Aνώτατος αξιωματικός που χαιρετούσε ναζιστικά;

«ΘΕΩΡΩ ΕΜΑΥΤΟΝ ΕΥΤΥΧΗ ΔΙΟΤΙ ΖΩ ΜΙΑ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΒΡΩΜΙΣΗ Ο ΤΟΠΟΣ. Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΦΤΕΡΟΥΓΙΖΕΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ. ΜΕ ΤΑ ΙΕΡΟΤΕΡΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΜΑΧΑΙΡΙΩΝ!»

Δ.Μ. ΜΟΥΡΤΟΣ

Οι «χρυσαυγίτες» στο Πολυτεχνείο του '73

 :: left.gr

Ο στενός συνεργάτης του Μιχαλολιάκου, Γιάννης Περδικάρης, στο βιβλίο του «Χρυσή Αυγή - Πολιτικός Οδοδείκτης» που υπογράφει με το ψευδώνυμο Ιων. Φιλίππου αποκαλύπτει τη δολοφονική και παρακρακτική δράση των νεοφασιστών

Ειρωνεία της ιστορίας: Η πιο πρόσφατη συμβολή στην ιστοριογραφία περί Πολυτεχνείου φέρει την υπογραφή ενός φανατικού εθνικοσοσιαλιστή! Συνιδρυτής της Χρυσής Αυγής, στενός συνεργάτης του Μιχαλολιάκου και συγγραφέας των βασικών ιδεολογικών κειμένων της οργάνωσης, ο Γιάννης Περδικάρης ήταν φοιτητής στη Σχολή Μηχανολόγων του Μετσόβιου την περίοδο της εξέγερσης. Στο βιβλίο του περί Χρυσής Αυγής που μόλις κυκλοφόρησε με το ψευδώνυμο Ιων Φιλίππου, ο Περδικάρης περιγράφει τον ιδιαίτερο ρόλο της ομάδας Μιχαλολιάκου, η οποία ανήκε τότε στο «Κόμμα Τετάρτης Αυγούστου», την οργάνωση του Κώστα Πλεύρη, τη μόνη οργάνωση που επέτρεπε τη λειτουργία της το δικτατορικό καθεστώς. 

Αν η Νίκαια είχε ρόδες θα ήταν ποδήλατο…

«Η πόλη είναι δική μας» κραυγάζουν οι φασίστες από το σάιτ τους για την «μεγάλη τους συγκέντρωση» στη Νίκαια την Κυριακή που μας πέρασε. 

Αν, όμως, μια πόλη “είναι δική σου” δεν στήνεσαι από νωρίς το πρωί για να κατοχυρώσεις την πλατεία όπου θα συγκεντρωθείς 10 ώρες μετά. 

Αν μια πόλη “ήταν δική σου”, ο κόσμος της θα κατέβαινε στην πλατεία όποτε ήθελες και θα την έκανε ό,τι ήθελες εσύ.
Αν μια πόλη “είναι δική σου” δεν κουβαλάς τον κόσμο με λεωφορεία –κανείς δεν ξέρει από ποια πόλη και ποια συνοικία- όπως κάνει κάθε «συστημικό κόμμα» για να φουσκώσει τον «όγκο» της συγκέντρωσής του. 

Για παράδειγμα, 4 λεωφορεία κατέβηκαν «ταχύτατα» τη Θηβών γύρω στις 6μμ με «θηριώδεις δικυκλιστές» να ανοίγουν τον δρόμο στα φανάρια μήπως και τα λεωφορεία μείνουν στάσιμα κι εκτεθειμένα στις εχθρικές συνοικίες… Κι εδώ που τα λέμε «σωστά» έπρατταν ανεξαρτήτως αποτελέσματος…
Αν μια πόλη “είναι δική σου” δεν μένουν τα γραφεία σου άδεια… ανοίγοντας δύο φορές την εβδομάδα για να τα επισκεφτούν ομογάλακτοι από άλλες «ορφανές» συνοικίες…
Αν μια πόλη “είναι δική σου” δεν κατεβαίνεις κάθε ένα Σάββατο το μήνα με πενήντα άτομα (όπως φαίνεται στις φωτογραφίες σου… τη στιγμή που αναφέρεσαι σε συμμετοχή εκατοντάδων) στις γειτονιές… με τη συνδρομή (όπως εσύ αναφέρεις) «συναγωνιστών» από τις Τ.Ο. Πειραιά, Αιγάλεω, Περάματος, Δυτικής Αττικής… και βάλε!
Αν μια πόλη “είναι δική σου” δεν κορδώνεσαι για την περικύκλωση 500 αντιφασιστών από 10 διμοιρίες των ΜΑΤ μερικές εκατοντάδες μέτρα από την δική σου συγκέντρωση. Και μην κοροϊδευόμαστε: οι αντιφασίστες ήταν μόνο 500 γιατί ήταν πλέον γνωστόν τοις πάσι ότι σε κάθε περίπτωση θα επρόκειτο απλά για ένα «ραντεβού» με μια ένστολη ένοπλη συμμορία του κράτους… της οποίας το 50% θα βρισκόταν στην συγκέντρωση των φασιστών αν δεν ήταν, απλώς, στην υπηρεσία φύλαξής της.
Όχι ότι δεν έχεις «συναγωνιστές, οπαδούς,  φίλους και ψηφοφόρους» στην πόλη. Εξάλλου, η Κοκκινιά δεν ήταν ποτέ μόνο κόκκινη. Είχε και τους ρουφιάνους. Οι φασιστικοί χαιρετισμοί από μερικούς «ηλικιωμένους» στην συγκέντρωση προς το τέλος της «εκδήλωσης» μπορεί και να είναι μια επιβεβαίωση της «παρουσίας» σου.
Η πόλη δεν είναι δική σου. Ο φασιστικός σου εσμός -από κάθε υπόνομο των γύρω νομών- μαζί με τις δεκάδες διμοιρίες των μπάτσων θέλησαν να «υπενθυμίσουν» για μια ακόμη φορά στην πόλη ότι ανήκει στο Κράτος και εσύ θέλησες να προσθέσεις ότι ανήκει και στον Αρχηγό σου. Κι αν η Νίκαια είχε ρόδες θα ήταν ποδήλατο.
Είσαι εχθρός της πόλης. Απλώς, η έκπληξη που σου προκαλεί κάθε φορά η εύκολη πρόσβασή σας στις γειτονιές, την οποία σας εξασφαλίζει ο στρατός του Συστήματος… σου επιτρέπει τις ρητορικές υπερβολές.
Τα λέμε στους δρόμους… κι όχι με τις πλάτες του κυνοβουλίου και του στρατού του.
Εκεί ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε…

Κατάληψη "Σινιάλο"

Τα ατέλειωτα σκάνδαλα της «αδιάφθορης» χούντας

 Μνήμες, σε φόντο …χακί – μαύρο! Η 14η Δεκεμβρίου συνέπεσε με την επέτειο ενός ξεχασμένου συμβάντος, του οποίου η υπόμνηση αξίζει θα αφιερωθεί στους αδαείς ή υποκριτές που αναμασούν το κωμικοτραγικό κλισέ περί «αδιάφθορης, τίμιας» χούντας που «δεν έφαγε λεφτά». Ποιο ήταν το γεγονός; 

Η εξαγγελία (1968) εκ μέρους του δικτάτορα Παπαδόπουλου ενός έργου μέγιστης «ελληνοχριστιανικής» σημασίας: 

Τον «Τάματος του Έθνους», ενός γιγάντιου ναού… Ο ναός δεν ανεγέρθηκε ποτέ, αλλά …εγέρθηκαν και «φτερούγισαν» εκατοντάδες εκατομμύρια δραχμές από το Ταμείο που συστάθηκε γι” αυτό το λόγο.

 Το Τάμα συγκαταλέγεται στα πλέον εμβληματικά από τα αναρίθμητα μικρά ή μεγάλα, σκάνδαλα -κάθε είδους- της δικτατορίας. Προτού δούμε εκ του σύνεγγυς ορισμένα από αυτά (όσα, τέλος πάντων, χωρούν σε ένα -εξ ορισμού ανεπαρκές- δισέλιδο!) ας «ακτινογραφήσουμε» εν τάχει τα σαθρά «άλλοθι» όσων περιβάλλουν με ιδιότυπο φωτοστέφανο τη χούντα. Πώς ακριβώς «αποδεικνύεται» ότι το φασιστικό καθεστώς φρουρούσε, σαν Κέρβερος, το δημόσιο χρήμα και τις αρχές της «χρηστής διοίκησης»;

 Οι περισσότερες απαντήσεις συγκλίνουν σε αυτό που είπε ο Γ. Καρατζαφέρης, την 21η Απριλίου 2008: «Αυτοί τουλάχιστον πέθαναν στην ψάθα» (ο Μιχαλολιάκος απλώς θα παρέλειπε το «τουλάχιστον»). Δεν είναι άραγε απύθμενος κρετινισμός να κρίνεται ο βίος και η πολιτεία των δικτατόρων, βάσει της εικόνας παρακμής που εξέπεμπαν έπειτα από την αποκαθήλωσή τους;

 Υπάρχει όμως και συμπληρωματικό «επιχείρημα»: «Και οι συγγενείς των στελεχών του καθεστώτος έζησαν -κατά κανόνα- λιτά στις επόμενες δεκαετίες. Άρα…». Όλα αυτά, όμως, παραπέμπουν σε διαφορετικά θέματα: πόσο οξυδερκείς και προετοιμασμένοι για το ενδεχόμενο της πτώσης τους ήταν οι δικτάτορες, πού πρόλαβαν και πού όχι να διοχετεύσουν χρήμα κλπ. Αλήθεια, πόσα πρέπει να …παραγράψουμε (και γιατί), ώστε να κάνουμε το χατίρι σε «νοσταλγούς» και καταναλωτές παραμυθιών, ειδικά ως προς το σκέλος του ισχυρισμού τους περί «τίμιων» και «λιτοδίαιτων» δικτατόρων; Τι να …πρωτοξεχάσουμε; Τη χλιδή με την οποία ζούσε το («αντιβασιλικό») ζεύγος Ζωιτάκη; Την ύψους 1,1 εκ. δραχμών δουλειά με τον Δήμο Αθηναίων (κατασκευή υπόγειου γκαράζ στην Κλαυθμώνος, τεχνικές μελέτες), στην οποία φρόντισε ο Παττακός να «χώσει» τον γαμπρό του, Αντρέα Μεϊντάση; Την εξωφρενική επίδειξη πλούτου που έκανε ο αρχηγός της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, Μ. Ρουφογάλης;

 Η χούντα συμπλήρωνε μισό έτος ζωής, όταν ο προπαγανδιστικός στυλοβάτης της, ο εκδότης του Ελεύθερου Κόσμου, Σάββας Κωνσταντόπουλος, εκμυστηρευόταν σε επιστολή του προς τον Κ. Καραμανλή: «Ενεφανίσθη και αναπτύσσεται μία νεο-φαυλοκρατία. Ατομικά ρουσφέτια, προσωπικοί εξυπηρετήσεις, τακτοποιήσεις συγγενών, ατομική προβολή και ούτω κάθ” εξής)» (Αρχείο Καραμανλή, τ.7ος). Ήταν μόνο η αρχή…

 Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 1968. Εκφωνώντας λόγο για τα σχέδια της «εθνοσωτηρίου», ο Παπαδόπουλος έταξε …Τάμα. «Το έθνος μας … έταξε εις τον σωτήρα του θεόν την ανέγερσιν ενός ναού. Και το Τάμα δεν επραγματοποιήθη ακόμη μέχρι σήμερον. Δεν είναι ελληνική συνέπεια η τοιαύτη και δη προς τον θεόν. Κατά το 1969, ο ελληνικός λαός θα αρχίσει την εκτέλεσιν του Τάματος». Λίγες ημέρες αργότερα, η χουντική προπαγάνδα άρχιζε να διαφημίζει περιπτώσεις ανθρώπων που κατέθεταν τον οβολό τους, γι” αυτόν τον «ιερό σκοπό». Ως τόπος ορίστηκαν τα Τουρκοβούνια.

