).
Το νέο περιεχόμενο πάλης των εργατικών αγώνων θα πρέπει να συνδυάζει τις αμυντικές με τις επιθετικές διεκδικήσεις για όλα τα βασικά ζητήματα που καθορίζουν την οικονομική, κοινωνική και πολιτική θέση των εργαζόμενων. 

Για το μισθό, τις εργασιακές σχέσεις, το χρόνο εργασίας, την ασφάλιση, την υγεία, τις ιδιωτικοποιήσεις, τη δημοκρατία, τον πολιτισμό, την Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχουν, από το σύνολο των ρευμάτων της συνδικαλιστικής Αριστεράς, τέτοια πλαίσια που κατά 95% είναι κοινά μεταξύ τους. Για να αλλάξουμε την κατάσταση, υπάρχουν κατά τη γνώμη μου τρεις προϋποθέσεις:

Ώρα Νέου Εργατικού Κινήματος

Δημήτρης Γκόβας

Ανελέητος κοινωνικός πόλεμος – Νέα κατάσταση

«Οι άνθρωποι που δεν υπολογίζονται, σωπαίνουν, υπομένουν ή ίσως και να χειροκροτούν, περιμένοντας να περάσει η μπόρα. Πρέπει να σου φτάσει το νερό μέχρι το λαιμό για να παραδεχτείς πως έχει συμβεί κάτι ανεπανόρθωτο...». Ροσάνα Ροσάντα

Κάπως έτσι θα μπορούσε να περιγράψει τη συμπεριφορά της εργαζόμενης πλειοψηφίας, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, αλλά και της Αριστεράς στη χώρα μας το τελευταίο διάστημα ένας παρατηρητής. Το νερό όμως έφτασε στο λαιμό και η στάθμη του ανεβαίνει, ή με άλλους όρους, η επίθεση ενάντια στη ζωή, τους όρους εργασίας, τις ανάγκες και τα δικαιώματα της πλειοψηφίας του λαού είναι τέτοια, που κάνει εφιαλτική την καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων.

Στο έδαφος της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού, που εκδηλώνεται με διάφορες μορφές σε πάρα πολλές χώρες και έχει «ανακατέψει» όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις ΗΠΑ, την Κίνα και την Ιαπωνία, διεξάγεται ένας ανελέητος κοινωνικός πόλεμος, πρώτα απ΄ όλα ενάντια στην εργατική τάξη. Η απάντηση του κεφαλαίου στην βαθιά κρίση του συστήματος παίρνει διάφορες μορφές και συμπυκνώνεται σε πολιτικές που κοινό πυρήνα έχουν τη διασφάλιση των κερδών και τη συνέχεια του συστήματος της εκμετάλλευσης.

Στη χώρα μας, οι πολιτικές αυτές αποτυπώθηκαν με τα αλλεπάλληλα μνημόνια, τα μεσοπρόθεσμα και τις δανειακές συμβάσεις, που συνοδεύτηκαν από σειρά νόμους και μέτρα που στοχεύουν στην αλλαγή όλων των όρων εργασίας, αμοιβών και ζωής της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Περίπου τέσσερα χρόνια μετά την εκδήλωση της κρίσης, οι συσχετισμοί σε βάρος του κόσμου της εργασίας έχουν αλλάξει δραματικά. Ενάμιση εκατομμύρια άνεργοι, καταποντισμός των μισθών, απλήρωτη εργασία, απολύσεις και τρομοκρατία, διάλυση συλλογικών συμβάσεων, κατακόρυφη αύξηση όλης της φορολογίας, χαράτσια, διάλυση κάθε πτυχής κοινωνικών παροχών σε υγεία, παιδεία, συντάξεις, κ.ο.κ. Τεράστια ένταση της εκμετάλλευσης δηλαδή για να επιβιώσει ο καπιταλισμός της παρακμής.

