Παρ' όλα όσα: Ψήφο στην Αριστερά

Του ΕΥΤΥΧΗ ΜΠΙΤΣΑΚΗ*

Η ελπίδα για έξοδο από την κρίση, το πρόγραμμα και η διαλεκτική στρατηγικής και τακτικής
Το «αόρατο χέρι της Αγοράς», οδηγημένο από τα δόγματα του «νεοφιλελευθερισμού», προκάλεσε τη σημερινή παγκόσμια κρίση. Η Ελλάδα ήταν ένας από τους «αδύναμους κρίκους». Εντούτοις, η κρίση ήταν δυνατόν να αντιμετωπιστεί με αξιοποίηση εγχώριων πηγών. (Βλ. σχετικό άρθρο μου, Ουτοπία, τ. 95, 2011). Αλλά ο Παπανδρέου, οι συν αυτώ και οι μετά απ' αυτόν, δεν θέλησαν: παρέδωσαν αμαχητί τη χώρα στα όρνεα του ΔΝΤ. Αναίσθητοι, θρασείς και ανήθικοι, τολμούν τώρα να ισχυρίζονται ότι θα σώσουν την Ελλάδα! Απειλούν και υβρίζουν. Την ίδια στιγμή επιχειρούν να ανασυγκροτήσουν το αστικό μπλοκ εξουσίας: την υποτελειακή Δεξιά! Μιλάν για τέλος της «μεταπολίτευσης».
Άλλη διαστροφή εννοιών: Κανένα τέλος και καμιά μεταπολίτευση. Πρόκειται για τη χρεοκοπία της χώρας, και την αντίστοιχη χρεοκοπία των αστικών κομμάτων: Οικονομική κρίση, κρίση εξουσίας, άνοδος της Αριστεράς. Αφύπνιση και κίνηση του λαϊκού παράγοντα. Μιλούσαμε για εργασιακό μεσαίωνα. Αλλά τον Μεσαίωνα υπήρχε σχετική σιγουριά: συντεχνίες, κοινοτική γη, αγρότες ελεύθεροι παραγωγοί. Ο Μεσαίωνας προετοίμασε την Αναγέννηση και μ' αυτή, την προλεταριοποίηση των αγροτικών πληθυσμών. Και σήμερα; Κατακτήσεις αιώνων πρέπει να ακυρωθούν. Ειδικά σε μας: Οι Έλληνες πρέπει να μετατραπούν σε εξουθενωμένο, ταπεινωμένο, ανέστιο λαό, με σκυμμένο κεφάλι.

Ο χαμένος τα παίρνει όλα

της Μαρίας Λούκα

«Τώρα θυμώνεις, ξεφυσάς κι όλο ρωτάς

που σταματάει αυτή η άγρια κατηφόρα»

… ένα μπλοκάκι 500 ευρώ ή στην καλύτερη περίπτωση μία ατομική σύμβαση με μείον 20%. Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση χαμένοι είμαστε όλοι, εκτός από τους εργοδότες. Ότι κι αν πει κανείς αναμφισβήτητα η εβδομάδα από την πραγματοποίηση της Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης της ΕΣΗΕΑ μέχρι την καταμέτρηση των αποτελεσμάτων της ψηφοφορίας που λειτούργησε ως εσωτερικό δημοψήφισμα ήταν πρωτόγνωρης και ιστορικής σημασίας και σίγουρα θα χρωματίσει τις εξελίξεις στον κλάδο του Τύπου.