 Το Τάμα αντιπροσώπευε στο έπακρο τη μεγαλομανία του καθεστώτος. «Θα αποτελέσει, μετά την οικοδόμησίν του, το τρίτο αρχιτεκτονικό οικοδόμημα των Αθηνών, μετά τον κλασικό Παρθενώνα και τον Βυζαντινό Λυκαβηττό», έγραφε η Ηχώ των Ενόπλων Δυνάμεων τον Ιούνη του 1973. Μέχρι τότε, δεν είχαν γίνει καν τα οριστικά σχέδια. Ούτε θα γίνονταν ποτέ, μολονότι η προετοιμασία έδειχνε… άψογη.

 Τον Μάιο του ’69 συγκροτήθηκε «Ανώτατη Επιτροπή», με πρόεδρο τον πρωθυπουργό Παπαδόπουλο και μέλη τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και πέντε υπουργούς. Ανάμεσα τους, οι Παττακός (Εσωτερικών) και Μακαρέζος (Συντονισμού). 

Δέν είναι (και)αυτό που νομίζετε!!

Εν ολίγοις, ολόκληρη η κορυφαία χουντική «τριανδρία» επέβλεπε τα του έργου, έχοντας την αρωγή και ενός «Γνωμοδοτικού Συμβουλίου», που το απάρτιζαν πρυτάνεις, ακαδημαϊκοί, ο δήμαρχος Δημ. Ρίτσος και άλλοι. Από τον Ιούνιο του ’69 επέβλεπαν και το Ειδικό Ταμείο που συστάθηκε τότε για την οικονομική διαχείριση του έργου.

 Τον Ιανουάριο του 1974 δημοσιεύθηκε ο απολογισμός του Ειδικού Ταμείου. Σε αυτό είχαν εισρεύσει 453,3 εκατομμύρια δρχ., εκ των οποίων είχαν εξαφανιστεί τα 406 εκατομμύρια! Όλα αυλοτριώσεις, «προπαρασκευαστικά έργα», «μελέτες», εργασίες «διοικήσεως και λειτουργικά»-• Από τα 453,3 εκατομμύρια τα 230 ήταν δάνεια. Τα 180 προήλθαν από εισφορές και δωρεές, τμήμα των οποίων κάλυψαν φορείς του Δημοσίου – π.χ. η Αγροτική Τράπεζα έδωσε 10 εκατομμύρια. Τα υπόλοιπα 43,3 εκατομμύρια ήταν «επιχορήγηση» από τον τακτικό προϋπολογισμό.

 Κάτι ακόμη: Στην τριετία 1970-73 έγιναν τρεις διαγωνισμοί για προσχέδια του Τάματος. Απέτυχαν παταγωδώς και κηρύχθηκαν άγονοι. Υποβλήθηκαν 73 προτάσεις, καμία όμως δεν κρίθηκε ικανοποιητική. Κι όμως, μοιράστηκε -μαζί με τους επαίνους για τις σχετικές προσπάθειες- το ποσό των 3.650.000 δρχ. Ποσό που υπερέβαινε …900 φορές το μέσο μισθό ενός εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα.

 Ουδείς γνωρίζει πόσοι …αστέρες του καθεστώτος έλαβαν μέρος -με τους ευνοούμενους τους- σε αυτό το τρομακτικών διαστάσεων φαγοπότι. Την «επίβλεψη» πάντως την είχε -όπως προείπαμε- σύσσωμη η αφρόκρεμα του καθεστώτος. Αν, τώρα, κάποιοι διερωτώνται πώς «βγήκαν στη φόρα» τα οικονομικά στοιχεία του Τάματος προτού καταρρεύσει η χούντα, ας λάβουν υπόψη κάτι: Είχε ήδη αποκαθηλωθεί -προ δύο μηνών ο Παπαδόπουλος κι ο νέος «ισχυρός άντρας», ο «αόρατος δικτάτορας» Δ. Ιωαννίδης δεν είχε κανένα λόγο να κρύβει τη «φαυλοκρατία» των «άλλων».

 Για τον ίδιο ακριβώς λόγο, πριν από τη Μεταπολίτευση αποκαλύφθηκε ένα ακόμη …εμβληματικό σκάνδαλο: Τα «κρέατα Μπαλόπουλου», όπως ονομαζόταν ο υφυπουργός Εμπορίου που έμελλε να καθίσει στο εδώλιο, μαζί με τον γενικό διευθυντή του υπουργείου, Παπαμιχαλόπουλο. Όλα άρχισαν με γραπτή εντολή του Παττακού, στις 21 Σεπτεμβρίου 1972: Να «διατεθούν το ταχύτερον εις την κατανάλωσιν» τα κρέατα. Ποια κρέατα; Της Αργεντινής. Αυτά που «μαύριζαν», αυτά που θα «ξέμεναν». Ας τα έτρωγε ο κοσμάκης έτσι «μαυρισμένα»

 Με το χρόνο αποδείχθηκε τι συνέβαινε: Μεγαλέμποροι της Ροδεσίας (νυν Ζιμπάμπουε) είχαν δωροδοκήσει αξιωματούχους του καθεστώτος, για να αποκτήσουν μονοπωλιακά προνόμια στην εισαγωγή κρέατος (οι ανατιμήσεις του κρέατος οφείλονταν μεταξύ άλλων και στη συγκέντρωση αδειών εισαγωγής σε λίγα χέρια). Για να προωθηθούν στην αγορά τα προβληματικά κρέατα, απαγορεύτηκε για κάποιο διάστημα η διάθεση των ντόπιων.

 Μολονότι, όπως έδειξε η γραπτή εντολή Παττακού, το πράγμα «βρομούσε» από …πολύ ψηλά, τελικά την πλήρωσε μόνο ο Μπαλόπουλος. Καταδικάστηκε τον Ιούνιο του ’74 σε ποινή φυλάκισης 3,5 ετών, η οποία μειώθηκε σε 14 μήνες το 1976. Το σκάνδαλο των κρεάτων ήταν το μοναδικό που «έστειλε» στο εδώλιο αξιωματούχους της χούντας, προτού αυτή καταρρεύσει. Ο Μπαλόπουλος, τον οποίον περιέβαλλαν επίσης επίμονες φήμες για ατασθαλίες στον ΕΟΤ, τιμήθηκε δεόντως στα …γήπεδα: Εάν κάποιος ποδοσφαιριστής δεν απέδιδε καλά, η κερκίδα τον αποκαλούσε με ευκολία «βόδι Αργεντινής» ή «κρέας του Μπαλόπουλου».

 Σήμερα, υποκριτές και ανίδεοι αντιδιαστέλλουν την κατά (δική τους) φαντασία «τιμιότητα» της χούντας προς τα του αστικού πολιτικού κόσμου. Στην «καλύτερη» περίπτωση κραυγάζουν πως όσα συνέβησαν το 1967-74 ωχριούν μπροστά στην προγενέστερη ή μετέπειτα διαφθορά, διαπλοκή και ιδιοτέλεια. Είναι άγνωστο ποια διανοητική διαστροφή μας καλεί να …διαλέξουμε κάτι ανάμεσα στα σκάνδαλα της εποχής Κ. Καραμανλή (π.χ. ΠΕΣΙΝΕ), στις μίζες του Τσοχατζόπουλου και στα χακί λαμόγια της «εθνοσωτηρίου». Γνωστά είναι, όμως, πολλά απ” όσα θα έπρεπε να κάνουν τους υμνητές της χουντικής «τιμιότητας» να το βουλώσουν!

 Πώς; «Δεν τους ένοιαζαν τα λεφτά»; Ω, ναι. Γι” αυτό προτού καλά καλά προλάβουν να …ζεστάνουν τις καρέκλες των αξιωμάτων που κατέλαβαν, οι συνταγματάρχες νομοθέτησαν την αύξηση των αποδοχών τους. Σχεδόν διπλασίασαν τον πρωθυπουργικό μισθό: Από τις 23.600 τον ανέβασαν στις 45.000 δρχ. Αύξησαν τις αποδοχές των υπουργών και υφυπουργών από τις 22.400 στις 35.000 δρχ. Θέσπισαν επίσης και ημερήσια «εκτός έδρας» – χίλιες δρχ. για τον πρωθυπουργό και 850 για υπουργούς και υφυπουργούς. Έτσι, για αρχή…

 Πώς; «Δεν υπήρχε οικογενειοκρατία», ούτε «εξυπηρετήσεις ημετέρων»; Σταχυολογούμε: Ο Παπαδόπουλος έκανε τον έναν αδελφό του, τον Κωνσταντίνο, στρατιωτικό ακόλουθο, γενικό γραμματέα του υπουργείου Προεδρίας, Περιφερειακό Διοικητή Αττικής και «υπουργό παρά τω πρωθυπουργώ». Ο άλλος αδελφός, ο Χαράλαμπος, αρκέστηκε στη Γενική Γραμματεία του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, στην οποία αναρριχήθηκε «ώσπου να πεις κύμινο»…

 Για τον γαμπρό του Παττακού, τα είπαμε. Ο Μακαρέζος διόρισε τον κουνιάδο του, Αλέξανδρο Ματθαίου, υπουργό Γεωργίας και -αργότερα- Βόρειας Ελλάδας. «Αι βέβαιοι μικρολοβιτούραι του Ματθαίου» συμπεριλαμβάνονταν στα  πολλά συμπτώματα διαφθοράς του καθεστώτος, που διέγνωσε και κοινοποίησε με επιστολή του στον Κ. Καραμανλή ο γνωστός «γεφυροποιός», Ευάγγελος Αβέρωφ (Οκτώβριος 1968). Κατά τα  φαινόμενα όμως, ο Ματθαίου ήταν …περιστερών εν συγκρίσει προς δυο άλλους «εθνοσωτήρες». Τον Ιωάννη Λαδά και τον Μιχάλη Ρουφογάλη.

 Ο Λαδάς απέκτησε το σκωπτικό παρατσούκλι «κύριος καθαρά χέρια», χάρη στη ροπή του προς τα …θαλασσοδάνεια.  

Η μοντέλα Κα Ρουφογάλη

Ο Ρουφογάλης, αρχηγός της ΚΥΠ, έγινε διάσημος για δυο βασικές συνήθειες του. Η μία: Με τη γυναίκα του Ντέλλα, φωτομοντέλο που νυμφεύθηκε το ’73, επιδόθηκαν σε «θορυβώδεις δεξιώσεις, δημοσίας εμφανίσεις με μεγαλοπλουσίους, επίδειξιν πλούτου» (εκφράσεις του Σάββα Κωσταντόπουλου). Η άλλη συνήθεια: Η εξασφάλιση δανειοδοτήσεων σε «ημετέρους», φυσικά με επιβάρυνση των κρατικών τραπεζών. Τον Αύγουστο και τον  Σεπτέμβριο του 1974, το περιοδικό Ταχυδρόμος αποκάλυψε δύο σχετικά έγγραφα του Ρουφογάλη. Μια κατηγορία δανείων αναφερόταν ως «χαριστικά και επισφαλή». Στα «χορηγηθέντα» δάνεια καταγραφόταν ποσό άνω του 1,5 δισεκατομμυρίου και στα «υπό έγκρισιν» άνω του 1,6 δισεκατομμυρίου δρχ.

 Το 1970 οι δικτάτορες θεσμοθέτησαν τη στεγαστική αποκατάσταση «αξιωματικών διαδραματισάντων εξέχοντα ρόλον» στο πραξικόπημα. Διότι, καλοί οι μισθοί, καλά τα αξιώματα και τα ρουσφέτια, αλλά αν δεν είχες -βρε αδελφέ- ένα εγγυημένο, καλό κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου, κινδύνευες. Θα σε πετύχαινε ο αναρχοκομμουνισμός «ασκεπή» και θα σου άνοιγε το κεφάλι…

 Είχαν και οι συνταγματάρχες νόμο «περί ευθύνης υπουργών» – από τις 30 Δεκεμβρίου 1970. Μεταβατική διάταξη (παρ. 48) του ΝΔ 802 όριζε ότι δεν μπορούσε να ασκηθεί δίωξη εναντίον υπουργού ή υφυπουργού, παρά μόνο εάν το αποφάσιζαν οι …συνάδελφοι του. Για να έχουν απολύτως ήσυχο το κεφάλι τους, συμπεριέλαβαν κάτι ακόμη στη ρύθμιση: «Έσβησαν» όλα τα εγκλήματα «διά τα οποία δεν ησκήθη ποινική δίωξις μέχρι της ημέρας συγκλήσεως» κάποιας Βουλής, μελλοντικής. Εάν καρποφορούσε το κατοπινό εγχείρημα της λεγόμενης «φιλελευθεροποίησης» με τον Μαρκεζίνη, πιθανότατα θα επιβίωνε αυτή η ασυλία που πρόσφεραν στην αφεντιά τους οι συνταγματάρχες. Δυστυχώς γι” αυτούς, έπειτα από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, αυτό έγινε ανέφικτο.