Και η στάθμη ανεβαίνει, η επίθεση συνεχίζεται και οξύνεται, με όργανο αυτή τη φορά την τρικομματική μνημονιακή κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, η οποία δεν συνεχίζει απλά το έργο των αντιλαϊκών κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου, αλλά βαθαίνει τον κοινωνικό πόλεμο. Στο πολιτικό και ευρύτερο αξιακό επίπεδο επιστρατεύονται από την άρχουσα τάξη και τις συστημικές δυνάμεις τα ιδεολογήματα της πάση θυσίας παραμονής στο ευρώ, αυτού του νομίσματος εκμετάλλευσης που εξυπηρετεί το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, το δόγμα του «ανήκομεν στην ΕΕ» (αυτή τη συμμαχία των πολυεθνικών και της αντίδρασης), η θεωρία του «όλοι μαζί τα φάγαμε» και άλλα πολλά για να ενσωματώσουν τη σκέψη και τη στάση της κοινωνικής πλειοψηφίας. Μια νέα κατάσταση έχει διαμορφωθεί στην ελληνική κοινωνία, νέες προκλήσεις βρίσκονται μπροστά στο εργατικό και λαϊκό κίνημα.

Ύστερα από δύο και πλέον χρόνια σκληρών ταξικών αγώνων απαιτείται ένας βαθύς προβληματισμός για την ανάγκη μιας συνολικής ταξικής ανασυγκρότησης του συνδικαλιστικού κινήματος, που θα ξεπερνά μάχιμα τις αιτίες, που δεν επέτρεψαν την απόκρουση της αντεργατικής λαίλαπας. Σήμερα χρειάζεται ένα άλλο εργατικό κίνημα εξοπλισμένο με τις απαντήσεις, τις δομές και τις μορφές που απαιτεί η εποχή της ιστορικής κρίσης του συστήματος.

ΩΡΑ ΝΕΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

• Η εμφάνιση ενός άλλου εργατικού κινήματος δεν μπορεί να γίνει χωρίς ρήξη με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία

Ο κοινωνικός πόλεμος που διεξάγει το κεφάλαιο δημιούργησε αντιστάσεις και μαζικούς αγώνες, ηρωικούς πολλές φορές. Στην Ελλάδα η διετία που πέρασε, χαρακτηρίστηκε τόσο από τις μεγάλες πανεργατικές απεργίες, όσο και από τις διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις στις πλατείες, τις παρελάσεις, το κλίμα ανυπακοής και αντίστασης, μικρές και μεγαλύτερες μάχες σε κλάδους και χώρους δουλειάς, καταλήψεις και λαϊκές συνελεύσεις. Η εννιάμηνη απεργία των ηρωικών χαλυβουργών της Ελευσίνας και η συγκρουσιακή απεργία των αστουριανών ανθρακωρύχων της Ισπανίας, η πολύνεκρη απεργία στα μεταλλωρυχεία της Ν. Αφρικής, μοιάζουν με τα πιο μαχητικά στιγμιότυπα μιας παγκόσμιας κινητικότητας στο έδαφος της κρίσης. Είναι οι σπασμοί της υφηλίου; Το σίγουρο είναι, ότι εξελίσσεται μια παρατεταμένη κοινωνική αναμέτρηση, και όπως πάντα σε περιόδους ιστορικών κρίσεων, τα ερωτήματα γίνονται πιο αμείλικτα, ο χρόνος τρέχει πιο γοργά.

Η όξυνση του κοινωνικού προβλήματος σε όλα τα επίπεδα, η τρομερή επίθεση της εργοδοσίας στους χώρους δουλειάς, τα προβλήματα επιβίωσης των ανέργων, των φτωχών και χαμηλόμισθων, δημιουργούν αντικειμενικά ένα δύσκολο έδαφος για τις δυνάμεις της εργασίας. Οι δυσκολίες που υπάρχουν στο κίνημα, είναι και προϊόν της συνειδητοποίησης του βάθους της σύγκρουσης και της ισχύος του αντιπάλου, που φρόντισε με πάμπολλους τρόπους «να δείξει τα δόντια του» και στο προηγούμενο δίχρονο και στις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις και σήμερα με την πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά.