Η ανάγνωση των αποτελεσμάτων βέβαια είναι πολλαπλή και σε ορισμένες περιπτώσεις διασταλτική. Η τυπική πρόσληψη είναι ότι καμία από τις τρεις προτάσεις που κατατέθηκαν δε συγκέντρωσε την απόλυτη πλειοψηφία των ψηφισάντων και άρα καμία απόφαση δεν προέκυψε από τη Συνέλευση. Επί της ουσίας τώρα: Η μια ανάγνωση είναι ότι με τη σχετική υπερίσχυση της πρότασης Γ’ – με κυρίαρχο στοιχείο τη διαπραγμάτευση με τις εργοδοτικές ενώσεις για συλλογική σύμβαση εργασίας με ενδεχόμενες μεσοσταθμικές μειώσεις αποδοχών και την αποτροπή της προοπτικής γενικής απεργιακής κλιμάκωσης – ο κλάδος συντάσσεται με μια «στάση ευθύνης» (έτσι ορίζεται στο λεξιλόγιο του ΔΝΤ το haircut μισθών και δικαιωμάτων). Αυτή την ανάγνωση κάνει η «ναυαρχίδα» του ελληνικού Τύπου, ο ΔΟΛ που με δημοσίευμα στην ηλεκτρονική έκδοση του Βήματος συμπεραίνει ότι «οι δημοσιογράφοι θέλουν ανοιχτά τα Μέσα Ενημέρωσης». Αντίστοιχη αλλά πιο γλαφυρή είναι η προσέγγιση του στελέχους του ΔΟΛ και μέλους του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ Ηλία Κανέλλη που με μήνυμα του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μιλά για «προσωπική ηθική ικανοποίηση» και «απαξίωση της μηδενιστικής και εμφυλιοπολεμικής αριστεράς».

Το πρόβλημα μ’ αυτή την ανάγνωση είναι ότι παρακάμπτει μια βασική αριθμητική πράξη που είναι η πρόσθεση. Η πρόταση Α’ (39,5%) που προέκρινε έναν διαρκή αγώνα για την υπογραφή αξιοπρεπούς συλλογικής σύμβασης με την πρόταση Β’ (16,9%) που αναφέρονταν σε συλλογικές διεκδικήσεις και δυναμικούς αγώνες , αν προστεθούν συγκεντρώνουν το 57,3%. Άρα συγκροτούν ένα σαφές και πλειοψηφικό ρεύμα στον κλάδο που προτάσσει μια αγωνιστική στάση για την υπεράσπιση και την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του. Το γεγονός ότι δεν υπήρξαν εξ αρχής μια ενιαία ενωτική πρόταση που θα άρθρωνε ξανά ένα συλλογικό όραμα για τον κλάδο, ήταν ο καταλυτικός εμβόλιμος παράγοντας που διαμόρφωσε το αποτέλεσμα υπονομεύοντας ανεπανόρθωτα τη δυναμική της αγωνιστικής ανασυγκρότησης του σωματείου. Γι’ αυτή την επιλογή υπάρχουν ευθύνες με ονοματεπώνυμο και ανήκουν ξεκάθαρα στη συνδικαλιστική ηγεσία του ΚΚΕ στον Τύπου που αποφάσισε την ύστατη στιγμή να λειτουργήσει διασπαστικά και να προκρίνει μια εσωστρεφή γραμμή κομματικής καταγραφής.

Παρ’ όλα αυτά η διάθεση του κόσμου για αγώνα, αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια μέσα σε συνθήκες πρωτοφανούς κλίματος τρομοκρατίας, ακραίου ανταγωνισμού, εκβιαστικών διλημμάτων, ποινικοποίησης της συνδικαλιστικής δράσης , ενεργοποίησης του εργοδοτικού μηχανισμού εκφράστηκε με τον πλέον κρυστάλλινο τρόπο για όσους τουλάχιστον δε χρειάζονται λευκό μπαστούνι για να περνούν τις υπόγειες διαβάσεις. Αυτό βέβαια από την άλλη δεν αναιρεί την ύπαρξη ενός διακριτού ισχυρού μπλοκ με τάση συμβιβασμού στις επιταγές της εργοδοσίας που εξουσιοδοτεί το σωματείο στην αδράνεια και βαθμιαία την ανυποληψία. Αυτό το μπλοκ όμως είναι ανομοιογενές. Εκτός από τα κάθε λογής τσιράκια, τους εργοδοτικούς και τους εθελόδουλους ενσωματώνει και μια μεγάλη μάζα συναδέλφων που έχει εμπεδώσει μοιρολατρικά το φόβο και την εξατομίκευση ή που μπορεί ακόμα να τρέφει αυταπάτες για τα σχέδια της εργοδοσίας ταυτιζόμενη μαζί της.