 Αν το 1967 έγραφε στον Κ. Καραμανλή για «νεοφαυλοκρατία» της -φρέσκιας, τότε- χούντας, τον Δεκέμβριο του ’73 ο Σάββας Κωνσταντόπουλος έκανε …αναβαθμισμένες διαπιστώσεις: «Εδημιουργήθη μία αποπνικτική ατμόσφαιρα σκανδάλων» έγραψε (Αρχείο Καραμανλή, τ. 7ος). Στην …ωραία αυτή ατμόσφαιρα, μεταξύ άλλων βασίλευαν η διαπλοκή και οι εξωφρενικές συμβάσεις…

 Χαβιάρι Περσίας, συμβάσεις .. Μπανανίας, Ωνάσης και Τομ Πάπας

Με τον Ωνάση

Πώς; Α, ναι. «Οι χουντικοί δεν είχαν δοσοληψίες με τους ισχυρούς του χρήματος». Ας ρωτήσουν και τη Ντέλλα Ρουφογάλη η οποία, περιγράφοντας την πολυτελή ζωή της, κάπου ανάμεσα στο «καλύτερο χαβιάρι της Περσίας» και τα «παγωμένα καβούρια της Αλάσκας» (όλα αυτά στον αρραβώνα της), είχε πει μεταξύ άλλων: «Εξακολουθώ να φέρομαι φιλικά προς τους παλιούς γνωστούς και τους καινούριους, πλούσιους επιχειρηματίες που πληθαίνουν μέρα με τη μέρα μαζί με τα ραβασάκια για ρουσφέτια. Αισθάνομαι πως έχω υποχρέωση να εξυπηρετήσω τους πάντες. Ο Μιχάλης συνήθως δεν αρνείται. Γεύομαι τη δύναμη της εξουσίας, με μαγεύει», (Λεωνίδας Παπάγος, Σημειώσεις 1967-1977).

 Στο γάμο της με το Ρουφογάλη παρευρέθηκαν, όπως η ίδια θυμάται: «Ο Παύλος Βαρδινογιάννης, ο εφοπλιστής Θεοδωρακόπουλος με το γιο του τον Τάκη, ο Κώστας Δρακόπουλος των διυλιστηρίων, ο Νίκος Ταβουλάρης των ναυπηγείων, το ζεύγος Μποδοσάκη, ο Άγγελος Κανελλόπουλος των τσιμέντων Τιτάν με τη γυναίκα του, ο Τομ Πάππας, ο Γ. Λύρας, ο Γιώργος Ταβλάριος, εφοπλιστής από τη Νέα Υόρκη με τη γυναίκα του και ο Γιάννης Λάτσης με τη μεγάλη του κόρη».

 Ας πάμε στις «κορυφές»: Ο Παπαδόπουλος είχε στη διάθεση του δύο βίλες, στην Πάρνηθα και το Λαγονήσι. Η δεύτερη, στην οποία διέμενε αντί αστείου ενοικίου, ανήκε στον Ωνάση. «Σύμπτωση»: Ο Παπαδόπουλος στήριζε τον Ωνάση στη διαμάχη του με άλλους «Κροίσους», για το περιβόητο τρίτο διυλιστήριο της χώρας. Αντιθέτως, ο Μακαρέζος τάχθηκε στο πλευρό του Νιάρχου. Οι ενδοχουντικές διαμάχες κορυφής καταλάγιασαν το 1972, όταν ο Ωνάσης αποσύρθηκε και το τρίτο διυλιστήριο ανέλαβαν οι Ανδρεάδης – Λάτσης.

 Ξεχωριστό μεγάλο κεφάλαιο, οι τερατώδεις συμβάσεις. Στις 15 Μαΐου 1967 η χούντα ανέθεσε στην αμερικανική εταιρεία Λίτον την παροχή «υπηρεσιών οργανώσεως και διεκπεραιώσεως της οικονομικής αναπτύξεως», στην Κρήτη και τη Δ. Πελοπόννησο. Υποτίθεται ότι η εταιρεία θα φρόντιζε να γίνουν επενδύσεις ύψους 840 εκατομμυρίων δολαρίων, για 12 χρόνια. Το ελληνικό Δημόσιο έδωσε ως προκαταβολή 1,2 εκ. δολάρια. Ανέλαβε επίσης να καλύψει τα έξοδα της Λίτον για το «αναπτυξιακό έργο», συν 11% ποσοστό κέρδους, συν προμήθεια 2% επί της αξίας κάθε επένδυσης, από τις αναμενόμενες. Ανάλογη ρύθμιση για τη Λίτον είχε προωθήσει το 1966η κυβέρνηση Στεφανόπουλου, αλλά οι αντιδράσεις ακύρωσαν τότε το εγχείρημα.

 Η Λίτον δεν προσέλκυε επενδυτές, δήλωνε όμως έξοδα και πληρωνόταν από το ελληνικό κράτος! Εμπράκτως η ίδια η χούντα αναγνώρισε το φιάσκο, τερματίζοντας την ισχύ της σύμβασης, στις 15 Οκτωβρίου 1969. Όμως -όλα κι όλα- η Λίτον πήρε και το επιπρόσθετο 11% επί των δηλωθέντων εξόδων της!

«Τα κέρδη μας είναι μεγάλα, διότι ουσιαστικά δεν κάνουμε εμείς επενδύσεις», είχε δηλώσει νωρίτερα -ευθαρσώς- στο περιοδικό Ράμπαρτς ο Ρόμπερτ Άλαν, υπεύθυνος της Λίτον στην Αθήνα. Στο στόμα του Άλαν έσταζε …μέλι για τη χούντα. Όταν κλήθηκε να σχολιάσει τα βασανιστήρια και τις διώξεις, είπε: «Οι περισσότεροι εξόριστοι και φυλακισμένοι ζουν σε νησιά, όπως είναι η Καταλίνα (σ.σ. θέρετρο στην Καλιφόρνια). Αναπνέουν καθαρό αέρα, βρίσκονται κάθε μέρα σε ωραίο ηλιόλουστο περιβάλλον. Απλώς δεν έχουν επικοινωνία με τον έξω κόσμο».

Με το Νιάρχο

 Το 1969 ο Μακαρέζος υπέγραψε σύμβαση με τον αμερικανό εργολάβο Ρόμπερτ Μακντόναλντ, για την κατασκευή της Εγναντίας Οδού. Το έργο είχε υπολογιστεί στα 150 εκ. δολάρια, εκ των οποίων σχεδόν το 1/3 θα το κάλυπτε το ελληνικό κράτος. Επιπροσθέτως, οι γαλαντόμοι «εθνοσωτήρες» της στρατοκρατούμενης ελληνικής Μπανανιάς εγγυήθηκαν τα δάνεια του Μακντόναλντ, τον διευκόλυναν με αμέτρητα ομόλογα, του έδωσαν 4,5 εκ. δολάρια ως προκαταβολή και όρισαν την αμοιβή του επί των εξόδων, συνυπολογίζοντας σε αυτά τη χρηματοδότηση του … Δημοσίου!

 Το φοβερό ήταν ότι θα διεκπεραίωναν το έργο γηγενείς εργολάβοι – ο Αμερικανός απλώς θα μεριμνούσε για μελέτες και δάνεια. Εάν ο Μακντόλαντ διαπίστωνε πως δεν επαρκούσαν τα 150 εκ. δολάρια, είχε δυο επιλογές. Να βρει χρηματοδότες ή «να θεωρηθή εκτελέσας την σύμβασιν άμα τη συμπληρώσει της κατασκευής τμήματος της οδού, ούτινος η αξία ανέρχεται εις 150 εκ. δολάρια». Ο άνθρωπος δεν βρήκε χρηματοδότες, βρήκε όμως την …τύχη του. Πήρε τα μπογαλάκια του κι έφυγε, έχοντας τσεπώσει 4,5 εκ. δολάρια συν 33,4 εκ. σε ομόλογα ελληνικού Δημοσίου.

Με τον Πάππας

 Το 1968 η χούντα έκανε μεγάλο «δώρο» στον ελληνοαμερικανό επιχειρηματία Τομ Πάππας, δίνοντας άδεια για τα εργοστάσια εμφιάλωσης της Κόκα Κόλα. Άδεια που είχαν αρνηθεί οι προδικτατορικές κυβερνήσεις, θεωρώντας το συγκεκριμένο σχέδιο του επιχειρηματία άκρως ανταγωνιστικό προς την εγχώρια παραγωγή αναψυκτικών. Το 1972 οι συνταγματάρχες απάλλαξαν τον Πάπας από τις αντισταθμιστικές υποχρεώσεις για έξι αγροτοβιομηχανικές μονάδες σε διάφορες περιοχές της χώρας.

Τρελλό παρεάκι!!

Ο Πάππας ήταν διαπρύσιος υποστηρικτής της χούντας. Τόσο γρήγορα συντελέστηκε η μεταξύ τους διαπλοκή, ώστε το 1967, στην κυβέρνηση Κόλλια, διορίστηκε υπουργός Δημόσιας Τάξης ένας προσωπάρχης του επιχειρηματία: Ο Παύλος Τοτόμης, που αργότερα έγινε πρόεδρος της ΕΤΒΑ.

 Κατά τα φαινόμενα ο Πάππας βρήκε τρόπο να ενώσει τις δυο μεγάλες …συμπάθειες του: Την ελληνική χούντα και τον Νίξον, του οποίου ήταν βασικός χρηματοδότης. “Οπως αποκάλυψε ο έλληνας δημοσιογράφος Ηλίας Δημητρακόπουλος, που ζούσε στην Ουάσινγκτον, η χούντα ενίσχυσε το ταμείο της προεκλογικής εκστρατείας του Νίξον (για την αναμέτρηση του 1968) με 549.000 δολάρια. Μετρητά, ζεστά – ζεστά… Είχαν «ζεσταθεί» από τη συνεχή κίνηση! Τα χρήματα αυτά τα είχε διοχετεύσει η CIA στην ΚΥΠ, αλλά κατ” εντολή Παπαδόπουλου και με μοχλό το Ρουφογάλη όδευσαν προς τον Τζον Μίτσελ, υπεύθυνο της προεκλογικής εκστρατείας του Νίξον. Μπορεί επί χούντας οι μαθητές να έγραφαν εκθέσεις για τα «αγαθά της αποταμιεύσεως», αλλά κι η… κίνηση των χρημάτων καλά κρατούσε.

Διονύσης Ελευθεράτος

ΠΡΙΝ  16/12/2012

Αλλα ντοκουμεντα απο το βιο και την ("εντιμη") πολιτεια της χουντας:

ΙΟΣ 1

ΙΟΣ 2

Η αποκάλυψη και η απομόνωση της σέχτας των ναζιστών, είναι καθήκον κάθε εργαζόμενου, σε κάθε χώρο δουλειάς

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΚΑΘΑΡΙΣΤΩΝ - ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ ΝΟΜΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

Οργανωμένη απάντηση στους φασίστες δουλέμπορους

Ανακοίνωση για το ρόλο της «Χρυσής Αυγής» ενάντια σε εργαζόμενους και άνεργους

Ψήφισμα με το οποίο καταγγέλλει τη δράση της «Χρυσής Αυγής» στον κλάδο εξέδωσε στην πρόσφατη Γενική του Συνέλευση το Σωματείο Καθαριστών - Καθαριστριών Νομού Αττικής, τονίζοντας: «Ουστ δουλέμποροι (...) Λειτουργεί ως δουλεμπορικό γραφείο και κανονίζει με τους εργοδότες φτηνούς εργάτες με ημερομίσθια που δεν θα καθορίζονται από τις συλλογικές συμβάσεις, χωρίς ωράρια εργασίας, χωρίς ασφάλιση».

Οπως επισημαίνει το Σωματείο, «χωρίζουν τους εργαζομένους σε Ελληνες και μετανάστες για να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο η εκμετάλλευσή μας. Με αυτό τον τρόπο οι εργοδότες θα γίνουν πλουσιότεροι γιατί θα έχουν εργαζομένους που θα δουλεύουν όπως θέλουν, όποτε θέλουν και όποτε έχουν λεφτά θα τους πληρώνουν.