Το κεντρικό ερώτημα που τίθεται στις δυνάμεις του αγώνα είναι: ποιες είναι οι προϋποθέσεις, οι όροι, τα βήματα και η πολιτική γραμμή που θα οδηγήσουν, στο τέλος αυτού του κύκλου, στην ανατροπή της επίθεσης, στο άνοιγμα του δρόμου για την κοινωνική απελευθέρωση. Γιατί η ανατροπή της επίθεσης, με ότι την συνοδεύει σε πολιτικό, νομικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, είναι όρος επιβίωσης της εργαζόμενης πλειοψηφίας, άρα θα πρέπει να είναι και ο πρώτος και βασικός στόχος του κινήματος. Και γιατί αυτό το σύστημα της κρίσης και παρακμής, οι κοινωνικές δυνάμεις που κυριαρχούν και το διευθύνουν, δεν μπορούν να διασφαλίσουν πλέον μια έστω και αξιοπρεπή ζωή στην κοινωνική πλειοψηφία, αλλά αντίθετα την οδηγούν στην φτώχεια, τη μιζέρια, την εξαθλίωση, τον πόλεμο.

Το κλειδί της απάντησης βρίσκεται στο εργατικό κίνημα, την αιχμή του δόρατος, τόσο από πλευράς επίθεσης που δέχεται, όσο και από πλευράς δυνατότητας να αποτελέσει εκείνο το αναγκαίο όχημα για την συνολική ανατροπή της επίθεσης και την αλλαγή πορείας των πραγμάτων.

Από κάθε άποψη, υπάρχει μια νέα κατάσταση, άρα και νέα καθήκοντα για το εργατικό κίνημα. Τα αξιόλογα στιγμιότυπα των μαζικών αγώνων, των απεργιών, των καταλήψεων, δεν έχουν μέχρι στιγμής «χάπι έντ» για τους εργαζόμενους. Τα μέτρα και η πολιτική του αντίπαλου δεν σταμάτησαν, οι αγώνες δεν μπόρεσαν να νικήσουν σε σοβαρά και κρίσιμα ζητήματα και μάχες. Και επειδή η ταξική πάλη δεν είναι μονόπρακτο, αλλά θα οξυνθεί, οι δυνάμεις της ανατροπής και του αγώνα πρέπει να σκύψουν βαθύτερα, να απαντήσουν καλύτερα και να χαράξουν πορεία για μια πιο αποτελεσματική και συνολική απάντηση της εργατικής τάξης.

Σήμερα χρειάζεται ένα άλλο εργατικό κίνημα, ανασυγκροτημένο και εξοπλισμένο με τις απαντήσεις, τις δομές και τις μορφές που απαιτεί η εποχή της ιστορικής κρίσης του συστήματος. Ένα κίνημα των εργαζόμενων που θα ξεπερνάει την άμυνα και τις μάχες «να σώσουμε ότι σώζεται» και θα θέτει το θέμα της συνολικής ανατροπής της πολιτικής του αντίπαλου. Θα θέτει το ζήτημα της ρήξης με την ΕΕ, θα αποκρούει την καταπάτηση του δικαιώματος του λαού ν’ αποφασίζει ο ίδιος για τις τύχες του. Θα παλεύει ενάντια στη χούντα του αστικού συνασπισμού εξουσίας και της εργοδοσίας, την ευρωενωσιακή, κρατική, εργοδοτική και φασιστική τρομοκρατία. Θα μιλήσει για τον πλούτο και μια άλλη πορεία, με τους εργαζόμενους στο τιμόνι της κοινωνίας.