Όλες αυτές οι διεργασίες είναι αναμενόμενες και ταυτόχρονα μεταβλητές. Οι τάσεις υποταγής και χειραφέτησης συγκρούονται έντονα στην κοινωνία, στον κλάδο του τύπου , στον καθένα ξεχωριστά. Σημασία έχει να μην παγιωθεί η ήττα ως πραγματικότητα και να βρούμε εκείνους τους τρόπους που η συσσωρευμένη δυσαρέσκεια θα εκφραστεί συλλογικά και θα μετατραπεί σε δύναμη ελπίδας και αισιοδοξίας, ακόμα κι αν χρειαστεί να κάνουμε αυτό που έλεγε ο Ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας Σάμουελ Μπέκετ:

«Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα»

Υ.Γ. Σας στέλνω και το τραγούδι που με ενεπνευσε

ΑΠΛΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ .

Η ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ ΚΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ.

Σε μια συγκλονιστική διαδήλωση εξελίχθηκε η συγκέντρωση στην Αθήνα για την πανεργατική απεργία της 15/12. Μαζικά τμήματα εργαζομένων, με ιδιαίτερη παρουσία από τις ΔΕΚΟ, τους Τραπεζοϋπάλληλους, τους εκπαιδευτικούς, τη νεολαία, ξεχείλιζαν από λαϊκή, μαχητική οργή, στα όρια του πραγματικού μίσους για το πολιτικό σύστημα.

Η κυβέρνηση, βάσει προδιαγεγραμμένου σχεδίου, επιχείρησε να διαλύσει την πορεία, με αλλεπάλληλες επιθέσεις των δυνάμεων καταστολής (με στολή ή με πολιτικά) με μαζική χρήση χημικών αερίων και χειροβομβίδων κρότου- λάμψης. Ήταν τέτοια η αποφασιστικότητα των διαδηλωτών που η πορεία όχι μόνο πραγματοποιήθηκε κανονικά, έστω και εν μέσω νεφών χημικών αερίων, αλλά μεγάλο κομμάτι της κατέληξε στη ΓΣΕΕ, προκειμένου να απαιτήσει την άμεση απεργιακή κλιμάκωση του αγώνα από τους ίδιους τους εργαζόμενους και τα σωματεία τους. Η Βουλή των κοινοβουλευτικών πραξικοπημάτων βρέθηκε περικυκλωμένη από την εργατική αγανάκτηση, η Αθήνα πλημμύρισε από τα ποτάμια της εργατικής και λαϊκής οργής.

Οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ, έδωσαν μαζικό και μαχητικό παρών με τη ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ, που τέθηκε επικεφαλής του μπλοκ των ΔΕΚΟ, από το Πεδίο του Άρεως μέχρι την Ομόνοια. Εκεί –και ενώ σταματήσαμε αρκετή ώρα για να περάσουν τα ποτάμια των διαδηλωτών – εν τέλει ανακοινώθηκε από τον Πρόεδρο της ΓΕΝΟΠ (σε συνεννόηση με τη ΓΣΕΕ όπως είπε), ότι δεν θα συνεχίσουμε και θα διαλυθούμε γιατί «τρία μεγάλα μπλοκ αναρχικών κάνουν επεισόδια». Εν μέσω αποδοκιμασιών, τις οποίες επιδεικτικά αγνόησαν, μάζεψαν τα πανό και αποχώρησαν, ενώ όλες οι υπόλοιπες Ομοσπονδίες συνέχισαν κανονικά και μαζί τους πολλοί συνάδελφοι της ΔΕΗ.

Καμιά κουβέντα για την αστυνομική βία και καταστολή! Καμιά κουβέντα για την κυβέρνηση και τους πραιτοριανούς της! Καμιά κουβέντα για αγώνες, για συγκρούσεις, για νίκες!