Η "Χρυσή Αυγή" συμφωνεί:

-- Με την άγρια εκμετάλλευση των Ελλήνων εργαζομένων από τους εργολάβους στην καθαριότητα, στα εκπαιδευτικά ιδρύματα (Πολυτεχνείο - Πανεπιστήμιο), στα Νοσοκομεία, στον ΗΣΑΠ, στο ΜΕΤΡΟ, στην ΕΘΕΛ.

-- Με την καθυστέρηση των πληρωμών, την αλλαγή των ωραρίων, τη μείωση στους μισθούς και τα μεροκάματα, προσλαμβάνουν Ελληνες εργαζόμενους και τους έχουν να δουλεύουν "ήλιο με ήλιο".

Γνωρίζουμε ότι οι δουλέμποροι της "Χρυσής Αυγής" είναι μηχανισμός, θέλουν να χτυπήσουν τους αγώνες μας, παρουσιάζονται ως αντισυστημικοί, όμως μπροστά στους εργολάβους και τους μεγαλοβιομήχανους "χτυπάνε προσοχές".

Εχουμε εμπειρία σαν εργαζόμενοι στην καθαριότητα, αντιμετωπίσαμε τις απειλές και τα βιτριόλια της εργοδοσίας, τους μπράβους των εταιρειών στις περιφρουρήσεις των απεργιών έξω από τα νοσοκομεία και άλλους χώρους δουλειάς».

Και καταλήγει: «Σαν κλάδος θα αντιμετωπίσουμε και σήμερα τους δουλεμπόρους της "Χρυσής Αυγής" γιατί γνωρίζουμε ότι η δική μας δύναμη είναι η οργάνωσή μας στο σωματείο, στη γειτονιά, στην αλληλεγγύη ανάμεσα στους εργαζόμενους ανεξάρτητα από ποια χώρα προέρχονται γιατί όταν εμείς αποφασίσουμε να πάρουμε την κατάσταση στα δικά μας χέρια δεν θα μπορούν να μας σταματήσουν ούτε οι εργοδότες, ούτε οι φασιστικές ομάδες».

Πηγή: Ριζοσπάστης

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ «ΠΑΠΟΥΤΣΑΝΗ»

Εδιωξαν τους χρυσαυγίτες από το εργοστάσιο

Ανακοίνωση της Πανελλαδικής Ενωσης Ελαιουργοσαπωνοποιών

Αποστομωτική απάντηση στην παρουσία πριν από λίγες μέρες ομάδας της Χρυσής Αυγής στην είσοδο του εργοστασίου «Παπουτσάνης», όπου οι ίδιοι οι εργάτες δεν τους επέτρεψαν την είσοδο, δίνουν η Πανελλαδική Ενωση Ελαιουργοσαπωνοποιών και οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο, μέσα από Γενική Συνέλευση που πραγματοποίησαν.

Δηλώνουν ότι «σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να επιτρέψουμε το διαχωρισμό των εργαζομένων με βάση τη χώρα καταγωγής, το θρήσκευμα ή το χρώμα του δέρματος. Αντίθετα, οι εργαζόμενοι του κλάδου μαζί με το σωματείο τους θα πρωτοστατούμε ώστε όλοι οι εργαζόμενοι να έχουν ίδια δικαιώματα στη δουλειά, στην υγεία, στην πρόνοια».

«Η Ελληνική κυβέρνηση έχει ευθύνες για τη δράση της Χρυσής Αυγής η οποία έχει ιδρύσει γραφείο Ευρέσεως Εργασίας στην περιοχή της Εύβοιας και πατώντας στην ανάγκη των εργαζομένων για δουλειά, προωθεί τις πιο αντεργατικές και ρατσιστικές πρακτικές» σημειώνεται στην ανακοίνωση της Ενωσης, η οποία καταλήγει ως εξής:

«Η Πανελλήνια Ενωση Ελαιουργοσαπωνοποιών καταδικάζει αυτές τις πρακτικές και δηλώνει ότι θα συνεχίσει να αγωνίζεται για τα συμφέροντα των εργαζομένων άσχετα με την καταγωγή τους, το θρήσκευμα και το χρώμα των εργαζομένων. Τέλος καλεί τους εργαζόμενους της περιοχής να απομονώσουν τα φασιστικά στοιχεία, να οργανωθούν στα σωματεία τους, να συσπειρωθούν στο ταξικό κίνημα, να αγωνιστούν για τα πραγματικά συμφέροντα των εργαζομένων».

Πηγή: Ριζοσπάστης

Για τη μάζωξη του μίσους στο Μελιγαλά

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ JUNGLE REPORT 

Ο βόθρος άνοιξε για τα καλά. Από τα δυσώδη έγκατά του δεν ξεπήδησαν μόνο τα θρασύδειλα κρατικοδίαιτα «λεβεντόπαιδα» με τους σουγιάδες και τα στυλιάρια, αλλά και οι παππ

ούδες τους, αυτά τα θλιβερά φαντάσματα του παρελθόντος που όλοι νόμιζαν ότι είχαν εξαφανιστεί.
Όλοι μαζί τώρα λυσσομανούν για μια καθολική «ρεβάνς», που θα τους επιτρέψει να επαναφέρουν την προ του 1974 κυριαρχία τους την οποία πριν τέσσερις περίπου δεκαετίες έχασαν μέσα από τα χέρια τους, όταν η ιστορία και η κοινωνία τους έθεσε στο περιθώριο.
Και ποιος είναι ο καλύτερος δρόμος για αυτή τη ρεβάνς, αν όχι ο βιασμός της ιστορίας; Καιρός λοιπόν να επανέλθει στα σχολικά βιβλία το ιδεολόγημα του «κόκκινου τρόμου» και η αποκατάσταση των γερμανοτσολιάδων ως «αντιστασιακών κατά του ερυθρού φασισμού». Ένα ιδεολόγημα που άλλωστε βρίσκει σύμφωνη την αστική τάξη της χώρας, η οποία, για χάρη της μακροημέρευσής της στην εξουσία, δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει τη φασιστική πανούκλα ως κυματοθραύστη των δυνάμεων της αντίστασης, με την ανιστόρητη θεωρία περί «άκρων».
Επειδή όμως η ιστορία δεν κόβεται και ράβεται στα μέτρα του κάθε νοσταλγού του τρίτου ράιχ, ας θυμηθούμε τι συνέβη στον Μελιγαλά. Εκεί όπου οι βρικόλακες συναθροίζονται κάθε χρόνο τέτοιες μέρες για να ανανεώσουν τον γεμάτο μίσος όρκο τους για έναν νέο εμφύλιο.
Μια μέρα λοιπόν σαν τη σημερινή αναδημοσιεύουμε μέρος ενός παλιότερου αφιερώματος του «Ιού» για τη μάχη του Μελιγαλά. Ένα ιστορικό κείμενο που αποδομεί τα τερατώδη αναχρονιστικά μυθεύματα τόσο των «εκατοντάδων γυναικόπαιδων» που σφαγιάστηκαν με κονσερβοκούτια, όσο και των «αθώων Ελλήνων πατριωτών, των σφαγιασθέντων υπό των κομμουνιστοσυμμοριτών».

Ευχαριστήρια απάντηση των Χίτλερ και Χίμλερ προς τον συνταγματάρχη Παπαδόγκωνα.

Ο τελευταίος είχε στείλει στον Χίτλερ συγχαρητήρια επιστολή για τη διάσωσή του από την
απόπειρα δολοφονίας εναντίον του στις 20 Ιουλίου 1944. Η επιστολή έγραφε μεταξύ άλλων:
«Από της ιεράς γης της αρχαίας Σπάρτης, εκ της οποίας προήλθεν η δραξ των ηρώων του Λεωνίδου,η οποία έσωσε τον ευρωπαϊκόν πολιτισμόν, υψούται η προσευχή μας: ''Κύριε, διαφύλασσε τον Φύρερ!"».
(Καθημερινή 27.7.44)

Γερμανοί και ταγματασφαλίτες σε κοινές εξορμήσεις.
Πάνω: επιχείρηση των "ευζώνων" στον Κάλαμο Αττικής.
Κάτω: σκηνή σε "οπλισμένο" χωριό του ΕΕΣ στη Μακεδονία.

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ ΣΤΟ ΜΕΛΙΓΑΛΑ

Η μαύρη εθνική Πηγάδα

Για δεκαετίες υπήρξε το σύμβολο του επίσημου αντικομμουνισμού και της διατεταγμένα επιλεκτικής μνήμης του «κράτους των εθνικοφρόνων». Τη δεκαετία του '80 λειτούργησε ως χώρος συσπείρωσης των νοσταλγών της παλιάς καλής εποχής. Ηρθαν κατόπιν οι καιροί της «εθνικής συμφιλίωσης», και η Πηγάδα του Μελιγαλά πέρασε στα αζήτητα.
Μόνο περιθωριακές ακροδεξιές γκρούπες ταξιδεύουν πια κάθε Σεπτέμβρη, για να δώσουν τον τόνο σε μια επιμνημόσυνη τελετή χωρίς πολιτικό αντίκρισμα για τους διεκδικητές του «μεσαίου χώρου».

Ένας από τους τελευταίους εν ζωή πρωτεργάτες της "εθνοσωτηρίου" στον χώρο της πηγάδας.

Το απωθημένο παρελθόν

Αυτό που κανείς -εκτός από τους ίδιους τους ναζί- δεν φαίνεται (ή δεν θέλει) να θυμάται, είναι ποιοι ακριβώς είναι θαμμένοι στην περίφημη Πηγάδα. Η επιλεκτική αυτή αμνησία δεν είναι καθόλου περίεργη.
Η διακριτική αποσιώπηση της ταυτότητας των νεκρών αποτελεί συστατικό στοιχείο των «μνημοσύνων» του Μελιγαλά ήδη από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και συνδέεται με τη γενικότερη στρατηγική βάσει της οποίας επιχειρήθηκε στη χώρα μας η «δικαίωση» του ένοπλου δωσιλογισμού.
Με δυο λόγια: αυτό που συνήθως αποκρύπτει η φιλολογία περί «αθώων θυμάτων» είναι (α) το ιστορικό γεγονός ότι ο Μελιγαλάς υπήρξε βάση και ορμητήριο των ένοπλων συνεργατών της Βέρμαχτ που το 1943-44 έπνιξαν στο αίμα τη Μεσσηνία και τους γύρω νομούς και (β) ότι το μακελειό του 1944 ήταν το αποτέλεσμα μιας από τις σκληρότερες μάχες που έδωσε ο ΕΛΑΣ, με εξουσιοδότηση του συμμαχικού στρατηγείου και της κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Ας δούμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
*Κωμόπολη 2.482 κατοίκων το 1940, ο Μελιγαλάς χρησιμοποιήθηκε το 1941-43 ως βάση ιταλών καραμπινιέρων (1941-43) και μιας διλοχίας γερμανικού στρατού (1943-44).
*Οταν την άνοιξη του 1944 οι Γερμανοί συγκρότησαν τα Τάγματα Ασφαλείας, ένοπλους δωσιλογικούς σχηματισμούς με αποστολή την «αξιοποίηση της αντικομμουνιστικής μερίδας του ελληνικού λαού» για τη μετατροπή της αντιφασιστικής Αντίστασης σε εμφύλιο πόλεμο και την «εξοικονόμηση γερμανικού αίματος», εγκαταστάθηκε εκεί το 3ο Τάγμα Ασφαλείας Καλαμών-Μελιγαλά. Την υποστήριξή του ανέλαβε μια «πολιτική επιτροπή», με πρόεδρο τον πολιτευτή Περικλή Μπούτο και μέλη τον κοινοτάρχη, δυο δικηγόρους κι ένα γιατρό (Θεοδωρόπουλος 2001, σ. 133-4).

Ο τρόπος με τον οποίο «αξιοποιήθηκε» από τους ναζί αυτή η δωσίλογη «μερίδα του ελληνικού λαού» ήταν αναμενόμενος: Δεν πρόλαβε να εγκατασταθεί το Τάγμα στο Μελιγαλά, και τα γερμανικά αρχεία καταγράφουν τη συμμετοχή του σε «εκκαθαριστικές επιχειρήσεις» των κατοχικών στρατευμάτων. Στηριγμένοι στη Βέρμαχτ, οι ταγματασφαλίτες αναλαμβάνουν να κονιορτοποιήσουν τη μαζική βάση του ΕΑΜ με μαζικές συλλήψεις, βασανιστήρια, εκτελέσεις και κάψιμο σπιτιών, εγκαινιάζοντας ένα φαύλο κύκλο βίας και αντεκδικήσεων, που θα οδηγήσει στις εκτελέσεις των ημερών της Απελευθέρωσης.