Το υπάρχον συνδικαλιστικό κίνημα στην ιστορική διαδρομή του κουβαλάει αναμφισβήτητα ένα φορτίο κοινωνικών αγώνων, καθόλου ανώδυνων πολλές φορές, με κατακτήσεις για τη διαμόρφωση του εισοδήματος και των όρων εργασίας, σε μια άλλη φάση του καπιταλισμού. Σε μια ολόκληρη πορεία όμως οι ηγεμονικές του δυνάμεις ενσωματώθηκαν και κυριάρχησε ο αστικοποιημένος συνδικαλισμός, ο οποίος εντός των πλαισίων της κυρίαρχης πολιτικής διαπραγματεύονταν και διαχειρίζονταν οικονομικά αιτήματα τμήματος των εργαζομένων. Τις τελευταίες δεκαετίες μάλιστα διαπραγματεύεται βασικά τους ρυθμούς και τους τρόπους της χειροτέρευσης της θέσης των εργαζομένων, με εξαιρέσεις που κινούνται στα όρια του μαχητικού ρεφορμισμού. Σήμερα, αυτό το συνδικαλιστικό κίνημα είναι αναντίστοιχο, κυρίως από άποψη πολιτικής γραμμής και στόχων, αλλά και από άποψη δομής και μορφών συγκρότησης, με την εποχή της βαθιάς και συνολικής επίθεσης του κεφαλαίου, με την αναδιάρθρωση του καπιταλισμού και τους όρους που διαμορφώνονται στην εργατική τάξη.

Οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, των περισσότερων ομοσπονδιών και μεγάλων συνδικάτων, αυτοπροσδιορίζονται ως «κοινωνικοί εταίροι», δηλαδή συνεργάτες της εκάστοτε κυβέρνησης και της εργοδοσίας, στα πλαίσια τους συστήματος της εκμετάλλευσης. Αποδέχονται την «εθνική οικονομία», δηλαδή την καπιταλιστική οικονομία και κερδοφορία, ως κριτήριο και δεδομένο, κάνοντας διαπραγμάτευση εντός των ορίων της. Συσπειρώνουν ένα μόνο τμήμα εργαζόμενων, διαμορφώνοντας μάλιστα όρους σκληρής ιεραρχίας, κλειστών δομών και «εκπροσώπησης», μακριά από τη βάση των εργαζομένων. Έχουν άμεση σχέση με κρατικούς φορείς, εξάρτηση από νομικούς θεσμούς και οικονομικές πηγές του συστήματος.

Αντίθετα, ένα αποτελεσματικό συνδικαλιστικό κίνημα είναι απαραίτητο να συσπειρώσει και το τεράστιο τμήμα της εργατικής τάξης που είναι ασυνδικάλιστο, τα νέα τμήματα εργαζομένων και μορφών εργασιακών σχέσεων. Να έχει δρόμους οργάνωσης των εκατομμύρια ανέργων. Και πάνω από όλα, να αυτοπροσδιορίζεται σαν αντίπαλος της εργοδοσίας, του κεφαλαίου, των πολιτικών του εκπροσώπων. Να θεωρεί σαν βασικό κριτήριο δράσης του τις εργατικές ανάγκες και δικαιώματα. Να έχει ανεξαρτησία από τις κυβερνήσεις και τα κόμματα του κεφαλαίου, τα κέντρα εξουσίας και το κράτος. Να βασίζεται στη δύναμη και την απόφαση των ίδιων των εργαζομένων, στη δημοκρατία του αγώνα.

Σήμερα, ωριμάζει αντικειμενικά, και σαν αναγκαιότητα και σαν δυνατότητα, μια βαθύτερη τομή στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα. Προφανώς, οι αναγκαίες τομές και τα βήματα για μια ταξική ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος, δεν μπορούν να γίνουν σε συνθήκες εργαστηρίου, ούτε με αποφάσεις κομματικών επιτελείων. Είναι μια διαδικασία που περνάει μέσα από τις μάχες, στηρίζεται στο βαθμό ωρίμανσης της ίδιας της εργατικής τάξης, των εμπειριών της. Εξαρτάται, ωστόσο, και από την αποφασιστική συμβολή των επαναστατικών και αντικαπιταλιστικών δυνάμεων σε μια τέτοια κατεύθυνση.

Η εμφάνιση ενός άλλου εργατικού κινήματος, δεν μπορεί να γίνει χωρίς ρήξη με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, χωρίς διαπάλη σε όλα τα επίπεδα με τον υποταγμένο αστικό συνδικαλισμό. «Έχει αποδειχθεί, πως οι παράγοντες που λειτουργούν μέσα στο εργατικό κίνημα, η εργατική αριστοκρατία και οι γραφειοκράτες, είναι καλύτεροι προασπιστές της αστικής τάξης απ΄ ότι οι ίδιοι οι αστοί» σημείωνε ο Λένιν στο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1920, στη συζήτηση για το εργατικό κίνημα στην περίοδο της κρίσης.