«Για να κοιτιόμαστε στα μάτια» όπως εμείς στη ΔΕΗ πολύ συχνά λέμε, εύλογα λοιπόν είναι τα ερωτήματα που δημιουργεί αυτή η στάση. Προφανώς δεν αποχώρησαν γιατί «φοβήθηκαν», ούτε για να «προστατευθεί» ο κόσμος (που δεν κινδύνευε), ούτε γιατί είχαν λάθος πληροφόρηση. Τα συμπεράσματα δικά μας, όπως και ο αγώνας μας. Τη στιγμή που τόσο οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ απαιτούν από την ομοσπονδία τους να αγωνιστεί , όσο και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι προσβλέπουν με ελπίδα στις αγωνιστικές παρακαταθήκες της ΓΕΝΟΠ για κοινό συντονισμό των ΔΕΚΟ, η ΓΕΝΟΠ επέλεξε την αποχώρηση. Αν είναι συμβολική και σηματοδοτεί και τη μελλοντική της στάση στους αγώνες (όπως συμβολικά επιλέγει πότε φέρετρα, πότε αγγελτήρια κηδειών, πότε σταυρωμένο σε ξύλινο σταυρό τεχνίτη, έλεος πια, τόση πίστη στους νικηφόρους αγώνες), θα το δείξουν οι μάχες που έχουμε μπροστά μας. Το σίγουρο είναι πως πια όλο και πιο δύσκολα θα χειραγωγούνται οι συνειδήσεις, αφού στους εργαζόμενους, ο φόβος και η ανασφάλεια πια μεταβάλλονται σε οργή, σε διάθεση ανατροπής και νίκης.

ΡΙΤΣΑ ΣΙΜΑΤΟΥ-Εργαζόμενη στη ΔΕΗ.

ΘΩΡΑΚΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ απο τις ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΠΕΝΕΣ.

ΙΟΣ 1990-2010  

Συγκέντρωση υπογραφών για την ανάκληση της φίμωσης του ΙΟΥ.

 

Τελικά ο «Ιός» δεν έκλεισε τα είκοσι ένα του χρόνια. Η στήλη που ξεκίνησε ως τετρασέλιδο ένθετο στην «Κ.Ε.», τον Μάιο του 1990, έφτασε στο τέλος της.
Επί δύο δεκαετίες ως συντάκτες του «Ιού» εργαστήκαμε στο καθημερινό και στο κυριακάτικο φύλλο κάτω από συνθήκες πρωτόγνωρες στον ελληνικό Τύπο. Συναντήσαμε απόλυτη ελευθερία στην επιλογή των θεμάτων και τη διεξαγωγή των ερευνών μας, ενώ δεν μας έλειψε ποτέ η στήριξη της εφημερίδας ακόμα και στα πιο δύσκολα θέματα. Τα κείμενα, η σελιδοποίηση, η επιλογή των τίτλων και των φωτογραφιών υπήρξαν πάντοτε αποκλειστικά δική μας αρμοδιότητα. Εγινε σεβαστή και η ιδιότυπη λειτουργία μας ως ενιαίας και αυτόνομης ερευνητικής ομάδας χωρίς εσωτερική ιεραρχία, κάτι που δεν έχει επίσης προηγούμενο σε ελληνικό μέσο ενημέρωσης.
Ο νέος σχεδιασμός της εφημερίδας δυστυχώς δεν χωράει τον «Ιό». Γνωρίζουμε ότι θα χαρούν οι άσπονδοι φίλοι μας και θα λυπηθούν οι πολλοί σταθεροί μας αναγνώστες. Το μόνο που μπορούμε να τους πούμε είναι ότι οι εκατοντάδες έρευνες του «Ιού» βρίσκονται ήδη αναρτημένες στον ιστότοπό μας, έτσι ώστε να μπορεί καθένας να κρίνει αν άξιζε ή όχι να συνεχιστεί αυτή η προσπάθεια.
Οι μέχρι χτες «φορείς του Ιού» και από σήμερα απλώς συντάκτες της «Ε»  

http://www.iospress.gr/
 

Τάσος Κωστόπουλος

Δημήτρης Τρίμης

Αντα Ψαρρά

 Δημήτρης Ψαρράς