Ιλίσσια 5.4.1944. Ταγματασφαλίτης ποζάρει χαμογελαστός
στο φακό, μπροστά σε έναν από τους πέντε απαγχονισμένους
επονίτες της ημέρας.

Για τον φόνο του στρατηγού Κρεντς από τον ΕΛΑΣ, τα Τάγματα "εφόνευσαν αυτοβούλως"
100 άτομα περισσότερα απ' όσα είχαν διατάξει οι Γερμανοί...

Η μάχη και η σφαγή

Η συμβολή τους στην πολεμική προσπάθεια του Αξονα υπήρξε ουσιαστική. Δεν είναι μόνο ο προϊστάμενός τους, αντιστράτηγος των SS Βάλτερ Σιμάνα που, στην τελική έκθεσή του προς τον Χίμλερ (2.11.44), διαπιστώνει ότι τα Τάγματα Ασφαλείας «ήταν πολύτιμες βοηθητικές μονάδες στην ενεργό καταπολέμηση των συμμοριών». Βρετανική έκθεση του 1944 τονίζει πως «η τοπική γνώση των προσώπων και του χώρου από τα Τάγματα Ασφαλείας, τους προσδίδει μοναδική αξία για τους Γερμανούς, που μπορούν έτσι να κρατήσουν την Ελλάδα με έναν ελάχιστο αριθμό δυνάμεων», (ΔΙΣ 1998, σ. 43). Αποκαλυπτική είναι τέλος η πρακτική της Βέρμαχτ να περιλαμβάνει τους νεκρούς, τραυματίες ή αγνοούμενους ταγματασφαλίτες στους πίνακες των δικών της απωλειών.

*Για τη στάση του πληθυσμού, αρκετά εύγλωττες είναι οι μεταπολεμικές αναμνήσεις του υποδιοικητή του Τάγματος Μελιγαλά, ταγματάρχη Καζάκου, για τις εκκαθαριστικές του καλοκαιριού του 1944 στον Ταΰγετο: «Η επιχείρησις αύτη απέβη άκαρπος», σημειώνει, «καθ' όσον ο ΕΛΑΣ είχεν οργανώσει σχεδόν ολόκληρον την ύπαιθρον (Μεσσηνίας και Λακωνίας) από του εργάτου μέχρι του ανωτάτου τιτλούχου, ώστε επληροφορήθη εγκαίρως φαίνεται την όλην προπαρασκευήν» των Γερμανών και των συνεργατών τους.

Αντισυνταγματάρχης πλέον του ελληνικού στρατού, ο συντάκτης των παραπάνω γραμμών φροντίζει πάντως να διευκρινίσει, εν έτει 1955, ότι «η στάσις των Αρχών κατοχής υπήρξε ειλικρινής και φιλική» απέναντι στη μονάδα του (ΔΙΣ 1998, σ. 193). Αναφερόμενος πάλι στην αποχώρηση της Βέρμαχτ, δεν διστάζει να καταγγείλει τους Γερμανούς για «προδοτικήν στάσιν» (σ. 197).

*Οι Γερμανοί εγκατέλειψαν το Μελιγαλά στις 4.9.1944 και την Καλαμάτα την επομένη. Ο ΕΛΑΣ μπήκε στην μεσσηνιακή πρωτεύουσα στις 9 Σεπτεμβρίου, μετά ολοήμερη μάχη με τον εκεί «λόχο ασφαλείας» και τη χωροφυλακή. Στις 13 Σεπτεμβρίου ήρθε η σειρά του Μελιγαλά, όπου είχαν οχυρωθεί οι εναπομείναντες ταγματασφαλίτες. Οταν η ηγεσία τους απέρριψε το κάλεσμα του ΕΑΜ να καταθέσουν τα όπλα και να τεθούν στη διάθεση της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, το λόγο είχαν τα όπλα. Οι αντίπαλες δυνάμεις ήταν ισοδύναμες αριθμητικά (1.000-1.200 ένοπλοι εκατέρωθεν), ενώ οι αντάρτες διέθεταν την υποστήριξη χιλιάδων χωρικών του εφεδρικού ΕΛΑΣ, που συνέρρεαν από τα πέριξ με αυτοσχέδιο οπλισμό.

Η μάχη κράτησε τρεις ολόκληρες μέρες (13-15.9.44). Το τελικό ανακοινωθέν του ΕΛΑΣ αναφέρει ότι σκοτώθηκαν 60 αντάρτες και 800 «ράλληδες». Ο δεύτερος αριθμός περιλαμβάνει προφανώς χοντρικά και τους εκτελεσμένους των επόμενων ημερών.

*Παρά τις αντιφάσεις, τις υπερβολές και τις αποσιωπήσεις τους, οι διαθέσιμες αφηγήσεις δίνουν μια γενική ιδέα όσων συνέβησαν μετά τη μάχη: Αρχικά σημειώθηκαν σποραδικοί φόνοι και καταστροφές περιουσιών. Ακολούθησε το ξεκαθάρισμα των συλληφθέντων με συνοπτικές διαδικασίες, από μια επιτροπή με επικεφαλής τους δικηγόρους Βασίλη Μπράβο και Γιάννη Καραμούζη. Από σημειώματα που δημοσιεύθηκαν αργότερα στον τοπικό εθνικόφρονα τύπο προκύπτει ότι αποφασιστικό ρόλο σ' αυτή τη διαδικασία έπαιξαν οι τοπικές οργανώσεις της Εθνικής Πολιτοφυλακής, στις οποίες είχε ανατεθεί η συγκέντρωση στοιχείων για την προηγούμενη δράση κάθε αιχμαλώτου. Οσοι καταδικάζονταν οδηγούνταν σε ένα εγκαταλειμμένο ξεροπήγαδο έξω απ' την κωμόπολη (την «Πηγάδα») κι εκτελούνταν.

*Πόσοι ήταν; Το 1945, το ιατροδικαστικό συνεργείο του Καψάσκη ανακοίνωσε ότι ξέθαψε 708 πτώματα. Στο μνημείο είναι γραμμένα 787 ονόματα από 61 πόλεις και χωριά. Η εθνικόφρων φιλολογία προβάλλει φυσικά πολύ μεγαλύτερα νούμερα: «περί τους 1.500 εις την Πηγάδα» μετρά ο Κώστας Καραλής (1958), «περί τα 1.800 άτομα πάσης ηλικίας και φύλου» βρίσκουν το Αρχηγείο Χωροφυλακής (1962) και ο καθηγητής Απόστολος Δασκαλάκης (1973), 1.900 τους θέλει ο Κων/νος Αντωνίου (1965), «άνω των 3.500 κατά τους μετριωτάτους υπολογισμούς» τους προτιμά η χουντική ιστορία του ΓΕΣ (1973). Ο Κοσμάς Αντωνόπουλος, πάλι, αναφέρει 2.100 «δολοφονηθέντες», παραθέτει όμως τα στοιχεία μόλις 699. Το βιβλίο που διανέμει ο «Σύλλογος Θυμάτων» περιέχει 1.144 ονόματα, ο συγγραφέας του όμως δείχνει μάλλον αναποφάσιστος: αλλού μιλάει για 1.500 νεκρούς (σ. 118), αλλού για «1.500 και πλέον» (σ. 115), αλλού για πάνω από 2.000 (σ. 26 & 166) κι αλλού για «5.000 εκατέρωθεν» (σ. 23). Σε κάθε περίπτωση, οι αριθμοί περιλαμβάνουν όχι μόνο τους «σφαγιασθέντες» αλλά και τους νεκρούς της τριήμερης μάχης.

*Την αντίθετη τάση επιδεικνύουν οι συγγραφείς της εαμικής πλευράς. Η αναλυτικότερη σχετική πηγή υπολογίζει 120 σκοτωμένους στη μάχη και 280-350 εκτελεσμένους στην Πηγάδα (Ξιάρχος 1982, σ. 38), ενώ δεν λείπουν αναφορές μέχρι και σε 1.200 νεκρούς.

*Πιο ενδιαφέρουσα απ' αυτή την... κολοκυθιά αποδεικνύεται η εξέταση του καταλόγου της έκδοσης του «Συλλόγου Θυμάτων». Σε σύνολο 1.144 ονομάτων (οι 108 κάτοικοι Μελιγαλά) υπάρχουν μόνο 18 γυναίκες, 18 ηλικιωμένοι, ένας έφηβος και κανένα παιδί. Ολοι οι υπόλοιποι, το 96,8% του συνόλου, είναι άντρες λίγο πολύ μάχιμης ηλικίας. Κάθε άλλο παρά σφαγή «γυναικόπαιδων», δηλαδή...

Μέρες απελευθέρωσης. Πάνω: προκηρύξεις της συμμαχικής αεροπορίας καταγγέλλουν τα Τάγματα Ασφαλείας.
Κάτω: Πολίτες καλωσορίζουν τους Βρετανούς ζητώντας κάθαρση του ένοπλου δωσιλογισμού.

Μνημόσυνο ακατονόμαστων

Ευθύς εξαρχής, οι εκδηλώσεις στη μνήμη των «σφαγιασθέντων» πήραν ρεβανσιστικό χαρακτήρα.

*Το πρώτο μνημόσυνο (24.6.45) καταλήγει σε απόπειρα λιντσαρίσματος των αντιστασιακών που κρατούνταν στη φυλακή της κωμόπολης (Β. Κλεφτόγιαννης, «Οπως τα 'ζησα», σ. 143-4).

*Από το Σεπτέμβριο του 1945 η τελετή τυποποιείται, με φαινομενικό οργανωτή την κοινότητα και ουσιαστικό τη νομαρχία. Συμμετέχουν οι πολιτικές, εκκλησιαστικές, αστυνομικές και στρατιωτικές αρχές, τοπικοί πολιτικοί, τα σχολεία. Επί χούντας θα καθιερωθεί και αθλητικό τουρνουά ποδοσφαίρου και ανώμαλου δρόμου, με κύπελλα που αθλοθέτησαν τοπικοί παράγοντες και οι κυλινδρόμυλοι «Ευαγγελίστρια» («Θάρρος» 17.9.67).

*Παράλληλα, «διευθετείται» ο χώρος των εκδηλώσεων. Βασιλικό διάταγμα του 1953 συστήνει ερανική επιτροπή με πρόεδρο το μητροπολίτη και μέλη το νομάρχη, το διοικητή Χωροφυλακής κ.ά. Από τον δημοσιευμένο απολογισμό του εράνου, πληροφορούμαστε ότι τη μερίδα του λέοντος «συνεισέφεραν» τα σχολεία και οι φαντάροι: 244.413 και 65.529 δρχ. αντίστοιχα, σε σύνολο 332.614 («Σημαία» 19.9.54). Μ' αυτά τα λεφτά χτίζεται παρεκκλήσι, «καλλωπίζεται» η Πηγάδα και υψώνεται ένας τεράστιος σταυρός.

Η τελική διαμόρφωση (μάντρες, πάρκινγκ κ.λπ.) θα γίνει επί χούντας, με πιστώσεις και επίβλεψη Ασλανίδη.

*Η χουντική επταετία γνωρίζει άλλωστε το απόγειο του ιδιότυπου αυτού γιορτασμού. Το 1967 το μνημόσυνο τιμά με την παρουσία του ο Παττακός, εξηγώντας ότι «η 21η Απριλίου απέτρεψε νέον Μελιγαλάν» και ανακοινώνοντας την αναβάθμιση της κοινότητας των 1.800 κατοίκων σε «ιστορικό» δήμο («Εθνος» 18.9.67).

*Το 1968 παρευρίσκεται πρώτη φορά ο «ανώτατος άρχων» της χώρας, στο πρόσωπο του αντιβασιλιά Ζωιτάκη («Θάρρος» 24.9.68). Το 1969, η επιμνημόσυνη λειτουργία μεταφέρεται από την κεντρική εκκλησία της κωμόπολης στο χώρο της Πηγάδας και η τροχαία εκδίδει προληπτικές οδηγίες για την κυκλοφορία («Θάρρος» 21.9.69).