Στο ίδιο συνέδριο η Κομμουνιστική Διεθνής τόνιζε: «Οι κομμουνιστές θεωρούν ότι οι στόχοι και η ζωή των συνδικαλιστικών οργανώσεων έχουν μεγαλύτερη σημασία από την εξωτερική μορφή που παίρνουν και έτσι δεν πρέπει να διστάζουν να προκαλούν τη διάσπαση των συνδικαλιστικών οργανώσεων, εάν η άρνηση να το κάνουν θα ισοδυναμούσε με άρνηση να εμπλακούν στην επαναστατική δράση μέσα στα συνδικάτα, στην προσπάθειά τους να τα μετατρέψουν σε όπλα του επαναστατικού αγώνα...»

Στο νέο σκηνικό που διαμορφώνει η κρίση, δεν υπάρχουν οι απαραίτητες απαντήσεις σε όλα τα καυτά ερωτήματα. Είναι όμως επείγουσα αναγκαιότητα ένα νέο εργατικό κίνημα! Και η ανάπτυξή του, περνάει φυσικά και μέσα από τα υπάρχοντα συνδικάτα, την προσπάθεια αναζωογόνησης και μαζικοποίησής τους. Όχι μόνο όμως! Περνάει μέσα από την προσπάθεια να δημιουργηθούν και νέα μαζικά συνδικάτα, σε χώρους και κλάδους όπου δεν υπάρχουν, σε νέα τμήματα της εργατικής τάξης και ειδικότητες. Ανασυγκρότηση σημαίνει αξιοποίηση όλων των μορφών και του πλούτου της εργατικής πάλης και οργάνωσης, μέσα από επιτροπές αγώνα, εργοστασιακές επιτροπές, εργατικές λέσχες, εργατικούς συνδέσμους και συλλόγους. Από την προσπάθεια να οργανωθούν τα συλλογικά συμφέροντα και να πάρουν μορφή οι συλλογικές διεκδικήσεις των εργαζομένων παντού. Και βέβαια, σημαίνει την απαραίτητη τομή στο περιεχόμενο του αγώνα, των αιτημάτων, των στόχων, στα κριτήρια και τη λογική του εργατικού κινήματος. Στο δύσκολο αυτό καθήκον θα κριθούν όλες οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής πάλης και της επαναστατικής προοπτικής το επόμενο διάστημα.

Απαραίτητο ένα άλλο κέντρο αγώνα:

ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΝΙΚΗΦΟΡΑ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΜΑΧΕΣ, ΣΤΗΡΙΓΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΒΑΣΗ

Ο υποταγμένος κυβερνητικός συνδικαλισμός, ούτε θέλει, ούτε μπορεί να δώσει τη μάχη της ανατροπής της επίθεσης. Έχει παραδοθεί στην ουσία, δίνοντας μάχες υπεράσπισης ορισμένων τμημάτων, διεκδικήσεις εξαίρεσης χώρων από τα μέτρα, με λογική διαπραγμάτευσης των όρων χειροτέρευσης της κατάστασης των εργαζόμενων. Αυτό δείχνει ανάγλυφα η πρακτική των παρατάξεων ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ αλλά και της θεσμικής και «υπεύθυνης» αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ, με την υπογραφή κλαδικών συμβάσεων με μείωση 10% ή και 15% των αποδοχών (ξενοδοχοϋπάλληλοι, εμπόριο, ιδιωτική υγεία, κ.α.). Αυτό έδειξε η στάση τους στο ξεπούλημα της Αγροτικής Τράπεζας και αλλού. Η απαράδεκτη στάση της ΓΣΕΕ και των Εργατικών Κέντρων στον αγώνα της Ελληνικής Χαλυβουργίας. Αρνούνται την οργάνωση του αγώνα διαρκείας, απεργιακών απαντήσεων με σχέδιο και στόχους, την αμφισβήτηση των μέτρων στην πράξη. Αρνούνται τον συντονισμό των αντιστάσεων, τη γενίκευση της πάλης.

Από την άλλη, στους αγώνες της διετίας, εμφανίστηκαν ελπιδοφόρες προσπάθειες, όπως οι συντονισμοί πρωτοβάθμιων σωματείων σε μια σειρά πόλεις και κλάδους, οι επιτροπές «δεν χρωστάμε-δεν πουλάμε-δεν πληρώνουμε», η δημιουργία λαϊκών συνελεύσεων σε γειτονιές και πόλεις, οι καταλήψεις και επιτροπές αγώνα σε εργοστάσια και χώρους δουλειάς. Αυτά τα θετικά βήματα συγκρότησης οργάνων πάλης και επιβολής της λαϊκής θέλησης από τα κάτω, πρέπει να αναπτυχθούν, να μπουν στην ημερήσια διάταξη του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Η συγκρότηση τέτοιων μορφών, που ξεπερνούν τον υποταγμένο συνδικαλισμό και τους «θεσμούς» ταξικής συνεργασίας και αναπτύσσουν μέσα στους αγώνες τις μορφές οργάνωσης και πάλης των αγωνιστών, χρειάζεται να πάρει τέτοια έκταση, ώστε να δημιουργήσει τη δυνατότητα ύπαρξης ενός άλλου κέντρου αγώνα, μια νέα δυνατή ατμομηχανή για το εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα. Ενός κέντρου αγώνα που «θα πάει αλλιώς» τις μάχες, που θα μπορεί να δημιουργεί προϋποθέσεις νικηφόρων αγώνων και σοβαρής αντιπαράθεσης στην αντεργατική επίθεση και τους διαχειριστές της. Σε μια τέτοια κατεύθυνση βρίσκεται και το κάλεσμα δεκάδων συνδικαλιστών, ταξικών σωματείων και εργαζομένων για την εργατική συγκέντρωση στη φετινή ΔΕΘ, στην Καμάρα.

ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ:

Διαχωρισμός με τη ΓΣΕΕ - Ενότητα με τους πολλούς

• ΩΡΑ ΤΟΛΜΗΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΩΝ

Ιδιαίτερο βάρος αποκτά η συμβολή των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στην προσπάθεια ανασυγκρότησης και εμφάνισης ενός νέου εργατικού κινήματος. Ο κεντρικός στόχος της περιόδου για ανατροπή της επίθεσης και της κυβέρνησης, με την δημιουργία ενός αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής, έχει ως προϋπόθεση ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό – λαϊκό κίνημα, με απεύθυνση στην μαχόμενη Αριστερά και σε όλες τις ζωντανές δυνάμεις του λαού. Ο κρίκος στην γραμμή αυτή είναι ο εμπλουτισμός με νέες δυνάμεις και η βαθύτερη πολιτική συνείδηση μιας αντικαπιταλιστικής κοινωνικο-πολιτικής πρωτοπορίας. Για να γίνουν σοβαρά βήματα σε αυτή την κατεύθυνση, χρειάζεται να εμφανιστούν διακριτά και ορατά δείγματα γραφής μέσα στους αγώνες. Οι παρεμβάσεις ενός ταξικού ρεύματος στο συνδικαλιστικό κίνημα δεν μπορούν να είναι ή να φαντάζουν παραπληρωματικές στον υποταγμένο συνδικαλισμό, ουρά ή μια επιμέρους άνευρη διαφοροποίηση. Ούτε απλά μια αριστερή κριτική που κινείται όμως αποκλειστικά εντός των κυρίαρχων θεσμικών δομών και παρεμβάσεων. Από αυτή τη σκοπιά δεν συμβάλλει η στάση και η κριτική δυνάμεων που τοποθετούνται στην αντισυστημική αριστερά, που αντιμετωπίζουν την ταξική ανασυγκρότηση του κινήματος και την αντιπαράθεση με την συνδικαλιστική γραφειοκρατία ως μια προβολή μόνο πιο αιχμηρών αιτημάτων ή άλλων μορφών πάλης και όχι ως ένα σχέδιο με διαφορετικό πολιτικό δια ταύτα, αλλά και πολύπλευρες μορφές οργάνωσης. Η ρηχή κριτική περί «χωροταξικού διαχωρισμού» και διασπαστικής-οργανωτίστικης τακτικής, δεν καταλαβαίνει ή δεν θέλει να καταλάβει ότι χωρίς να συγκροτείται διακριτά μια ορατή –στους εργαζόμενους και την κοινωνία- τάση, που θα αποπνέει διαφορετικά χαρακτηριστικά, θα εμπνέει με τους στόχους και τη δημοκρατία της, θα οργανώνεται μαζικά και θα παρεμβαίνει σε ενότητα και αντιπαράθεση με τον κυρίαρχο συνδικαλισμό, δεν μπορεί να γίνει κανένα σοβαρό βήμα. Φυσικά, η προσπάθεια συγκρότησης ενός ανατρεπτικού ρεύματος μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα, δεν μπορεί να γίνει ούτε με τον τρόπο του ΠΑΜΕ, με περιχαράκωση, με «υγειονομικές ζώνες» απέναντι σε ότι κινείται αλλά δεν ελέγχεται απόλυτα από τον πολιτικό του χώρο, με κομματικούς σχεδιασμούς, χωρίς την αντίληψη για τη δυνατότητα του ίδιου του κινήματος να κάνει πολιτικό αγώνα.