*Το 1973, ενόψει φιλελευθεροποίησης, οι αρχές δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους για το μνημόσυνο. Ειδικά δρομολόγια λεωφορείων και τρένων μεταφέρουν «προσκυνητάς» απ' τους γύρω νομούς («Θάρρος» 14-16.9.73).

Αποκαλυπτικότερη είναι η «φρονηματιστική» λειτουργία της Πηγάδας τον υπόλοιπο χρόνο. Από τις τακτικές καταχωρίσεις του δελτίου πληροφοριών της νομαρχίας, πληροφορούμαστε ότι μεταφέρονται ομαδικά εκεί για «προσκύνημα» φαντάροι, ευέλπιδες, σπουδαστές επαγγελματικών σχολών, «κλιμάκια φοιτητών», δημόσιοι υπάλληλοι, φιλοξενούμενοι της «Εθνικής Εστίας», ταξιδιώτες των προγραμμάτων του «Εθνικού ιδρύματος» και -φυσικά- ολόκληρα σχολεία.

*Μετά τη Μεταπολίτευση ο επίσημος γιορτασμός συνεχίζεται, χωρίς ιδιαίτερους ενθουσιασμούς. Τον τόνο δίνουν τώρα οι δυναμικές εμφανίσεις της ακροδεξιάς: βασιλόφρονες που διαβεβαιώνουν ότι «σύντομα θα επιστρέψει ο Κωνσταντίνος», χουντικοί που προπηλακίζουν τον κοινοτάρχη «διότι ανεφέρθη στην αποκατάσταση του κοινοβουλευτισμού» (1976) και γιουχάρουν το νομάρχη (1977), χιτλερικοί που ψαρεύουν στα θολά νερά μιας εθνικοφροσύνης σοκαρισμένης απ' την περιθωριοποίησή της... Ο τοπικός τύπος καταγράφει τα συνθήματα: «Τη λύση θα δώσει ο στρατός», «Ο Φλωράκης στο Γουδί», «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους».

*Ο κύκλος κλείνει το 1982, όταν το υπ. Εσωτερικών γνωστοποιεί στο δήμο τον τερματισμό της συμμετοχής των επίσημων κρατικών αρχών, «επειδή οι εκδηλώσεις αυτές αποτελούσαν κηρύγματα μισαλλοδοξίας και τροφοδοτούσαν επί 40 χρόνια το διχασμό». Τη σκυτάλη στην οργάνωση του μνημοσύνου παίρνει πια ο «Σύλλογος Θυμάτων Πηγάδας», που ιδρύθηκε το 1980.

*Από κοντά και η Ν.Δ., που βλέπει το μνημόσυνο του 1982 ως τη δέουσα απάντηση στην επίσημη αναγνώριση της εαμικής Αντίστασης. Ο νεαρός βουλευτής Αντώνης Σαμαράς ανακοινώνει π.χ. με ειδικό δελτίο τύπου την έλευσή του «για να παραστεί στο Μνημόσυνο των σφαγιασθέντων από τους εαμοκομμουνιστές» («Ελευθερία» 18.9.82). Σταδιακά, ωστόσο, η λογική του «μεσαίου χώρου» επικρατεί και τα φερέλπιδα στελέχη αποφεύγουν πια να δίνουν το παρών.

Η σταδιακή αυτή περιθωριοποίηση έχει, ωστόσο, ένα απροσδόκητο αποτέλεσμα: πρώτη φορά τα πράγματα λέγονται με το όνομά τους και οι πεσόντες ταγματασφαλίτες «τιμώνται» ως τέτοιοι. Ενα χαρακτηριστικό των επίσημων γιορτασμών ήταν η διακριτική αποφυγή κάθε αναφοράς στα δωσίλογα Τάγματα Ασφαλείας, με την προσφυγή σε εξωραϊστικά σχήματα λόγου: «αγρίως σφαγιασθέντες υπό αναρχικών στοιχείων», «μαρτυρικώς σφαγιασθέντες εθνικόφρονες πατριώτες», «θυσιασθέντες διά το μεγαλείον και την ελευθερίαν της Πατρίδος», «Ηρωες και Μάρτυρες οίτινες προσεφέρθησαν ολοκαύτωμα εις τον βωμόν της υπερτάτης θυσίας», ακόμη και «αδίκως σφαγιασθέντες διά την ελευθερίαν και τα ανθρώπινα δικαιώματα»!

*Μετά το 1982, αντίθετα, οι ομιλητές του «απολίτικου», «οικογενειακού» μνημοσύνου δεν αισθάνονται τέτοιου είδους αναστολές: «Το ΚΚΕ, το ΕΑΜ και το ΕΛΑΣ υπήρξε χειρότερος κατακτητής από τους Γερμανούς και τους Ιταλούς» διαβάζουμε π.χ. στον πανηγυρικό που εκφώνησε το 1999 η Ειρήνη Δορκοφίκη, διαβεβαιώνοντας τους συγκεντρωμένους ότι ο χαρακτηρισμός των ταγματασφαλιτών ως «προδοτών» και «συνεργατών των κατακτητών» δεν είναι παρά «αισχρή συκοφαντία» των κομμουνιστών και λοιπών «ευρωλιγούρηδων».

Στην ομιλία πάλι του 1997, ο δικηγόρος Βασίλειος Δημαρέσης ξεκαθαρίζει: «Οι ηρωικοί νεκροί μας δεν πολέμησαν με Ελληνες, διότι οι Κομμουνιστές έπαυσαν να είναι Ελληνες, τα εγκλήματά τους είναι εγκλήματα ξένων, εγκλήματα γενοκτονίας»!

Αραγε, τι απ' όλα αυτά θα μπορούσαν να «αμαυρώσουν» οι επίσημοι νοσταλγοί του Χίτλερ;

Ποιος άλλος θα μπορούσε να τιμήσει καλύτερα
τους νεκρούς του Μελιγαλά, αν όχι οι ατόφιοι ναζιστές;

Τα ξεχασμένα θύματα

Μια ελάχιστα γνωστή πτυχή της τραγωδίας του Μελιγαλά αφορά τα θύματα των «αγρίως σφαγιασθέντων» ταγματασφαλιτών της Πηγάδας. Εδρα ιταλών καραμπινιέρων, γερμανικής διλοχίας και του Τάγματος Ασφαλείας, η κωμόπολη χρησιμοποιήθηκε σε όλη τη διάρκεια της Κατοχής ως στρατόπεδο συγκέντρωσης, χώρος βασανιστηρίων και τόπος εκτελέσεων αντιστασιακών και ομήρων. Η απουσία μιας ολοκληρωμένης καταγραφής όσων σκοτώθηκαν απ' τους ταγματασφαλίτες είναι αποκαλυπτική για το κλίμα που επικράτησε στην περιοχή, τόσο κατά τα μετεμφυλιακά χρόνια όσο και αργότερα. Καταφανώς ελλιπή, τα διαθέσιμα στοιχεία είναι ωστόσο διαφωτιστικά.

Ο απολογητής των ταγματασφαλιτών Κοσμάς Αντωνόπουλος παραθέτει τα ονόματα 27 ατόμων που εκτελέστηκαν στο Μελιγαλά από τις κατοχικές δυνάμεις. Οι 6 είναι κάτοικοι της κωμόπολης. Από τον πίνακα απουσιάζουν ωστόσο τα περισσότερα ονόματα που γνωρίζουμε από άλλες πηγές («Η Ελληνική Αντίστασις 1941-1945», Αθήναι 1964).

Στο «Μεσσηνιακό βιογραφικό λεξικό» του Νίκου Καράμπελα (1962) αναφέρονται τα ονόματα 16 εκτελεσμένων στο Μελιγαλά το 1943-44. Στο δικό του βιβλίο ο Σπύρος Ξιάρχος καταγράφει τρεις ομαδικές εκτελέσεις 22 ατόμων κι άλλους 23 μεμονωμένους φόνους («Η αλήθεια για το Μελιγαλά», Καλαμάτα 1982, σ. 46-47). Απροσδιόριστο παραμένει, τέλος, πόσοι απ' τους 924 εκτελεσμένους Μεσσήνιους που μνημονεύονται σε πρόσφατη έκδοση, θανατώθηκαν στην έδρα του Τάγματος (Τάσος Αποστολόπουλος, «Μεσσηνιακή εκατόμβη 1940-1944», Καλαμάτα 2000).

Αποκαλυπτικότερες είναι κάποιες επιμέρους λεπτομέρειες: Στις 27.4.44 ο ΕΛΑΣ Λακωνίας σκότωσε σε ενέδρα τον γερμανό στρατηγό Κρεντς και 3 συνοδούς του. Ο «Στρατιωτικός Διοικητής Ελλάδος» διέταξε σε αντίποινα τον τουφεκισμό 200 «κομμουνιστών» στο σκοπευτήριο της Καισαριανής κι όσων χωρικών θα συναντούσαν τα στρατεύματά του στην ύπαιθρο μεταξύ Μολάων και Σπάρτης. Οπως διαβάζουμε στη σχετική ανακοίνωση, οι ταγματασφαλίτες του Παπαδόγκωνα έσπευσαν να τιμήσουν με τον τρόπο τους τη μνήμη του γερμανού στρατηγού: «Υπό την εντύπωσιν του κακουργήματος τούτου, Ελληνες εθελονταί εφόνευσαν αυτοβούλως 100 άλλους κομμουνιστάς» («Καθημερινή» 30.4.44). Σαράντα απ' αυτές τις «αυτόβουλες» εκτελέσεις έγιναν από το Τάγμα Ασφαλείας Καλαμών-Μελιγαλά την Πρωτομαγιά του 1944 - τριάντα στην Καλαμάτα και δέκα στο νεκροταφείο του Μελιγαλά. Μεταξύ των τελευταίων ήταν και μια 18χρονη επονίτισσα, η Ασπασία Ξιάρχου, από τη γειτονική Ανθούσα. Είχε πιαστεί (και βασανιστεί) από τους ταγματασφαλίτες ενώ επέστρεφε από την Καλαμάτα για το μνημόσυνο της μάνας της. Ενας κρατούμενος διέφυγε και, την επομένη, εκτελέστηκαν στη θέση του άλλοι δύο (Γιάννης Σχινάς, «Η εθνική Αντίσταση στη Μεσσηνία», Αθήνα 1984, σ. 98-99).

Ακολούθησε στις 15.6.44 ο τουφεκισμός 10 κρατουμένων στο Μελιγαλά (ανάμεσά τους 2 γυναίκες κι ένας ηλικιωμένος ανάπηρος) -σε αντίποινα, προφανώς, για το θανάσιμο τραυματισμό του ταγματασφαλίτη ταγματάρχη Γεωργανά στην Καλαμάτα. Την επομένη, 27 κρατούμενοι, 22 άντρες και 5 γυναίκες, τουφεκίστηκαν από το λόχο Καλαμάτας στις όχθες του Νέδοντα.

Δυόμισι δεκαετίες μετά την επίσημη αναγνώριση της ΕΑΜικής Αντίστασης, μάταια θ' αναζητήσει κανείς στο Μελιγαλά ή τα περίχωρά του κάποιο μνημείο γι' αυτούς τους πεσόντες. «Δεν έχω ακούσει ποτέ κάτι τέτοιο», ήταν η απάντηση του προέδρου του «Συλλόγου Θυμάτων Πηγάδας» κ. Μανιάτη, όταν τον ρωτήσαμε για τους εκτελεσμένους από το Τάγμα Ασφαλείας. Στην Καλαμάτα, μια λιτή στήλη (χωρίς ονόματα ή αριθμούς) στήθηκε από το Δήμο στο χώρο των εκτελέσεων, μακριά από τα μάτια του κοινού, μόλις το 2002. Η επιγραφή κάνει λόγο για «εκτελεσθέντες πατριώτες από τους Γερμανούς και τους συνεργάτες τους», αποφεύγει όμως να αναφέρει την ακριβή ταυτότητα των εκτελεστών.

Επιστρέφοντας στην Αθήνα, σταματήσαμε στο επιβλητικό μνημείο για τους 204 εκτελεσμένους της Παλιόχουνης, λίγο πριν από τη Μεγαλόπολη. Απ' αυτούς, οι 154 είχαν συλληφθεί από ταγματασφαλίτες στην Καλαμάτα και τουφεκίστηκαν απ' τη Βέρμαχτ σε αντίποινα για την καταστροφή γερμανικής φάλαγγας απ' τον ΕΛΑΣ. Το τμήμα της επιγραφής που πληροφορεί ότι σκοτώθηκαν «από τους Γερμανούς» έχει σβηστεί με φαιοπράσινη μπογιά.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ JUNGLE REPORT

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

O "ανθρωπισμός" της ναζιστικής συμμορίας!