Η συμβολή της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς στην δημιουργία ενός ανατρεπτικού ρεύματος στο εργατικό κίνημα γίνεται από τη σκοπιά της ενότητας με τους πολλούς. Με τους εργαζόμενους που ασφυκτιούν με τη γραφειοκρατία, με όσους είναι απομονωμένοι ή ασυνδικάλιστοι. Με όσους, και είναι πάρα πολλοί, βλέπουν μέσα από τις εμπειρίες τους, ότι πρέπει να «πάμε αλλιώς» στους αγώνες, να έχουμε ένα κίνημα πιο τολμηρό και αποτελεσματικό.

Το κάλεσμα δεκάδων συνδικαλιστών αλλά και πρωτοβάθμιων σωματείων και εργατικών σχημάτων για την συγκέντρωση της ΔΕΘ στην Καμάρα, μπορεί να αποτελέσει μια μικρή αρχή σε μια μεγάλη προσπάθεια διαμόρφωσης όρων για την συγκρότηση ενός άλλου ρεύματος μέσα στους εργατικούς αγώνες. Με συζήτηση και διαδικασίες βάσης, με παρεμβάσεις, με «γενική εξόρμηση» αυτής της πρότασης στο δυναμικό των αντικαπιταλιστικών συσπειρώσεων και ταξικών σχημάτων, στη νέα εργατική βάρδια, τις αγωνιστικές τάσεις της μαχόμενης Αριστεράς, στο πρωτοπόρο δυναμικό των αγώνων και των σωματείων, στους χιλιάδες εργαζόμενους και άνεργους που δεν μπορούν να ζήσουν και αναζητούν μια άλλη διέξοδο.

Η καπιταλιστική κρίση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με καμία παλιά μέθοδο. Ούτε οι επιμέρους απεργίες μόνο, ούτε περισσότερο ο κοινοβουλευτικός αγώνας μπορούν να κάνουν τίποτα, αν δεν μιλήσουμε για την ιδιοκτησία. Το εργατικό κίνημα είναι ένα μεγάλο ζωντανό σώμα σε κίνηση. Πρέπει να πιάσουμε το σφυγμό του, να αλλάξουμε το βηματισμό του για να πει: χρειάζεται ένας άλλος τρόπος ζωής και παραγωγής. Οι δυνάμεις της παρακμής, το κεφάλαιο και τα κόμματά του δεν μπορούν. Να έρθουν στο προσκήνιο οι δυνάμεις της εργασίας, να πάρουν το τιμόνι της κοινωνίας στα χέρια τους.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, 2/9/2012