Ήταν αρκετή η αδυναμία απόδειξης της υπηκοότητας απο γυναίκα, για να αρνηθούν τα "ορφανά του χίτλερ"(κατα τον προσφυλή τους χαρακτηρισμό)  μερίδιο απο την κρατική επιδότηση που δήθεν μοιράζουν στο λαό.

Γράμμα στρατιώτη του 6ου Σ/Π στην Κόρινθο για τα γεγονότα στο στρατόπεδο.

Βασανιστήρια από ΜΑΤ-Εγκληματική συμπεριφορά δημάρχου-Βομβιστική επίθεση στο ΚΕΝ Κορίνθου!

Καλησπέρα σε όλους

Είμαι στρατιώτης από 6ο σύνταγμα πεζικού Κορίνθου. Βρίσκομαι στο στρατόπεδο εδώ και 15 μέρες μετά από μετάθεση. Θα ήθελα να σας δώσω μια πλήρη εικόνα του τι γίνεται εκεί μέσα, όπως και για ποιο λόγο μας μεταθέσανε στο συγκεκριμένο στρατόπεδο, διότι αυτές τις μέρες έχω ακούσει τα πάντα από τα ΜΜΕ και την προπαγάνδα της Χρυσής Αυγής. Ας με συγχωρέσετε για τον όγκο του κειμένου.

Λοιπόν, εδώ και 2 βδομάδες όλοι μας είμαστε με 3, μάξιμουμ 4 ώρες ύπνο την ημέρα, οι "βαθμοφόροι" σε κατάσταση πανικού φτύνουν όλοι μέρα διαταγές και δίνουν φυλακές για ψηλού πήδημα, μας έχουν βάλει να καθαρίσουμε και να γυαλίσουμε όλο το στρατόπεδο και τις εγκαταστάσεις του. Από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ κουβαλάμε ό,τι εξοπλισμό, έπιπλα κτλπ έχει μέσα το στρατόπεδο. Είμαστε γύρω στα 80 άτομα, μέσα σε πλήρη εξάντληση. Πολλές φορές κατά την διάρκεια της μεσημεριανής αναφοράς παιδιά λιποθυμάνε από την κούραση. Οι "ανώτεροι μας" το μόνο που κάνουν είναι να λένε "παρτον στο αναρρωτήριο". Την Τετάρτη τα ξημερώματα προς Πέμπτη 12:30 η ώρα πέσαμε για ύπνο κομμάτια όλοι μας. Στις 2 παρά δέκα έρχονται και μας ξυπνάνε λέγοντάς... μας πως έρχεται ο μέραρχος για επιθεώρηση, ντυνόμαστε βγαίνουμε έξω για αναφορά τέρμα εξαντλημένοι όλοι μας.

Δεκάδες κλούβες των ΜΑΤ αρχίζουν και περνάνε μέσα στο στρατόπεδο όπως επίσης και λεωφορεία με μετανάστες μέσα. Σας υπενθυμίζω πως μέχρι εκείνη την στιγμή δεν είχαμε την παραμικρή ιδέα για το τι πρόκειται να γίνει. Αρχίζουν και περιφράζουν 3 λοξούς με συρματοπλέγματα και τα ΜΑΤ αρχίζουν να "ξεφορτώνουν" τους μετανάστες ρίχνοντας τους φάπες, μπινελίκια και κλοτσίδια. Εμάς μας χώνουν να βοηθήσουμε στην περίφραξη και στο κουβάλημα ( κλασσικά ).

3 η ώρα τα ξημερώματα, μετά από 2 ώρες και αν ύπνο. δουλεύαμε μέχρι την επόμενη μέρα το απόγευμα. Το πρωί έγινε ένας καβγάς μεταξύ των φυλακισμένων και τα ΜΑΤ μπήκαν μέσα στα λουτρά που κάνανε μπάνιο και τους σαπακιάσανε στο ξύλο όλους.  Κατά της 9 η ώρα το πρωί χρυσαυγίτες αρχίζουν και μαζεύονται σαν τα σκουλήκια έξω από την πύλη του στρατοπέδου, δίνεται η εντολή να φύγουν οι φαντάροι από την κεντρική πύλη και να μπουν τα ΜΑΤ στη θέση τους, αργότερα ακολούθησαν κάποιες μικρο συμπλοκές μεταξύ των μπάτσων και των χρυσών αυγών. Την Πέμπτη το βράδυ πετάξανε εκρηκτικό μηχανισμό μέσα στο στρατόπεδο με αποτέλεσμα να πάρει φωτιά και να τρέχουμε να την σβήσουμε. Ο δήμαρχος κόβει την υδροδότηση του στρατοπέδου με αποτέλεσμα να παίρνουμε νερά από το καψιμί που λόγω των μπάτσων κάποια στιγμή τελείωσαν και αυτά.

Θα σας περιγράψω άλλο ένα σκηνικό που είδα χθες το απόγευμα κατά την διάρκεια της συγκέντρωσης έξω από την κεντρική πύλη, το οποίο αν είχα κινητό με κάμερα δε θα δίσταζα να το τραβήξω. Ενώ έξω από την πύλη γίνεται η συγκέντρωση, σε κάποια φάση βλέπω ΜΕΣΑ στο στρατόπεδο που απαγορεύεται να μπούνε όχι μόνο πολίτες αλλά και μπάτσοι ένα από τους επικεφαλής της Χρυσής Αυγής "με την μαύρη μπλούζα και τα αρχαία ελληνικά γράμματα" και τον μαίανδρο, να συνομιλεί με έναν επικεφαλή των ΜΑΤ και του στρατού - το τονίζω - ΕΝΤΟΣ του στρατοπέδου. Απορώ με την απόφαση του δημάρχου να κόψει το νερό στο στρατόπεδο, εδώ μιλάμε για πρόθεση ανθρωποκτονίας και εντάξει εμείς οι φαντάροι και οι μπάτσοι κάπως θα μας βολέψουν, τις υπόλοιπες 800 ψυχές εκεί μέσα ποιος θα τις βολέψει;

Τέλος πάντων, αυτά είχα να σας πω. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Αντιφασιστικό συλλαλητήριο Πέμπτη 5 Ιούλη στη Νίκαια

Αντιφασιστικό συλλαλητήριο γίνεται την Πέμπτη 5 Ιούλη στη Νίκαια ενάντια στις επιθέσεις της Χρυσής Αυγής στους Πακιστανούς Μετανάστες. Όπως αποφασίστηκε στη μαζική σύσκεψη που έγινε την Δευτέρα 25/6 στο Δημαρχείο Νίκαιας όπου συμμετείχαν πάνω από 500 άτομα.

Για την οργάνωση του συλλαλητηρίου αποφασίστηκε:

•  Πέμπτη 28/6 στις 7μμ μαζική αφισοκόλληση στον Αγιο Νικόλα
•  Σάββατο 30/6 στις 12 το μεσημέρι μαζική εξόρμηση στην πλατεία Αγίου Νικολάου και στα σπίτια πόρτα πόρτα για ενημέρωση και συζήτηση με τους κατοίκους.

Σαράντα ημέρες "κοινοβουλευτικής θητείας" της συμμορίας είναι αρκετές.Ούτε μία παραπάνω

Επίθεση του αναπληρωτή φύρερ της ναζιστικής συμμορίας σε Δούρου-Καννέλη σε εκπομπή του ΑΝΤ1

Eπειδή "έπεσε" απο το youtube...

Όποιος δέν θορυβήθηκε απο το αιματηρό παρελθόν της ναζιστικής συμμορίας,όταν ανάμεσα σε άλλα,επιχειρούσε να τρομοκρατήσει το μαζικό κίνημα των εκπαιδευτικών  το 1998 και την αριστερά στο πρόσωπο του Δημήτρη του Κουσουρή,
όποιος δέν υποψιάστηκε για το ρόλο τους όταν σουγιάδιαζαν στα σκοτεινά ανυπεράσπιστους μετανάστες στο όνομα της ασφάλειας στις πόλεις και τις γειτονιές μας,
 όποιοι δέν αναγνώρισαν το ρόλο και τα χαρακτηριστικά τους όταν υποκριτικά "στήριζαν" την απεργία των Χαλυβουργών στην Αθήνα την ίδια στιγμή που την καταδίκαζαν στο Βόλο,
όσοι δέν κινητοποιήθηκαν όταν το τελευταίο διάστημα και μετά την είσοδό τους στη Βουλή, εξαπέλυσαν ένα προγκρόμ ενάντια σε μετανάστες και άστεγους, με επικεφαλής βουλευτές και στελέχη τους,
τώρα έχουν μία ακόμη ευκαιρία να αναγνωρίσουν την ψήφο τους.

Η επίθεση σε δύο στελέχη της αριστεράς σε ζωντανή μετάδοση, δέν είναι ένα τυχαίο περιστατικό που προέκυψε απο την ένταση της προεκλογικής αντιπαράθεσης.

Αποκαλύπτει με τον πιό χαρακτηριστικό τρόπο ποιόν αναγνωρίζουν ώς εχθρό, απέναντι σε ότι ιστορικά, κοινωνικά και πολιτικά  μπορεί να αντιμετωπίσει τα ναζιστικά σκουλήκια που επιχειρούν ενδεδυμένα τα χρώματα της εθνικής ενότητας να στρέψουν την κοινωνική πλειοψηφία ενάντια σε φαντασιακούς εχθρούς και κατασκευασμένους αντιπάλους.

Ταυτόχρονα σε πυκνό πολιτικό χρόνο αποκαλύπτεται πόσο εύκολα εναλλάσσεται το μέτωπο του ναζισμού απο τους μετανάστες στην Αριστερά.

Δέ φοβόμαστε ότι οι ανεγκέφαλοι χούλιγκαν του Μιχαλολιάκου και της συμμορίας του θα "αλλάξουν πίστα" και απο εκεί που κυνηγούσαν πεινασμένους και ανήμπορους ανθρώπους τώρα θα κυνηγούν αριστερούς.
Αυτό απαιτεί θάρρος.
Και οι γυμνοσάλιαγκες του ναζισμού ποτέ δεν είχαν.
Όποτε χρειάστηκε θάρρος και "αποκοτιά" αυτοί πήγαν με τον ισχυρό.

Έτσι και σήμερα τίποτε δέν μπορούν να κάνουν χωρίς τη στήριξη του σκοτεινού κράτους και των μηχανισμών του, χωρίς τη βοήθεια και την ηθική κάλυψη της εκκλησίας και του μαύρου παπαδαριού της αποβλάκωσης και της ανελευθερίας.

Και ας μή βιαστούν οι εκπρόσωποι και τα κόμματα του "δημοκρατικού τόξου" να καταδικάσουν την επίθεση.
Ας μη βιαστούν τα κανάλια που εδώ και ένα μήνα, τους δίνουν λόγο και βήμα, για να τους συνηθίσουμε, αναπαράγοντας τα αισχρά τους ψέματα που επιχειρούν να κρύψουν το σαπισμένο τους πρόσωπο με φιλανθρωπικό φερετζέ.

Αυτοί είναι που τροφοδότησαν πολιτικά τη συμμορία.
Αυτοί υιοθέτησαν την φρασεολογία, τη λογική και τα "αιτήματα" που έφερναν ψήφους, αναγνώριση και τηλεθέαση, αψηφώντας το μίσος και το δηλητήριο που σκόρπιζαν στην κοινωνία.

Ο οργανωμένος λαός στα σωματεία, στις λαικές συνελεύσεις, στα σχολεία και τις σχολές θα υψώσει τείχος απέναντι στο ναζισμό και την πολιτική που τον τροφοδοτεί και τον εκκολάπτει.
Ανάμεσα σε άλλα,κρατάμε (σημειολογικά) τη στάση της εκπροσώπου του ΚΚΕ, όπου αντέδρασε αυθόρμητα, ανθρώπινα και αντανακλαστικά στην επίθεση του ναζί απέναντι στην εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ, υπερασπιζόμενη πολύ περισσότερα απο αυτά που πρίν τους έφερναν σε αντιπαράθεση. 

Tα σκουλίκια του ναζισμού σε δημόσια θέα

Μόλις λίγες μέρες από την εκλογική τους επιτυχία τα ναζιστικά καθάρματα της "Χρυσής Αυγής" μετρούν επιθέσεις σε άστεγους και μετανάστες, απειλές και προπηλακισμούς, οργάνωση προγκρόμ και μαχαιρώματα.Όλοι όσοι ξεστραβώθηκαν και τους ψήφισαν, αψηφώντας όλους αυτούς που προειδοποιούσαν για το ρόλο τους και αποκάλυπταν τα χαρακτηριστικά τους, νομίζοντας ότι θα χρησιμεύσουν για να τους υπερασπιστούν δήθεν, ας το ξανασκεφτούν. Άν θέλουν να τους βλέπουν μέρα μεσημέρι να σκορπούν το δολοφονικό του δηλητήριο ενάντια σε ανυπεράσπιστους ανθρώπους σήμερα, ενάντια στους αγώνες και τους αγωνιστές αύριο. 

Εδώ τους βλέπουμε να βρίζουν και να προκαλούν τους εργαζόμενους στον τύπο και τα ΜΜΕ, τη στιγμή που διαδήλωναν έξω απο το υπ.εργασίας στη χτεσινή τους απεργία.

φωτο απο ΜΑΧΟΜΕΝΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ

Κανένας φασίστας στα συνδικάτα

Η Γενική Συνέλευση του συλλόγου εκπ/κών Κερατσινίου Περάματος καταδικάζει τις φασιστικές ιδέες, απόψεις και πράξεις, όπως αυτές εκφράζονται και από το ναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής.

Ο ναζισμός (γερμανικός φασισμός) δεν είναι μια απλή έκφραση απόψεων αντιλήψεων και στάσεων στην κοινωνία που εκφράζονται μέσα από εκλογικές διαδικασίες ή άλλου είδους κοινωνικές παρουσίες. Αποτελεί ένα ιδεολογικό σύστημα αξιών που στηρίζεται στη μισαλλοδοξία και στο πρόσφατο παρελθόν αποτέλεσε την αιτία να αιματοκυλιστούν λαοί ολόκληροι.
Η έκφρασή αυτών των απόψεων και πρακτικών από την εθνικιστική Χρυσή Αυγή, βάζει σαν στόχο τη φυλετική επιβίωση, αναδεικνύοντας τον κίνδυνο της αλλοίωσης των φυλετικών χαρακτηριστικών. Στρέφεται ενάντια στους μετανάστες, τους ομοφυλόφιλους, τους «ρομά», τους κομμουνιστές, τους αναρχικούς, τους απεργούς και σε όποιον διαφοροποιείται από τα ολοκληρωτικά τους ιδεολογήματα. Οι Έλληνες νεοναζί της Χρυσής Αυγής βαδίζουν σταθερά πάνω στις ιδεολογικές απόψεις που έχει επιβάλει ο ναζισμός.

Εύκολα κανείς μπορεί να διαπιστώσει ότι οι ιδέες τους βασίζονται σε γενικεύσεις, που στοχεύουν στην αλλοίωση της πραγματικότητας. Παράδειγμα αποτελεί και η άποψή τους για τους εκπαιδευτικούς όπου όπως αναφέρουν «… Φωτεινές εξαιρέσεις αποτελούν κάποιοι ελάχιστοι εκπαιδευτικοί και οι νέοι που αγαπούν την Πατρίδα και αντιστέκονται….», υποτιμώντας και στοχοποιώντας μας. Αντίστοιχες είναι και οι αντιλήψεις τους για τα συνδικάτα και την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών. Άλλωστε μία από τις πρώτες ενέργειες στην φασιστική Γερμανία του Χίτλερ ήταν το κλείσιμο των συνδικάτων.
Η άνοδος αυτών των απόψεων ιστορικά ταυτίζεται με μεγάλες οικονομικές και πολιτικές κρίσεις, βρίσκοντας έδαφος σε ανθρώπους που βιώνουν δύσκολες συνθήκες επιβίωσης.
Αυτές τις ιδέες που έρχονται σε αντίθεση με τα ανθρώπινα δικαιώματα, κουρελιάζουν τη διαφορετικότητα, σπέρνουν το μίσος και το φόβο χωρίς καμία διάκριση η ιστορία τις έχει καταδικάσει.
Σήμερα εμείς οι εκπαιδευτικοί, όπως στην κατοχή και την αντίσταση, καθώς και κατά τη διάρκεια της επτάχρονης δικτατορίας, καλούμαστε να αντιπαλέψουμε αυτές τις ιδέες μέσα και έξω από τις σχολικές τάξεις. Απέναντί τους έχουμε να αντιπαρατάξουμε τις αξίες της δημοκρατίας και της ελευθερίας της σκέψης, το δικαίωμα στην διαφορετικότητα, την αλληλεγγύη για όλους, την κοινωνία των ίσων και των όλων.
Δηλώνουμε ότι θα δώσουμε τη μάχη όπως και στο παρελθόν ενάντια στο φασισμό, δίχως ταλαντεύσεις και φόβους.

Η Γενική Συνέλευση του συλλόγου. Κερατσίνι 23/5/12

Οι βιασμοί, η Χρυσή Αυγή και οι εκλογές

17/05/2012  

της Λίνας Στεφάνου

Η Κορίνθια φίλη που ζει στην Αθήνα ήρθε με χαρά να εξηγηθεί. Ήξερε, από σίγουρη πληροφορία γιατί η γενέτειρά της, στις τελευταίες εκλογές, είχε πριμοδοτήσει την Χρυσή Αυγή με το μεγαλύτερο ποσοστό! Και μου είπε την ιστορία:
Πριν από τις εκλογές, νεαρό ζευγάρι παρκάρει το αυτοκίνητο του κοντά στα εγκαταλελειμμένα βαγόνια του ΟΣΕ (περιοχή Αγ. Νικολάου) και επιδίδεται σε ερωτικές περιπτύξεις. Στα βαγόνια αυτά έχουν βρει καταφύγιο λαθρομετανάστες οι οποίοι περιμένουν να μπαρκάρουν σε κάποιο πλοίο και να φύγουν για Ιταλία - λαθραία πάντα. Οι μετανάστες επιτίθενται στο ζευγαράκι, βιάζουν ομαδικά το κορίτσι, γρονθοκοπούν το αγόρι και στη συνέχεια τον βιάζουν κι αυτόν. Το κορίτσι αιμόφυρτο καταλήγει στο νοσοκομείο της πόλης το αγόρι ακολουθεί και τελικά μάλλον πεθαίνει!
Το θλιβερό περιστατικό καταγγέλλεται, η αστυνομία αδυνατεί να κάνει κάτι και αναλαμβάνει η Χρυσή Αυγή, η οποία στέλνει τα μπρατσωμένα μέλη της να σπάσουν στο ξύλο τους μετανάστες και να βάλουν φωτιά στα βαγόνια. Η ιστορία διαδίδεται στην τοπική κοινωνία Κορίνθου, η οποία θυμωμένη ανταποκρίνεται δίνοντας ως επιβράβευση ένα 12% στη ΧΑ (το υψηλότερο σε όλη την Ελλάδα).
Η ιστορία ήταν σίγουρη, αφού την είχε πει στη φίλη μου η κολλητή της, που την είχε μάθει από την ξαδέρφη της, που ήταν νοσοκόμα στο νοσοκομείο Κορίνθου, όπου είχε καταλήξει το άτυχο ζευγαράκι.

Όποιος ψάχνει βρίσκει

Με το πίστευε και μη ερεύνα ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε παντού και η Χρυσή Αυγή έβγαλε 21 βουλευτές στις εκλογές. Μια άλλη ιστορία που διέρρευσε από άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους και ακούστηκε πολύ μετά τις εκλογές ήταν και η εξής:
Ο κολλητός φίλος, του φίλου, του φίλου μου, είχε ένα σπίτι που το κατέλαβαν μετανάστες. Ο άτυχος ιδιοκτήτης αφού πήγε στην αστυνομία και δεν έβγαλε άκρη πήρε τηλέφωνο την ΧΑ. Τότε τα γνωστά παιδιά, με τα γνωστά μπράτσα, καθάρισαν το σπίτι διώχνοντας τους κακούς μετανάστες αφού φυσικά τους έσπασαν στο ξύλο. (Ίσως την έχετε ακούσει κι εσείς αυτή την ιστορία. Αν ναι, διαβάστε και τη συνέχεια του περίεργου διαδικτυακού αυτού ρεπορτάζ).
Αποφάσισα να ψάξω πρώτα το θέμα της Κορίνθου. Έπεσα αμέσως πάνω στη διάψευση.
Ύστερα ανακάλυψα πως η αθόρυβη αυτή πολιτική προπαγάνδα της ΧΑ είχε ξεκινήσει από το 2011. Έτσι παρόμοιοι βιασμοί μαϊμούδες είχαν αναφερθεί για τα Γιάννενα , την Πάτρα (παραθέτω τη διάψευση) , Ρέντη, Νίκαια, Κορυδαλλό και Κολωνό
Ακριβώς τα ίδια στο blog του γνωστού των τηλεοπτικών δημοσιογράφων. Και επίσης στην Άρτα
Φυσικά, κανένα ζευγάρι ποτέ πουθενά δεν βιάστηκε από μετανάστες. Όσο για την Κόρινθο η φίλη της φίλης που ήταν νοσοκόμα αποδείχτηκε - μετά από μερικά τηλέφωνα - πως είχε απλώς ακούσει την ιστορία στο κομμωτήριο! Προεκλογικά ωστόσο και παρά τις διαψεύσεις η ιστορία αυτή έκανε την προπαγάνδα της υπέρ της ΧΑ. Να σημειωθεί ότι τα τελευταία  5 χρόνια αυτή είναι η αγαπημένη μέθοδος των ευρωπαίων νεοναζί προκειμένου να μαζεύουν ψήφους.
Τη μέθοδο αυτή η ΧΑ την εφαρμόζει κατά γράμμα εδώ και 1,5 τουλάχιστον χρόνο. Το αποτέλεσμα το είδαμε στις πρόσφατες εκλογές…
Για να πούμε όλη την αλήθεια στην Κόρινθο δεν βοήθησαν μόνο οι φήμες. Βοήθησε και η κόντρα Α. Πνευματικού (νυν Δημάρχου) - Π. Μπεγλίτη (πρώην βουλευτή) που αντί να δουλέψουν μαζί για να λύσουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η πόλη, προτίμησαν να ρίχνουν προεκλογική λάσπη ο ένας στον άλλον, σταυρώνοντας τα χέρια και κλείνοντας τα αυτιά στα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι.
Όσο για την ιστορία με το διαμέρισμα υπό κατάληψη από μετανάστες, είναι η ιστορία που διέδιδε και επίσημα (22 Νοεμβρίου 2011) το όργανο της ΧΑ, δηλαδή η Ελεύθερη Ώρα. Διαβάστε το σχετικό ρεπορτάζ και βγάλτε τα συμπεράσματά σας

Αίμα-Τιμή -Χρυσή Αυγή
(και μαύρα μεσάνυχτα)

Τα καλά παιδιά που πάνε τη γιαγιά στο ΑΤΜ να την προστατέψουν από τους κακούς μετανάστες όσο κάνει ανάληψη, δεν υπάρχουν. Αυτό που υπάρχει είναι ο ανατριχιαστικός λόγος των υποψήφιων βουλευτών της ΧΑ όπως αναδεικνύεται από το ρεπορτάζ  (δες στο 2.47’).
Την επόμενη φορά που θα ακούσετε μια ιστορία για τις καλές προθέσεις της ΧΑ απλά αναρωτηθείτε: είμαι τόσο εγκληματικά ηλίθιος ώστε πάλι να τους πιστέψω;
Ο Παγκόσμιος ιστότοπος WordPress.com έθεσε εκτός λειτουργίας τη σελίδα της Χρυσής Αυγής επειδή σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση, παραβίαζε τους όρους που διέπουν το συγκεκριμένο παγκόσμιο ιστολόγιο. Εμείς στις επόμενες εκλογές τι θα κάνουμε άραγε;

Υ.Γ. Το κομμάτι αφιερώνεται στον φίλο Φ.Ν. που μου έδωσε την ιδέα να «γράψω κάτι».

Απο Protagon.gr
*H Λίνα Στεφάνου είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας